ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਵਤਃ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
'ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।' ਇੰਝ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਪਿਤਰਂ ਤਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸੋਪਿ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਗਚ੍ਛਮਾਨਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਸ ਮਹਾਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਐਂਦ੍ਰਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਗਗਨਾਂਤਰੇ । ਸ ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਆਣੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਉਦ੍ਯਮਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਸੁਰਾਧਿਰਾਟ੍ । ਮੇਨਿਕਾਂਤਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨਿਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤੂੰ ਜਾ।'
ਸਮਾਚਰਸ੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਘ੍ਨਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ । ਅਸ੍ਯੈਵ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
'ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਇਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ।'
ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥਾ ਨਾਯਾਤਿ ਮੇ ਗृਹਮ੍ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇਨਿਕਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਵਰਾਤ੍
'ਇੰਝ ਕਰ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨਾ ਆ ਸਕੇ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਨਿਕਾ ਤੁਰੰਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਾ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾ । ਨਂਦਨਸ੍ਯ ਵਨਸ੍ਯਾਂਤੇ ਦੋਲਾਯਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸੁੰਦਰਤਾ, ਉੱਦਾਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਨੰਦਨ ਵਨ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸੁਸ੍ਵਰੇਣ ਪ੍ਰਗਾਯਂਤੀ ਗੀਤਂ ਵੀਣਾਸ੍ਵਰੋਪਮਮ੍ । ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚਤੁਰਾ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ
ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀਣਾ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚਤੁਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਘ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਚੈषਾ ਨ ਚ ਭਦ੍ਰਕਰਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਜਾਣ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਸਤ੍ਵਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਪृष੍ਟਃ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਮੈਨਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ?'
ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਦੋਵਾਚ ਮੇਨਿਕਾਂ ਕਾਮਚਾਰਿਣੀਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਿਤੁਰਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਮੈਨਿਕਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਮੇਨਿਕਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਨਃ । ਕਾਮਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਈ ਹਾਂ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ । ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਕਾਮਾਕੁਲਿਤਚੇਤਸਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਮਾਨਲੇਨ ਸਂਦਗ੍ਧਾ ਤਾਵਦੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਂਭ੍ਰਾਂਤਾ ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਭਵ
ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਲ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਂ ਮੇ ਵਰਾਨਨੇ । ਭਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿਨਾਹਂਚੈਤਾਦृਸ਼ਃਸ਼ੁਭੇ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਚਲਣ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ। ਤੇਰੀ ਮੁਰਾਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗਣੀ।
ਭਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਰੂਪੈਰਨ੍ਯੇ ਮੁਹ੍ਯਂਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਯੋ ਦੇਵਿ ਪੁਤ੍ਰੋਹਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ। ਦੇਵੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਆਦਿਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।
ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਪਃ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਚਾਬਲੇ । ਕਾਮਾਦਯੋ ਮਹਾਦੋषਾ ਆਦਾਵੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਯੋਗ ਦੀ ਸਿਧੀ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕੁੜੀਏ, ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਂ ਭਜ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚੁਣ। ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿष੍ਫਲਾ ਮੇਨਕਾ ਜਾਤਾ ਪृष੍ਟਾ ਦੇਵੇਨ ਵਜ੍ਰਿਣਾ । ਵਿਭੀषਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨਾਨਾਰੂਪਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮੇਨਕਾ ਨਿਰਫਲ ਹੋ ਗਈ; ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਯਥਾਨਲੇਨ ਸਂਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤृਣਾਨਾਂ ਸਂਚਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਤਥਾ ਤਾਸ੍ਤਾ ਵਿਭੀषਿਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲੀਆਂ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਓਹ ਡਰਾਂ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤਾਸ੍ਤੁ ਘੋਰਾਸ੍ਤਾ ਦਾਰੁਣਾ ਭੀषਿਕਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਪਿਤਾ-ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਲੋਕੋ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਡਰਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤੇਜਸਾऽਨਾਸ਼ਯਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ੍ਵਕੀਯੇਨ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ਬਹੂਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਤਪਸਸ੍ਤੇਜਸਾਪਿ ਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਕਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨष੍ਟੇषੁ ਤੇषੁ ਵਿਘ੍ਨੇषੁ ਦਾਰੁਣੇषੁ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਕृਤਾਨ੍ਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਭੀषਣਾਕृਤੀਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਇਂਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਭਾਗੋ ਰਾਗਰਕ੍ਤਾਂਤਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਸ਼ਰਮਾ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਗ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਇਂਦ੍ਰ ਲੋਕਾਦਹਂ ਚੇਂਦ੍ਰਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਨਿਜਧਰ੍ਮੇ ਰਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਯੋ ਵਿਘ੍ਨਂ ਤੁ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ,
ਤਸ੍ਯ ਦਂਡਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੋ ਵੈ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਸ ਹਨ੍ਯਤੇ । ਏਵਮਨ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਲਕਂ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੋ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਆਪ ਮਰਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਰਖਵਾਲਾ ਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਇਂਦ੍ਰਨਾਸ਼ਾਯ ਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਾਵਦੇਵ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿਚ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਆ ਗਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ । ਦਮੇਨ ਸਤ੍ਯਸ਼ੌਚਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਾਪਰਃ
ਹੋ ਹੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਦਮ, ਸਚ ਤੇ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।