ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੇ ਧਰ੍ਮ ਵੇਦਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸ ਜੀਵਤੁ । ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ- ਦਮਸ਼ੌਚੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਪਸਾ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
'ਉਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ, ਹੇ ਧਰਮ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ।' ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਸੰਜਮ, ਸੁੱਚਤਾ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ—'
ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਵ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੇਦਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਭੁਜਃ । ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਸੌ ਜੀਵਨਂ ਚ ਲਭਿष੍ਯਤਿ
'ਤੇਰੀ ਪਿਤਾ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ।'
ਤਪਸਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮੈਃ
'ਇਹ ਤਪ ਤੇ ਤੇਰੀ ਪਿਤਾ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣਿਤਂ ਤੇਨ ਸੁਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਰ੍ਮਣਾ । ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮੁਵਾਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਧਰਮਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਇਹ ਸੋਹਣੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੈਵਸਵਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦੇਹਿ ਮੇ ਤ੍ਵਚਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦਾਰ੍ਹਣੇ ਪੁਨਃ । ਧਰ੍ਮੇ ਰਤਿਂ ਤਥਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਯਦਾ ਮਮ
'ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਬਖ਼ਸ਼, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਮਹਾਵਾਕ੍ਯੇ ਵੇਦਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਦੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।' ਇਹ ਵੱਡੇ ਬਚਨ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ, ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉੱਠ ਬੈਠਿਆ।
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਵਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕ੍ਵ ਸਾ ਦੇਵੀ ਗਤਾ ਭ੍ਰਾਤਃ ਕ੍ਵ ਸ ਤਾਤੋ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਭਰਾ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਸਮਾਸੇਨ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਨਿਯੋਜਿਤਃ । ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਤੋ ਹृष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਓਹੋ ਕੁਝ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਧਰਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਮਾਦ੍ਯੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਿਰਸਾ ਜੀਵਿਤੇਨ ਚ । ਸਂਮੁਖੀ ਭਵ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤਃ ਕੋਨ੍ਯੋ ਮੇ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ
'ਅੱਜ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਜਾਨ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹਿ, ਭਰਾ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਹੈ?'
ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਚੈਵਮਾਭਾष੍ਯ ਉਤ੍ਸੁਕਃ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼ਰ੍ਮਣਾ
ਭਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਵੱਲ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਤੁ ਗਤੌ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਰਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸੌ । ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਦੋਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਦੀਪ੍ਤਿਸਂਯੁਤਮ੍ । ਮਮਾਦ੍ਯੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਤਪਸਾ ਜੀਵਿਤੇਨ ਚ
ਧਰਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਜਾਨ ਨਾਲ—'
ਵੇਦਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸਮਾਨੀਤਸ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਗृਹਾਣ ਭੋਃ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਤੋ ਹृष੍ਟੋ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਸ੍ਯ ਚ
'ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ ਜੀ।' ਫਿਰ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਕਿਂਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਤੁ ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਂਤਾਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍ । ਪੁਰਤੋ ਵਿਨਯੇਨਾਪਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਾਭਾषੀਦ੍ਵਤ੍ਸ ਮੇ ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ । ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦਾਨਯ ਚਾਮृਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ। ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।'
ਅਨਯਾ ਕਾਨ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਥਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸਾਗਰਾਦ੍ਯਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਮਮृਤਂ ਵ੍ਯਾਧਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧੁਨੇਚ੍ਛਤਿ ਮਾਮੇषਾ ਯਥੈਨਾਂ ਤੁ ਲਭਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਨ੍ਯਥਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਾਂ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵृਦ੍ਧਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਇਯਂ ਬਾਲਾ ਸੁਰੂਪਿਣੀ । ਅਦ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਨਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ, ਇਸ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ—
ਨਿਰ੍ਦੋषੋ ਵ੍ਯਾਧਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਤਾਤ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੇ ਵਤ੍ਸ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋਸਿ ਯਦਾ ਭੁਵਿ
ਪੁੱਤਰ, ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਦੋਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍
ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਵਤਃ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
'ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।' ਇੰਝ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਪਿਤਰਂ ਤਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸੋਪਿ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਗਚ੍ਛਮਾਨਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਸ ਮਹਾਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਐਂਦ੍ਰਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਗਗਨਾਂਤਰੇ । ਸ ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਆਣੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਉਦ੍ਯਮਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਸੁਰਾਧਿਰਾਟ੍ । ਮੇਨਿਕਾਂਤਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨਿਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤੂੰ ਜਾ।'
ਸਮਾਚਰਸ੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਘ੍ਨਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ । ਅਸ੍ਯੈਵ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
'ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਇਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ।'
ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥਾ ਨਾਯਾਤਿ ਮੇ ਗृਹਮ੍ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇਨਿਕਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਵਰਾਤ੍
'ਇੰਝ ਕਰ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨਾ ਆ ਸਕੇ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਨਿਕਾ ਤੁਰੰਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਾ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾ । ਨਂਦਨਸ੍ਯ ਵਨਸ੍ਯਾਂਤੇ ਦੋਲਾਯਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸੁੰਦਰਤਾ, ਉੱਦਾਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਨੰਦਨ ਵਨ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸੁਸ੍ਵਰੇਣ ਪ੍ਰਗਾਯਂਤੀ ਗੀਤਂ ਵੀਣਾਸ੍ਵਰੋਪਮਮ੍ । ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚਤੁਰਾ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ
ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀਣਾ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚਤੁਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਘ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਚੈषਾ ਨ ਚ ਭਦ੍ਰਕਰਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁਸ਼ਰਮਾ ਜਾਣ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ।