ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿਧਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਨ੍ਧਕੇਨੈਵ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਮਖਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਅੰਧਕ ਨੇ ਸਾਡਾ ਰਾਜ, ਸੁੱਖ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਛੀਨ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਧੋਪਾਯ ਉਚ੍ਯਤਾਂ ਤਦ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਅਥ ਧਾਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਸ੍ਯ ਚ ਨੈਧਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਦੱਸੋ ਤੇ ਉਹ ਕਰਵਾਓ।' ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੁਣੀ ਨਹੀਂ।'
ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਵਰਾਦੇਵ ਪੀਯੂषਸ੍ਯ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਕਿਂਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸੁਰਤ੍ਵਸ੍ਯ ਯਥਾ ਪਰਿਭਵੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਨਾ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਲਾਭ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਅਸੁਰਤਾ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਤਾਂ ਪੱਕੀ ਹੀ ਰਹੀ।
ਕੁਰ੍ਵੇ ਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਵਿਚਿਕਿਤ੍ਸਾ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਧਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਸਾਰੀ ਸ਼ੰਕਾ ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਕਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਨ ਤਸ੍ਯ ਮਾਨਸਂ ਸ੍ਥਿਰਮ੍। ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਤਂ ਚ ਵੈਰੂਪ੍ਯਤਾਂ ਨਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਸੂਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਸੁਰਤ੍ਵਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸੁਰਤਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉਸ ਦੇ ਗਣ ਬਣ ਜਾਣਗੇ; ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਧਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਵਿਚਿਕਿਤ੍ਸਾਂ ਸ੍ਵਮਾਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਤੋ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਃ ਕਾਮਾਦ੍ਯੋषਾਨ੍ਵੇषਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਸ ਵਲ ਉਹਨੇ ਸ਼ੰਕਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਭੇਜੀ; ਫਿਰ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਦਾਰਾਨ੍ਪਰਯੋषਾਂ ਚ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਚਿਕਿਤ੍ਸਯਾ। ਤਤੋ ਮਾਯਾਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋਸੌ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿਚਚਾਰ ਹ
ਸ਼ੰਕਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦृष੍ਟਂ ਚ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਚਾਤਿਸ਼ੋਭਨਂ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਗੋऽਭਵਤ੍
ਹਿਮਾਲੇ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਦੇਖੀ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਅਸੁਰ ਕਾਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਨਲੋਪਾਤ੍ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਤਾਂ ਸ ਚੇਚ੍ਛਤਿ। ਉਮਾ ਚ ਕੋਟਵੀਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਹਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦ ਗਿਆਨ ਲੱਠ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਪਰ ਉਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਿਲਕੁਲ ਬੁੱਢੀ ਤੇ ਭੈੜਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਂਤਿਕਸ੍ਥਾ ਚ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਤਾਂ ਸਸਾਰ ਸਃ। ਤਤਃ ਕਾਮਵਿਚੇਤਾਸ਼੍ਚ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੀਕृਤਚੇਤਨਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਫੜਨ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਈ; ਫਿਰ ਕਾਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਜਹਾਤਿ ਸ਼ਿਵਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ। ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਿਲਿਤਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਧਵਃ
ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ, ਪਾਰਵਤੀ, ਸ਼ੁਭ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਗਤਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍। ਸਜ੍ਜੀਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯੋਧਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਭੁਂ ਜੇਤੁਂ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗੌਰੀਮੇਵ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਕਾਮਮੋਹਾਦਚੇਤਨਃ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨਂਦਿਨੇਰਿਤਾਃ
ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਂ ਲੋਕਭਯਂਕਰਮ੍। ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਰਣੇ ਮृਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਜੀਵਯਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਈ; ਉਥੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਕੈਲਾਸੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍। ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਛਂਭੁਸ੍ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਂਦਿਨਂ ਨਿਜਗਾਦ ਹ
ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਗਚ੍ਛ ਦੈਤ੍ਯਾਲਯਂ ਵੀਰ ਦ੍ਰੁਤਮੇਵ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਸਂਸਦਿ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ, ਵਿਰੋਧੀ; ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ,
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਿਕੁਰੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਕਮ੍। ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਵੈ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਚਾਨਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਹ ਮਾੜੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ, ਬੇਹਾਲ ਤੇ ਨਿਮਾਣਾ ਕਰਕੇ।
ਤਤੋ ਨਂਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤਿਨੇਰਿਤਃ। ਕਾਵ੍ਯਂ ਤਂ ਕੁਂਤਲੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪੁਰਤੋ ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਕਾਵਯ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ।
ਆਨਯਂਤਂ ਚ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਘ੍ਨੁਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤੇ ਰੁਜਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਂਦਿਨੋ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੋਟ ਨਾ ਪਾ ਸਕੇ।
ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਰਤੋ ਨਂਦੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਕੁਂਤਲੇ। ਹਰਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਹृष੍ਟਃ ਸਹ ਤੇਨ ਸਮਾਯਯੌ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਨੰਦੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਸ਼ਂਭੁਰਸੁਰਾਣਾਂ ਗੁਰੁਂ ਰੁषਾ। ਅਗਿਲਦ੍ਰੌਦ੍ਰਮੂਰ੍ਤੋऽਸੌ ਕਾਲਾਂਤਕਸਮਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਰੂਦ੍ਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਵृਤੋ ਬਲੀ। ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸ਼ਂਕਰਂ ਤਤ੍ਰ ਘੋਰੈਃ ਪ੍ਰਹਰਣਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਦਯਃ। ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਮਰਂ ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਰੁषਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਦਿਆਧਰ ਆਦਿਕ ਵੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਘੋਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰੇਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰਮ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾ ਨਿਘ੍ਨਂਤਿ ਦਾਨਵਾਨ੍। ਦਨੁਜਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿਘ੍ਨਂਤਿ ਮਹਾਹਵੇ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਯਕੀਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਾਤਕੁਂਭਮਯਾਙ੍ਗੈਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਜ੍ਰਸਮਾਨਕੈਃ। ਬਿਭਿਦੂ ਰਤ੍ਨਪੁਂਖੈਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਅਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੇਦ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਦੀਪਯਂਤਿ ਭृਸ਼ਂ ਕਾਂਤੈਸ੍ਤਦ੍ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਨਭਾਂਸਿ ਚ। ਵੀਰ੍ਯਵਂਤੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਾ ਨ ਮੋਘੈਰਸ੍ਤ੍ਰਸਂਚਯੈਃ
ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵਾਰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸੁਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਬਲਾਯੁਧਸੁਸਂਵृਤਮ੍
ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਭਰ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਨੀਤਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਿਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੇਨ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਕੀਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਮਹਾਦੇਵ ਆਪ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।