ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ । ਇਂਦ੍ਰਨੀਲਸਮਾਵਰ੍ਣੈਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕ ਦਮ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਤੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾ ਮਹੌਜਸਃ । ਹਾਰਕਂਕਣਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਭਿਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ, ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ।
ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਸ੍ਤੇਜੋਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰਾਵृਤਾਃ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਕਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇਜ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜਦ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੀਪਂ ਦੀਪਾ ਯਥਾ ਯਾਂਤਿ ਤਦ੍ਵਲ੍ਲੀਨਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਧਾਮ ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਦੀਵੇ ਇਕ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਸਤ੍ਯਂ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਗੋਲੋਕਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤਮਸਃ ਪਰਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਨਿष੍ਠਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਉਹ ਗੋਲੋਕ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤੁਰ੍ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ । ਅਮृਤਸ੍ਯ ਮਹਾਕੁਂਭਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਦਤ੍ਤਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਘੜਾ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਅਨਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਕਰਿष੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇਸ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਠੀਕ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਘੜੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕੁਂਭਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ ਮੇਧਾਵੀ ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਘੜਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦਸ ਸਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕੁਂਭਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਂਦ੍ਰਿਤਃ । ਪੁਨਃ ਸ ਹਿ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਦਿਨ ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਘੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਤਂ ਸੁਤਮ੍ । ਕੁष੍ਠਰੋਗਾਤੁਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਤਾਦृਸ਼ੀ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੋੜ੍ਹ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਈ।
ਮਾਂਸਪਿਂਡੋਪਮੌ ਜਾਤੌ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਮਾਯਯਾ ਕृਤੌ । ਸਂਨਿਧਿਂ ਤਸ੍ਯ ਘੋਰਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਮਾਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਘੋਰ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਸਮਾਗਤੌ ਹਿ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹਿ ਸੁਦੁਃਖਿਤੌ । ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾਵਿष੍ਟਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਮਹਾਨ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਯੋਃ ਪਾਦਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਿਤਕਂਧਰਃ । ਭਵਾਦृਸ਼ੌ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਪਸਾਭਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ, ਇੰਨੇ ਤਪ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਗੁਣਵ੍ਰਾਤੈਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕਿਮਿਦਂ ਵਰ੍ਤਿਤਂ ਤ੍ਵਯਿ । ਦਾਸਵਦ੍ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਵ
ਕਿਹੜੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਦਾਸਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਆਕृष੍ਟਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤਵ । ਤਵਾਂਗੇ ਕੇਨ ਪਾਪੇਨ ਗਦੋਯਂ ਵੇਦਨਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਇਹ ਦਰਦ ਭਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਕਿਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਆਈ ਹੈ?
ਸਂਜਾਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਇਯਂ ਪੁਣ੍ਯਵਤੀ ਮਾਤਾ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਇਹ ਮਾਂ ਨੇਕ, ਵਧੀਆ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।
ਯਾ ਹਿ ਭਰ੍ਤृਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਸਾ ਕਥਂ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਿਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਤਪ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ?
ਰਾਗਦ੍ਵੇषੌ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਿਵਿਧੇਨਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਯਾ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੇ ਕਾਂਤਂ ਦੇਵਵਦ੍ਗੁਰੁਵਤ੍ਸਲਾ
ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਰਾਗ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਭਗਤੀ ਤੇ ਚੇਲੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ—
ਸਾ ਕਥਂ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁष੍ਠਰੋਗਂ ਸੁਦੁਃਖਦਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਮਾ ਸ਼ੁਚਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮਜਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ, ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿੰਦੀ ਹੈ? ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ ਜੋ ਭੋਗਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਰੇਣ ਕਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਮਯੇਨ ਹਿ । ਸ਼ੋਧਨਂ ਚ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤ੍ਵਮੁਭਯੋ ਰੋਗਯੁਕ੍ਤਯੋਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਵੇਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੋਗੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਮਹਾਭਾਗ ਯਦਿ ਪੁਣ੍ਯਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ ਵਾਕ੍ਯੇ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਪੁੰਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਇਹ ਸੁਭ ਅਖਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ—
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁਵਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਯੁਕ੍ਤਯੋਃ । ਮਯਾ ਪਾਪੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨ ਕृਪਣੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ, ਪਾਪੀ, ਮਾੜਾ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਹਾਦ੍ਯੈਵ ਯੋ ਗੁਰੁਂ ਨ ਹਿ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਦੁਃਖਾਦ੍ਵਾ ਤਯੋਰ੍ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषਂ ਚ ਉਭਯੋਃ ਪਰ੍ਯਸ਼ੋਧਯਤ੍ । ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਅਂਗਸਂਵਾਹਨਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਕਫ, ਮੂਤ੍ਰ ਤੇ ਗੰਦਗੀ ਸਾਫ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਥਾਨਾਦਿਕਂ ਸੋਪਿ ਤਯੋਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਹਿ ਗੁਰੂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਆਪ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ। ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਕਂਧਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮਃ । ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਹਿ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਂਗਲੈਃ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੀਰਥ ਲੈ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਸੁਮਂਤ੍ਰੈਰ੍ਵੇਦਵਿਚ੍ਚੈਵ ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਤਰ੍ਪਣਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਤੁ ਪੂਜਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਕਾਰਯਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਹੋਮਂ ਦਦਾਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਪਚਤ੍ਯਨ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਰੋਜ਼ ਕਰਵਾਉਂਦਾ; ਆਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦਾ।
ਸਂਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤੌ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਚ ਮਹਾਗੁਰੂ । ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨੇ ਚ ਤੌ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਯਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦਿਵਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੋਜ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੇਜ ਤੇ ਬੈਠਕ 'ਤੇ ਸੌਂਦਾ।