ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਸਤ੍ਵਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਪृष੍ਟਃ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਮੈਨਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ?'
ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਦੋਵਾਚ ਮੇਨਿਕਾਂ ਕਾਮਚਾਰਿਣੀਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਿਤੁਰਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਮੈਨਿਕਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਮੇਨਿਕਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਨਃ । ਕਾਮਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਈ ਹਾਂ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ । ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਕਾਮਾਕੁਲਿਤਚੇਤਸਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਮਾਨਲੇਨ ਸਂਦਗ੍ਧਾ ਤਾਵਦੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਂਭ੍ਰਾਂਤਾ ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਭਵ
ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਲ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਂ ਮੇ ਵਰਾਨਨੇ । ਭਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿਨਾਹਂਚੈਤਾਦृਸ਼ਃਸ਼ੁਭੇ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਚਲਣ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ। ਤੇਰੀ ਮੁਰਾਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗਣੀ।
ਭਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਰੂਪੈਰਨ੍ਯੇ ਮੁਹ੍ਯਂਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਯੋ ਦੇਵਿ ਪੁਤ੍ਰੋਹਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ। ਦੇਵੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਆਦਿਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।
ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਪਃ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਚਾਬਲੇ । ਕਾਮਾਦਯੋ ਮਹਾਦੋषਾ ਆਦਾਵੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਯੋਗ ਦੀ ਸਿਧੀ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕੁੜੀਏ, ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਂ ਭਜ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚੁਣ। ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿष੍ਫਲਾ ਮੇਨਕਾ ਜਾਤਾ ਪृष੍ਟਾ ਦੇਵੇਨ ਵਜ੍ਰਿਣਾ । ਵਿਭੀषਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨਾਨਾਰੂਪਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮੇਨਕਾ ਨਿਰਫਲ ਹੋ ਗਈ; ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਯਥਾਨਲੇਨ ਸਂਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤृਣਾਨਾਂ ਸਂਚਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਤਥਾ ਤਾਸ੍ਤਾ ਵਿਭੀषਿਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲੀਆਂ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਓਹ ਡਰਾਂ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤਾਸ੍ਤੁ ਘੋਰਾਸ੍ਤਾ ਦਾਰੁਣਾ ਭੀषਿਕਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਪਿਤਾ-ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਲੋਕੋ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਡਰਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤੇਜਸਾऽਨਾਸ਼ਯਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ੍ਵਕੀਯੇਨ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ਬਹੂਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਤਪਸਸ੍ਤੇਜਸਾਪਿ ਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਕਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨष੍ਟੇषੁ ਤੇषੁ ਵਿਘ੍ਨੇषੁ ਦਾਰੁਣੇषੁ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਕृਤਾਨ੍ਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਭੀषਣਾਕृਤੀਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਇਂਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਭਾਗੋ ਰਾਗਰਕ੍ਤਾਂਤਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਸ਼ਰਮਾ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਗ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਇਂਦ੍ਰ ਲੋਕਾਦਹਂ ਚੇਂਦ੍ਰਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਨਿਜਧਰ੍ਮੇ ਰਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਯੋ ਵਿਘ੍ਨਂ ਤੁ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ,
ਤਸ੍ਯ ਦਂਡਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੋ ਵੈ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਸ ਹਨ੍ਯਤੇ । ਏਵਮਨ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਲਕਂ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੋ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਆਪ ਮਰਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਰਖਵਾਲਾ ਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਇਂਦ੍ਰਨਾਸ਼ਾਯ ਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਾਵਦੇਵ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿਚ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਆ ਗਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ । ਦਮੇਨ ਸਤ੍ਯਸ਼ੌਚਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਾਪਰਃ
ਹੋ ਹੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਦਮ, ਸਚ ਤੇ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਅਨਯਾ ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਜਿਤੋਹਂ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ । ਮਮਾਪਰਾਧਂ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੀ ਪਿਤਾ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਜੀਵ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਚ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਦੋਵਾਚ ਦੇਵਰਾਜਂ ਤਥਾਗਤਮ੍
ਤੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਵਿਪ੍ਰਤੇਜੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਦ੍ਰਂ ਅਸਹ੍ਯਂ ਦੇਵਦੈਵਤੈਃ । ਪਿਤृਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੁਃਸਹਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਿਭੋ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾ ਲਈ ਭਗਤੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤੇਜੋਭਂਗੋ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਹਰਾਨ੍ਪੁਨਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਕਦੇ ਘਟਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸ਼ਯਂਤੇ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਦਿ ਰੁष੍ਟਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਨਾਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯਦ੍ਭਵਾਨਦ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਨ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਟਿਕੇਗਾ।
ਆਤ੍ਮਤਪਃ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਅਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਦਾਤੁਕਾਮਸ੍ਤੁ ਸਂਜਾਤੋ ਰੋषਪੂਰ੍ਣੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ।
ਭਵਾਨਦ੍ਯ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਰਂ ਦਾਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ । ਅਮृਤਂ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿਂ ਤਥਾਚਲਾਮ੍
ਤੂੰ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਦੇ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਵਰਂ ਦੇਹਿ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍ । ਏਵਂ ਦਦਾਮਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੇ ਵਰਂ ਚਾਮृਤਸਂਯੁਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਵਰ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮਮृਤਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਕੁਂਭਂ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੇਨ ਚਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਆਪਣੀ ਹੱਥੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਅਚਲਾ ਤੇ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪਿਤਰਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੀ ਪਿਤਾ ਲਈ ਭਗਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।