ਨष੍ਟਂ ਜਗਦਿਦਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਅਯਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਭਿਰਵਗਮ੍ਯਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਖੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਹੋ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਹੱਲ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸੂਰਂ ਮਂਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਯਤ੍ਨਾਦਾਰਾਧਯ ਪ੍ਰਭੋ। ਰਾਜੋਵਾਚ- ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾਸ੍ਤੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਾਸ੍ਕਰਂ
ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੋ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਮੈਂ ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਾਂ?
ਅਮੇਧ੍ਯੇਨਾਥ ਕੁष੍ਠੇਨ ਲੋਕਾਨਾਂ ਗਰ੍ਹਿਤੇਨ ਚ। ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਗਰ੍ਹਿਤੋਸ੍ਮਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਕੋੜ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਫਰਤ ਕੀਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦਿੱਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਕਿਂ ਸ੍ਯਾਦਾਰਾਧਨੇਨ ਤੁ। ਦ੍ਵਿਜਾ ਊਚੁਃ-। ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ਤੁ ਸਮੁਪਾਸ੍ਯ ਵਿਰੋਚਨਂ
ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਰੋਚਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯ ਕਿਲ੍ਵਿषਾਦ੍ਘੋਰਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਕਾਰ੍षੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਮਾਰਾਧਨਂ ਚ ਯਤ੍। ਨਿਤ੍ਯਪੂਜਾਂ ਤਥਾ ਮਂਤ੍ਰੈਰੁਪਹਾਰੈਰ੍ਵਿਲੇਪਨੈਃ
ਉਸ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੰਤਰਾਂ, ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਅਤੇ ਲੇਪਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਫਲੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਰ੍ਘੈਰਕ੍ਸ਼ਤਾਤਪ ਤਂਡੁਲੈਃ। ਜਪਾਪੁष੍ਪਾਰ੍ਕਪਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਕਰਵੀਰਕਰਂਜਕੈਃ
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਦਾਣੇ, ਜਪਾ ਫੁੱਲ, ਅਰਕ ਪੱਤੇ, ਕਰਵੀਰਾ ਅਤੇ ਕਰੰਜਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਰਕ੍ਤਕੁਂਕੁਮਸਿਨ੍ਦੂਰੈਸ੍ਤਥਾ ਵਾਸਂਤਿਕਾਦਿਭਿਃ। ਸੁਗਂਧਕਦਲੀਪਤ੍ਰੈਸ੍ਤਤ੍ਫਲੈਃ ਸੁਮਨੋਹਰੈਃ
ਲਾਲ ਕੁੰਕਮ, ਸਿੰਦੂਰ, ਵਸੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਮਨ ਭਾਉਣੇ ਫਲ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਮੌਦੁਂਬਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਦਾ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਆਦਿਤ੍ਯਸਂਮੁਖੋ ਦਤ੍ਤੇ ਸਦਾ ਮਂਤ੍ਰਿਪੁਰੋਹਿਤੈਃ
ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਦਮਬੇਰ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਓਂਦਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਮਹਿषੀਭਿਸ੍ਤਥਾ ਚਾਰ੍ਘੋ ਭੋਗਿਨੀਭਿਃ ਸਮਂਤਤਃ। ਸਰ੍ਵੈਰਂਤਃਪੁਰਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਸਪਤ੍ਨੀਕੈਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਮਹਿਸੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੀ।
ਚੇਟਵਰ੍ਗੈਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੀਯਤੇऽਰ੍ਘੋ ਦਿਨੇਦਿਨੇ। ਅਰ੍ਕਸ਼ਾਂਤਿਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਂਤ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਪਰੈਃ
ਚੇਟਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਅਰਕ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਰੀਤਾਂ, ਵਧੀਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ।
ਮੂਲਮਂਤ੍ਰਾਨ੍ਯਮਂਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਯਜਂਤਿ ਸ੍ਮ ਦਿਵਾਕਰਂ। ਤਥਾਰ੍ਕਾਂਗਵ੍ਰਤਂ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕृਤਂ ਤੈਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤੈਃ
ਮੂਲ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਅਰਕ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਵੀ ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰਮਾਤ੍ਸਮਾਂਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰੋਗਸ੍ਯਾਂਤਂ ਗਤੋ ਨृਪਃ। ਬਾਧਿਤੇ ਚਾਮਯੇ ਘੋਰੇ ਸ ਰਾਜਾ ਨਿਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਦਬ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ—
ਨਿਯਮ੍ਯ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਕਲ੍ਯੇ ਚ ਯਾਜਨਵ੍ਰਤਮ੍। ਏਵਮੇਵ ਜਪਾਪੁष੍ਪਂ ਸੁਗਂਧਂ ਕਦਲੀਫਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਯਾਜਨ ਵਰਤ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕੇਲੇ ਦੇ ਫਲ—
ਬਾਣੈਰ੍ਜਾਯਾਭਿਰਾਲਭ੍ਯਮਰ੍ਕਪਰ੍ਣਾਨ੍ਯਪੁष੍ਪਕਂ। ਏਵਮੇਵ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਜਨਪ੍ਰਿਯਂ
ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨੋ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਜਨੋ ਯਜਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍। ਏਵਮੇਵ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਰ੍ਗੈਰਰ੍ਚਿਤਸ੍ਤੈਰ੍ਵਿਭਾਕਰਃ
ਲੋਕ ਹਵਿਸ਼ਯ ਅੰਨ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਭੂਪਮਾਗਮ੍ਯ ਕृਪਯਾ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਚਾਭੀष੍ਟਂ ਯਸ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵੋ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸਾਨੁਗਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਾਮ੍। ਰਾਜੋਵਾਚ-। ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਸਰ੍ਵਲੋਚਨਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ— ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਵਰ ਦਿਓ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ। ਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ-। ਅਮਾਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਦਾਰਾਸ੍ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੁਖ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਹੋਵੇ—ਇਹੀ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ, ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀ, ਪੰਡਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੌਂਹਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ—
ਨਵੀਨਯੌਵਨਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍। ਤਿष੍ਠਂਤੁ ਮਤ੍ਪੁਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਭੋਗੈਰ੍ਨਿਰਾਮਯਾਃ
—ਜਿਹੜੇ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮੇਰੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਸੁਰਦ੍ਰੁਮੈਃ ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮਕਲ੍ਪਕੈਃ। ਪ੍ਰਮਦਾਭਿਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਦਿਭਿਃ ਪਰੈਃ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸੁਰ-ਵ੍ਰਿੱਖ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਹਲ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਨਚਣ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ—
ਪਂਚਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਵਾਦੌ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਅਮੀ ਤੇ ਮਨੁਜਾ ਭੂਪ ਪੁਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੋਧਸਃ
ਪੰਜ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣੇਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਇਹ ਲੋਕ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ—
ਤਥਾ ਜਨਪਦਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਧਨਿਨੋ ਨਰਾਃ। ਤਤ੍ਰ ਮਤ੍ਤੋ ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਲੋਕ, ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਰ ਲੈਣਗੇ, ਤੇ ਸੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਤਤੋ ਭਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰਾਜਾ ਸਪੁਰੋ ਦਿਵਿ ਮੋਦਤੇ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਨੇਤਰ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਭਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਸਮੇਤ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕੀਟਾਦਯੋ ਯੇ ਚ ਤੇ ਪੀਤਾਃ ਸਸੁਤਾਦਯਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੇਵਦ੍ਰੁਮੇ ਭੋਗ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਥੇ, ਜਿਹੜੇ ਕੀੜੇ ਆਦਿਕ ਜੰਤੂ ਖਾਧੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਰਗ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੇਵ ਨृਪਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਯੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਦਯੋ ਵਰ੍ਣਾਸ੍ਸੂਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪੰਡਿਓ, ਰਾਜੇ, ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਖ਼ਤਰੀ ਆਦਿਕ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਸੂਰਜ ਰਾਹੀਂ ਜਲਦੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ।
ਕੈਸ਼੍ਚਿਦਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਸ੍ਤਥਾਪਰੈਃ। ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਥਾਰੋਗ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੰਗ ਕੇ ਧਨ ਲਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੌਂਹ ਲਏ; ਸੁਖ, ਸੁਰਗ ਤੇ ਨਿਰੋਗਤਾ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ।
ਪੁਣ੍ਯਕੂਟਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਮਾਨਵਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਵਤ੍ਪੂਜਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ, ਹੇ ਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਰਦੋ ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਿਯਃ। ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਂਯਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸੋਭੀष੍ਟਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਸੰਯਮੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਗਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯੈਵ ਸਂਸਦਿ। ਵਾਵਦੂਕੋ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਧਨੀ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਸਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।