ਸੁਰਦ੍ਰੁਮੈਃ ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮਕਲ੍ਪਕੈਃ। ਪ੍ਰਮਦਾਭਿਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਦਿਭਿਃ ਪਰੈਃ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸੁਰ-ਵ੍ਰਿੱਖ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਹਲ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਨਚਣ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ—
ਪਂਚਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਵਾਦੌ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਅਮੀ ਤੇ ਮਨੁਜਾ ਭੂਪ ਪੁਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੋਧਸਃ
ਪੰਜ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣੇਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਇਹ ਲੋਕ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ—
ਤਥਾ ਜਨਪਦਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਧਨਿਨੋ ਨਰਾਃ। ਤਤ੍ਰ ਮਤ੍ਤੋ ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਲੋਕ, ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਰ ਲੈਣਗੇ, ਤੇ ਸੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਤਤੋ ਭਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰਾਜਾ ਸਪੁਰੋ ਦਿਵਿ ਮੋਦਤੇ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਨੇਤਰ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਭਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਸਮੇਤ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕੀਟਾਦਯੋ ਯੇ ਚ ਤੇ ਪੀਤਾਃ ਸਸੁਤਾਦਯਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੇਵਦ੍ਰੁਮੇ ਭੋਗ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਥੇ, ਜਿਹੜੇ ਕੀੜੇ ਆਦਿਕ ਜੰਤੂ ਖਾਧੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਰਗ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੇਵ ਨृਪਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਯੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਦਯੋ ਵਰ੍ਣਾਸ੍ਸੂਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪੰਡਿਓ, ਰਾਜੇ, ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਖ਼ਤਰੀ ਆਦਿਕ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਸੂਰਜ ਰਾਹੀਂ ਜਲਦੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ।
ਕੈਸ਼੍ਚਿਦਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਸ੍ਤਥਾਪਰੈਃ। ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਥਾਰੋਗ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੰਗ ਕੇ ਧਨ ਲਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੌਂਹ ਲਏ; ਸੁਖ, ਸੁਰਗ ਤੇ ਨਿਰੋਗਤਾ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ।
ਪੁਣ੍ਯਕੂਟਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਮਾਨਵਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਵਤ੍ਪੂਜਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ, ਹੇ ਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਰਦੋ ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਿਯਃ। ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਂਯਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸੋਭੀष੍ਟਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਸੰਯਮੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਗਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯੈਵ ਸਂਸਦਿ। ਵਾਵਦੂਕੋ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਧਨੀ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਸਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਗੁਹ੍ਯਾਤਿਗੁਹ੍ਯਂ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰੇਣ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤਂ। ਇਦਂ ਯਮਾਯ ਕਥਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਗੁਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੇ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ; ਇਹ ਯਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਆਸ ਨੇ ਇਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਭਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਾਖ੍ਯਾਨਂ ਨਾਮੈਕੋਨਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਭਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਮਕ ਉਨਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਗ੍ਰਹੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੈष ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ। ਰਵ੍ਯਾਦੀਨਾਂ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਚ ਸਾਧਨਂ ਨੋ ਵਦ ਦ੍ਵਿਜ
ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜੋ ਜੋਤ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੁਣੀ; ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ।
ਕੇ ਤੇ ਰਵ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਕਥਂ ਤੋषਃ ਕਥਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਕਾਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਚ੍ਛਿਵਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਹਨ ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਤੇ ਥਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਗ੍ਰਹਾਦਯੋ ਯੇ ਲੋਕੇ ਤੁ ਭੁਂਜਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯਪਾਤਕਮ੍। ਸ਼ਿਵਾਸ਼ਿਵਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਵੈ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਦੋਵੇਂ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ।
ਸੂਰਃ ਕਾਲੋਂਤਕੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਜਨੇषੁ ਚ ਗ੍ਰਹੇषੁ ਚ। ਤਿਗ੍ਮਸੌਮ੍ਯਾਚ੍ਚ ਯੋਗਾਤ੍ਸ ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸੂਰਜ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਤੇ ਮੌਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਨਰਮ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ, ਦੰਡ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੋਵੇਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਹਭਾਵਾਚ੍ਚ ਤਸ੍ਯੈਵ ਸਂਤੋषਂ ਨਿਗਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਉਦੁਮ੍ਬਰਪਲਾਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਪਲ੍ਲਵਾਭ੍ਯਾਂ ਜੁਹੋਤਿ ਯਃ
ਹੁਣ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਜੋ ਕੋਈ ਉਡੁੰਬਰ ਅਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਆਕृष੍ਣੇਨੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮੂਲਕੇਨਾਥ ਸ਼ਾਂਤਯੇ। ਜੁਹੁਯਾਦਾਜ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਭੀष੍ਟਫਲਹੇਤਵੇ
‘ਆਕ੍ਰਿਸ਼ਨੇ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੂਲ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਘਿਉਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜੋ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਂਤਯੇ ਸਰ੍ਵਰੋਗਾਣਾਂ ਵਧਬਂਧਵਿਮੋਚਨੇ। ਏਕੈਕੇਨ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਹੋਤਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਕੈਦੀਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਹਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੋ ਸੋ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਿਤਂ ਚਚ੍ਛਾਗਲਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੂਰਾਯਾਦਿਤ੍ਯਵਾਸਰੇ। ਭੋਜਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਐਤਵਾਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਤਿੱਖੀ ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਗਲ੍ਹ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲੇ ਪੱਕੇ ਤੇ ਕੱਚੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਚ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਂਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਰੋਗਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗੀ ਨ ਰੋਗਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ
ਸੁੱਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਅਤੇ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਰੋਗੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਪਰਮਂ ਚਾਮਰਂ ਸਤ੍ਵਮਾਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਂਬਮਾਤ੍ਰਕੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡੇ ਚਾਣੁਮਾਤ੍ਰੇ ਚ ਸੂਰਃ ਸਂਭਾਵਯਿष੍ਯਤੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਤੱਤ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਹਾਰਾਂਤਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਥਿਤਿਕਾਰਣਾਤ੍। ਪ੍ਰਾਣਸਰ੍ਗੇ ਜਨਾਨਾਂ ਸ ਪਾਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਚਰਸ੍ਤਨੌ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲੈਣ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਕੇ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਤਨੋਰ੍ਮਧ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਸ਼ੀਰ੍षਾਨ੍ਤਸ੍ਥਃ ਸਦਾ ਚਂਦ੍ਰੋ ਦ੍ਵਿਰष੍ਟਕਲਯਾ ਯੁਤਃ
ਮੌਤ ਵੇਲੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੰਨ, ਸਦਾ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਕਲਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਸੁਧਾਵृष੍ਟਿਂ ਦੇਹੇ ਵਰ੍षਤ੍ਯਧੋਮੁਖਃ। ਜਂਤਵਸ੍ਤੇਨ ਜੀਵਂਤਿ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਨੁਮਾਤ੍ਰਕਾਃ
ਰਾਤ ਦਿਨ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਜੀਵ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਤਥਾ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਾਨ੍। ਏਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਪਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਧਾਰਿਤਂ ਜਨਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੜ-ਚੋਪੜ ਅਤੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ; ਇਹ ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਜਗਤ ਬਣਿਆ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਯੋਰਾਰਾਧਨਾਤ੍ਪੁष੍ਟਿਃ ਸਦਾ ਪੁਣ੍ਯਾਪਰਾਰ੍ਧਿਕਾ। ਸਾਧਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਾਧਕਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੂਰਨ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪੂਜਯਤਿ ਯੋ ਮੋਹਾਤ੍ਸੁਧਾਂਸ਼ੁਂ ਮਾਨਵਾਧਮਃ। ਆਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਚਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਚੰਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਲਂਕ ਕਲਾਧਾਰ ਗਂਗਾਧਰ ਸ਼ਿਰੋਮਣੇ। ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚਂਦ੍ਰ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਦਾਗ ਰਹਿਤ, ਕਲਾ ਵਾਲੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਿਰ ਦੇ ਗਹਿਣੇ! ਦੂਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਚੰਨ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਤਿਥਿਮਨ੍ਯਾਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਵਿਧੋਰਪਿ। ਪ੍ਰਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸੋਭੀष੍ਟਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਿਥਿ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਚੰਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।