ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਥਃ । ਪਿਤੋਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮਾਮਕਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੁਵਰਂ ਪੁਣ੍ਯਦਾਯਕਮ੍
"ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿਓ ਬਣੋਗੇ।" ਪਿਓ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਤੇ ਨੇਕੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਰ ਸੁਣੋ।"
ਮਯਿ ਤੁष੍ਟੇ ਸੁਤਾ ਭੋਗਾ ਨਨੁ ਭੁਂਜਂਤੁ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾ ਊਚੁਃ- ਯਦਿ ਤਾਤ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸਿ ਵਰਂ ਦਾਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
"ਜੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਖੁੱਟ ਸੁਖ ਭੋਗਣ।" ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਪਿਓ ਜੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਅਤੇ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ,"
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰੇषਯ ਗੋਲੋਕਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਦਾਹਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਪਿਤੋਵਾਚ- ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਯੂਯਂ ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਾਃ
"ਸਾਨੂੰ ਗੋਲੋਕ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜਲਣ ਨਹੀਂ, ਭੇਜੋ।" ਪਿਓ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।"
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾਨਯਾ ਸ੍ਵਯਾ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਤੇਨਾਪਿ ਸੁਵਾਕ੍ਯੇ ऋषਿਣਾ ਤਤਃ
"ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ, ਤਪ ਅਤੇ ਪਿਓ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ।" ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਕਹੇ,
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਗਰੁਡਾਰੂਢ ਆਗਤਃ । ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ:
ਸਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯੈਵ ਜਿਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ । ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਭਿਃ
"ਅੱਜ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ। ਚਾਰ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਜਾਓ।"
ਅਨਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪੁਣ੍ਯਯਾ ਪਤਿਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਅਮੀ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਨੇਕ ਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਧੀਆ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਣ।
ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਤੁ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਭੂਮੌ ਵੈ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਅਨੇਨਾਪਿ ਸੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਅਂਤ੍ਯੇਨ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਣਾ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਇਸ ਚੰਗੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ ਵਾਕ੍ਯੇ ऋषਿਣਾ ਸਤ੍ਯਭਾषਿਣਾ । ਤਾਨੁਵਾਚਾਥ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾਞ੍ਛਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਜਦੋਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਭਾਅਸ਼ੀਸ਼ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਲੋਕਂ ਦਾਹਪ੍ਰਲਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸਤ੍ਯਚੇਤਸਃ
ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਸੜਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਨਾਸ। ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਣ ਤੇ, ਚਾਰ ਸੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ । ਇਂਦ੍ਰਨੀਲਸਮਾਵਰ੍ਣੈਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕ ਦਮ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਤੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾ ਮਹੌਜਸਃ । ਹਾਰਕਂਕਣਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਭਿਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ, ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ।
ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਸ੍ਤੇਜੋਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰਾਵृਤਾਃ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਕਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇਜ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜਦ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੀਪਂ ਦੀਪਾ ਯਥਾ ਯਾਂਤਿ ਤਦ੍ਵਲ੍ਲੀਨਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਧਾਮ ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਦੀਵੇ ਇਕ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਸਤ੍ਯਂ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਗੋਲੋਕਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤਮਸਃ ਪਰਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਨਿष੍ਠਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਉਹ ਗੋਲੋਕ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤੁਰ੍ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ । ਅਮृਤਸ੍ਯ ਮਹਾਕੁਂਭਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਦਤ੍ਤਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਘੜਾ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਅਨਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਕਰਿष੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇਸ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਠੀਕ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਘੜੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕੁਂਭਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ ਮੇਧਾਵੀ ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਘੜਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦਸ ਸਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕੁਂਭਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਂਦ੍ਰਿਤਃ । ਪੁਨਃ ਸ ਹਿ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਦਿਨ ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਘੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਤਂ ਸੁਤਮ੍ । ਕੁष੍ਠਰੋਗਾਤੁਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਤਾਦृਸ਼ੀ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੋੜ੍ਹ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਈ।
ਮਾਂਸਪਿਂਡੋਪਮੌ ਜਾਤੌ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਮਾਯਯਾ ਕृਤੌ । ਸਂਨਿਧਿਂ ਤਸ੍ਯ ਘੋਰਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਮਾਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਘੋਰ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਸਮਾਗਤੌ ਹਿ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹਿ ਸੁਦੁਃਖਿਤੌ । ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾਵਿष੍ਟਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਮਹਾਨ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਯੋਃ ਪਾਦਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਿਤਕਂਧਰਃ । ਭਵਾਦृਸ਼ੌ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਪਸਾਭਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ, ਇੰਨੇ ਤਪ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਗੁਣਵ੍ਰਾਤੈਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕਿਮਿਦਂ ਵਰ੍ਤਿਤਂ ਤ੍ਵਯਿ । ਦਾਸਵਦ੍ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਵ
ਕਿਹੜੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਦਾਸਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਆਕृष੍ਟਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤਵ । ਤਵਾਂਗੇ ਕੇਨ ਪਾਪੇਨ ਗਦੋਯਂ ਵੇਦਨਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਇਹ ਦਰਦ ਭਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਕਿਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਆਈ ਹੈ?
ਸਂਜਾਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਇਯਂ ਪੁਣ੍ਯਵਤੀ ਮਾਤਾ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਇਹ ਮਾਂ ਨੇਕ, ਵਧੀਆ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।
ਯਾ ਹਿ ਭਰ੍ਤृਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਸਾ ਕਥਂ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਿਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਤਪ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ?
ਰਾਗਦ੍ਵੇषੌ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਿਵਿਧੇਨਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਯਾ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੇ ਕਾਂਤਂ ਦੇਵਵਦ੍ਗੁਰੁਵਤ੍ਸਲਾ
ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਰਾਗ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਭਗਤੀ ਤੇ ਚੇਲੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ—
ਸਾ ਕਥਂ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁष੍ਠਰੋਗਂ ਸੁਦੁਃਖਦਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਮਾ ਸ਼ੁਚਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮਜਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ, ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿੰਦੀ ਹੈ? ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ ਜੋ ਭੋਗਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।