ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਤੁ ਗਤੌ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਰਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸੌ । ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਦੋਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਦੀਪ੍ਤਿਸਂਯੁਤਮ੍ । ਮਮਾਦ੍ਯੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਤਪਸਾ ਜੀਵਿਤੇਨ ਚ
ਧਰਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਜਾਨ ਨਾਲ—'
ਵੇਦਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸਮਾਨੀਤਸ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਗृਹਾਣ ਭੋਃ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਤੋ ਹृष੍ਟੋ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਸ੍ਯ ਚ
'ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ ਜੀ।' ਫਿਰ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਕਿਂਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਤੁ ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਂਤਾਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍ । ਪੁਰਤੋ ਵਿਨਯੇਨਾਪਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਾਭਾषੀਦ੍ਵਤ੍ਸ ਮੇ ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ । ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦਾਨਯ ਚਾਮृਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ। ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।'
ਅਨਯਾ ਕਾਨ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਥਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸਾਗਰਾਦ੍ਯਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਮਮृਤਂ ਵ੍ਯਾਧਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧੁਨੇਚ੍ਛਤਿ ਮਾਮੇषਾ ਯਥੈਨਾਂ ਤੁ ਲਭਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਨ੍ਯਥਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਾਂ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵृਦ੍ਧਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਇਯਂ ਬਾਲਾ ਸੁਰੂਪਿਣੀ । ਅਦ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਨਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ, ਇਸ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ—
ਨਿਰ੍ਦੋषੋ ਵ੍ਯਾਧਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਤਾਤ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੇ ਵਤ੍ਸ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋਸਿ ਯਦਾ ਭੁਵਿ
ਪੁੱਤਰ, ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਦੋਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍
ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਵਤਃ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
'ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।' ਇੰਝ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਪਿਤਰਂ ਤਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸੋਪਿ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਗਚ੍ਛਮਾਨਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਸ ਮਹਾਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਐਂਦ੍ਰਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਗਗਨਾਂਤਰੇ । ਸ ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਆਣੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਉਦ੍ਯਮਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਸੁਰਾਧਿਰਾਟ੍ । ਮੇਨਿਕਾਂਤਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨਿਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤੂੰ ਜਾ।'
ਸਮਾਚਰਸ੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਘ੍ਨਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ । ਅਸ੍ਯੈਵ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
'ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਇਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ।'
ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥਾ ਨਾਯਾਤਿ ਮੇ ਗृਹਮ੍ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇਨਿਕਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਵਰਾਤ੍
'ਇੰਝ ਕਰ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨਾ ਆ ਸਕੇ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਨਿਕਾ ਤੁਰੰਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਾ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾ । ਨਂਦਨਸ੍ਯ ਵਨਸ੍ਯਾਂਤੇ ਦੋਲਾਯਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸੁੰਦਰਤਾ, ਉੱਦਾਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਨੰਦਨ ਵਨ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸੁਸ੍ਵਰੇਣ ਪ੍ਰਗਾਯਂਤੀ ਗੀਤਂ ਵੀਣਾਸ੍ਵਰੋਪਮਮ੍ । ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚਤੁਰਾ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ
ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀਣਾ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚਤੁਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਘ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਚੈषਾ ਨ ਚ ਭਦ੍ਰਕਰਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਜਾਣ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਸਤ੍ਵਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਪृष੍ਟਃ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਮੈਨਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ?'
ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਦੋਵਾਚ ਮੇਨਿਕਾਂ ਕਾਮਚਾਰਿਣੀਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਿਤੁਰਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਮੈਨਿਕਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਮੇਨਿਕਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਨਃ । ਕਾਮਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਈ ਹਾਂ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ । ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਕਾਮਾਕੁਲਿਤਚੇਤਸਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਮਾਨਲੇਨ ਸਂਦਗ੍ਧਾ ਤਾਵਦੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਂਭ੍ਰਾਂਤਾ ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਭਵ
ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਲ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਂ ਮੇ ਵਰਾਨਨੇ । ਭਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿਨਾਹਂਚੈਤਾਦृਸ਼ਃਸ਼ੁਭੇ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਚਲਣ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ। ਤੇਰੀ ਮੁਰਾਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗਣੀ।
ਭਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਰੂਪੈਰਨ੍ਯੇ ਮੁਹ੍ਯਂਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਯੋ ਦੇਵਿ ਪੁਤ੍ਰੋਹਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ। ਦੇਵੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਆਦਿਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।
ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਪਃ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਚਾਬਲੇ । ਕਾਮਾਦਯੋ ਮਹਾਦੋषਾ ਆਦਾਵੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਯੋਗ ਦੀ ਸਿਧੀ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕੁੜੀਏ, ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਂ ਭਜ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚੁਣ। ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿष੍ਫਲਾ ਮੇਨਕਾ ਜਾਤਾ ਪृष੍ਟਾ ਦੇਵੇਨ ਵਜ੍ਰਿਣਾ । ਵਿਭੀषਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨਾਨਾਰੂਪਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮੇਨਕਾ ਨਿਰਫਲ ਹੋ ਗਈ; ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।