ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਦਾਨਂ ਸੋਮੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ। ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੇ ਨਰਲੋਕੇ ਵਾ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਭੁਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਇਹ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਸੋਮਾਰ੍ਚਨਂ। ਨਾਮਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, 'ਸੋਮ ਦੀ ਪੂਜਾ' ਨਾਮਕ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨ ਉਵਾਚ-। ਉਦ੍ਭਵਂ ਲੋਹਿਤਾਂਗਸ੍ਯ ਸਂਤੋषਂ ਤੁ ਜਨੇषੁ ਚ। ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵੈਭਵਂ ਤੇਜਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਲੋਹਿਤਾਂਗ ਦੇ ਜਨਮ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਚਮਕ ਬਾਰੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਹਰਾਂਸ਼ਸਂਭਵੋ ਦੇਵਃ ਕੁਜਾਤਃ ਪृਥਿਵੀਸੁਤਃ। ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ਸਤ੍ਵਸਂਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਧਰੋ ਭੁਵਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੁਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਹਰਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਸਤਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਃ ਕ੍ਰੂਰਗ੍ਰਹੋ ਦੇਵੋ ਲੋਹਿਤਾਂਗਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਕੁਮਾਰੋ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨੋ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪਾਤਮਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਲੋਹਿਤਾਂਗ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਭਰ੍ਜਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਯ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਃ। ਦਸ਼ਾਯੋਗਾਚ੍ਚ ਮਨੁਜਾ ਉਦ੍ਭਿਜ੍ਜਾਃ ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਦਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਯੋਗਤਾਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ, ਬੂਟੇ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ਂਭੋਰੇष ਕਥਂ ਜਾਤਃ ਕਥਂ ਜਾਤੋ ਮਹੀਸੁਤਃ। ਗ੍ਰਹੋ ਦੇਵਃ ਕਥਂ ਕ੍ਰੂਰ ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ? ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ? ਇਹ ਗ੍ਰਹ ਕਿਵੇਂ ਕਠੋਰ ਦੇਵਤਾ ਬਣਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਥਮਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਤੁष੍ਟਿਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਗੁਰੋ ਮਯ੍ਯਾਪ੍ਤਭਾਵੇ ਤੁ ਵਦ ਨਿਸ੍ਸਂਸ਼ਯਂ ਮੁਖਾਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਗੁਰੂ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਕੁਲੇ ਧੀਮਾਨਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਅਂਧਕੇਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਂਤਕृਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਅੰਧਕ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਜਾਤੋ ਵਿष੍ਣੁਵਰਾਦੇਵ ਜਾਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਤੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰਤੁਭੁਜਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰ ਕੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿਧਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਨ੍ਧਕੇਨੈਵ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਮਖਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਅੰਧਕ ਨੇ ਸਾਡਾ ਰਾਜ, ਸੁੱਖ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਛੀਨ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਧੋਪਾਯ ਉਚ੍ਯਤਾਂ ਤਦ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਅਥ ਧਾਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਸ੍ਯ ਚ ਨੈਧਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਦੱਸੋ ਤੇ ਉਹ ਕਰਵਾਓ।' ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੁਣੀ ਨਹੀਂ।'
ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਵਰਾਦੇਵ ਪੀਯੂषਸ੍ਯ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਕਿਂਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸੁਰਤ੍ਵਸ੍ਯ ਯਥਾ ਪਰਿਭਵੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਨਾ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਲਾਭ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਅਸੁਰਤਾ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਤਾਂ ਪੱਕੀ ਹੀ ਰਹੀ।
ਕੁਰ੍ਵੇ ਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਵਿਚਿਕਿਤ੍ਸਾ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਧਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਸਾਰੀ ਸ਼ੰਕਾ ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਕਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਨ ਤਸ੍ਯ ਮਾਨਸਂ ਸ੍ਥਿਰਮ੍। ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਤਂ ਚ ਵੈਰੂਪ੍ਯਤਾਂ ਨਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਸੂਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਸੁਰਤ੍ਵਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸੁਰਤਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉਸ ਦੇ ਗਣ ਬਣ ਜਾਣਗੇ; ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਧਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਵਿਚਿਕਿਤ੍ਸਾਂ ਸ੍ਵਮਾਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਤੋ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਃ ਕਾਮਾਦ੍ਯੋषਾਨ੍ਵੇषਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਸ ਵਲ ਉਹਨੇ ਸ਼ੰਕਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਭੇਜੀ; ਫਿਰ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਦਾਰਾਨ੍ਪਰਯੋषਾਂ ਚ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਚਿਕਿਤ੍ਸਯਾ। ਤਤੋ ਮਾਯਾਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋਸੌ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿਚਚਾਰ ਹ
ਸ਼ੰਕਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦृष੍ਟਂ ਚ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਚਾਤਿਸ਼ੋਭਨਂ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਗੋऽਭਵਤ੍
ਹਿਮਾਲੇ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਦੇਖੀ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਅਸੁਰ ਕਾਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਨਲੋਪਾਤ੍ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਤਾਂ ਸ ਚੇਚ੍ਛਤਿ। ਉਮਾ ਚ ਕੋਟਵੀਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਹਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦ ਗਿਆਨ ਲੱਠ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਪਰ ਉਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਿਲਕੁਲ ਬੁੱਢੀ ਤੇ ਭੈੜਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਂਤਿਕਸ੍ਥਾ ਚ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਤਾਂ ਸਸਾਰ ਸਃ। ਤਤਃ ਕਾਮਵਿਚੇਤਾਸ਼੍ਚ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੀਕृਤਚੇਤਨਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਫੜਨ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਈ; ਫਿਰ ਕਾਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਜਹਾਤਿ ਸ਼ਿਵਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ। ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਿਲਿਤਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਧਵਃ
ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ, ਪਾਰਵਤੀ, ਸ਼ੁਭ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਗਤਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍। ਸਜ੍ਜੀਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯੋਧਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਭੁਂ ਜੇਤੁਂ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗੌਰੀਮੇਵ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਕਾਮਮੋਹਾਦਚੇਤਨਃ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨਂਦਿਨੇਰਿਤਾਃ
ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਂ ਲੋਕਭਯਂਕਰਮ੍। ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਰਣੇ ਮृਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਜੀਵਯਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਈ; ਉਥੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਕੈਲਾਸੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍। ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਛਂਭੁਸ੍ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਂਦਿਨਂ ਨਿਜਗਾਦ ਹ
ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਗਚ੍ਛ ਦੈਤ੍ਯਾਲਯਂ ਵੀਰ ਦ੍ਰੁਤਮੇਵ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਸਂਸਦਿ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ, ਵਿਰੋਧੀ; ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ,
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਿਕੁਰੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਕਮ੍। ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਵੈ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਚਾਨਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਹ ਮਾੜੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ, ਬੇਹਾਲ ਤੇ ਨਿਮਾਣਾ ਕਰਕੇ।
ਤਤੋ ਨਂਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤਿਨੇਰਿਤਃ। ਕਾਵ੍ਯਂ ਤਂ ਕੁਂਤਲੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪੁਰਤੋ ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਕਾਵਯ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ।
ਆਨਯਂਤਂ ਚ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਘ੍ਨੁਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤੇ ਰੁਜਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਂਦਿਨੋ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੋਟ ਨਾ ਪਾ ਸਕੇ।