षਡਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षਡਸ਼ੀਤੌ ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍। ਵਿष੍ਣੁਪਦ੍ਯਾਂ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਅਯਨੇ ਕੋਟਿਕੋਟਕਂ
ਛਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ ਫਲ ਵੀ ਛਿਆਸੀ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੁਪਦੀ ਵਿੱਚ ਲੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਯਨ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕਰੋੜਾਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਪਦ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯਦ੍ਦਾਨਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਂ। ਦਾਤੁਰ੍ਵਦਾਮਿ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਸਦਾ ਜਨ੍ਮਨਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਵਿਸ਼ਨੁਪਦੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਦਾਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੀਤੇ ਤੂਲਪਟੀਦਾਨਾਨ੍ਨ ਦੁਃਖਂ ਜਾਯਤੇ ਤਨੌ। ਤੁਲਾਦਾਨੇ ਤਲ੍ਪਦਾਨੇ ਦ੍ਵਯੋਰੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਫਲਂ
ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ, ਰੂਈ ਜਾਂ ਕਪੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤਰਾਜੂ ਜਾਂ ਖੱਟ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ। ਵਰ੍ਣਮੁਖ੍ਯਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ ਰਾਜਪਦਵੀਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਖੱਟ ਕਿਸੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਗ੍ਨਿਂ ਜਲਂ ਦਤ੍ਵਾ ਨਦੀਤੀਰੇ ਪਥਿਪ੍ਰਗੇ। ਦਤ੍ਵਾ ਚ ਤੈਲਤਾਂਬੂਲਮੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਅਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍੫੦ 1.77.50 ਸਤ੍ਯਭਾਵਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਂ ਨਤ੍ਵਾ ਧਨੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਮਾਘੇ ਮਾਸ੍ਯਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਂਚਦਸ਼੍ਯਾਮਹਰ੍ਮੁਖੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਵੇਰੇ ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੇ ਤੇਲ, ਪਾਨ ਤੇ ਇਕ ਜੜ੍ਹ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਹਕੂਮਤਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਚੇ ਦਿਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਚੜ੍ਹਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਅਖੂਟ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਿਲਜਲੈਰੇਵ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਯੋ ਦਿਵਿ। ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਾਂ ਚ ਗਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਹੇਮਸ਼ृਂਗਾਂ ਮਣਿਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਤਿਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਕਾਲੀਕ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ,
ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂ ਚ ਤਥਾ ਕਾਂਸ੍ਯਸੁਦੋਹਨਾਮ੍। ਏਤਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯਾਯ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਃ
ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਚਰਾਈ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵੱਟਣ ਵਾਲੀ ਪਾਤੀ ਸਮੇਤ, ਜੇ ਇਹ ਗਾਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਕੂਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਵਾਨ੍ਨਾਭਰਣਂ ਰਾਜਾ ਮਂਡਲੇਸ਼ੋ ਧਨੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਿਲਧੇਨੁਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਅੰਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤਿਲ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰੇ,
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਾਕੇऽਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍। ਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦਤ੍ਵਾ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਅਖੂਟ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਅੰਨ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਖੂਟ ਸੁਰਗ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯਂ ਗृਹਪੀਠਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍। ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯਾਯ ਤਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨ ਮੁਂਚਤਿ
ਧਾਨ, ਕੱਪੜਾ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਜੋ ਵੀ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਬਹੁ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਰਲੋਕੇषੁ ਯੁਗਾਦ੍ਯਾਸੁ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਉਹ ਪਰਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਖੂਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੁਗਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਵੀ।
ਯਦ੍ਵਾ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਨਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਵਃ। ਪੁਨਾਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਦਿਵਿ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵਤ੍ਯਸੌ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨੀ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤृਤੀਯਾ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਸਿਤਾ ਮਨ੍ਵਂਤਰਾ ਸ੍ਮृਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਮਨਵੰਤਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੋ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਖੂਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਾਕਂ ਕਲ੍ਪਾਂਤਰਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਸਤਾਂ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਾਨਂਤਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਧਨ, ਭੋਗ, ਰਾਜ ਤੇ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਸੁਰਗ — ਇਸ ਲਈ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਵਂਤਰਾ ਤੁ ਮਾਘੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤਮੀ ਯਾ ਸ਼ਿਤੀਤਰਾ। ਤਿਥਿਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪੁਰਾਣੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਮਨਵੰਤਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਰੀਖ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਮਾਘਮਾਸੇ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਸਪ੍ਤਮੀ ਕੋਟਿਭਾਸ੍ਕਰਾ। ਤਾਮੁਪੋष੍ਯ ਨਰਃ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਿਨ ਵਰਤ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹਣਤੁਲ੍ਯਾ ਹਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਮਾਘਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮੀ। ਅਰੁਣੋਦਯਵੇਲਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਮਾਘ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ, ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਮਯਾ ਸਪ੍ਤਸੁ ਜਨ੍ਮਸੁ। ਤਨ੍ਮੇ ਰੋਗਂ ਚ ਸ਼ੋਕਂ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰੀ ਹਂਤੁ ਸਪ੍ਤਮੀ
ਜੋ ਪਾਪ ਮੈਂ ਉਥੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਮੇਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ।
ਜਨਨੀ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਪ੍ਤਮੀ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਿਕੇ। ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਮੁਦਿਤੇ ਦੇਵਿ ਨਮਸ੍ਤੇ ਰਵਿਮਂਡਲੇ
ਸੱਤਵੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਸੱਤ-ਸੱਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ ਉਗ ਆਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਕਪਤ੍ਰਂ ਯਵਾਃ ਪੁष੍ਪਂ ਸੁਗਂਧਂ ਬਦਰੀਫਲਮ੍। ਤਤ੍ਪਤ੍ਰੇ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇ ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਮਾਨੀਯ ਤਣ੍ਡੁਲਮ੍
ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਜੌ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧਤ ਬੇਰੀਆਂ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਚੁਣਿਆ ਚੌਲ, ਇਹ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖੋ,
ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰਂ ਸਸਿਂਦੂਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਘਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਯਜਨ ਦੀ ਜਨੇਊ, ਸਿੰਧੂਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਹੋਣ।
ਨਰਕੈਃ ਪੀਡ੍ਯਤੇ ਤਾਵਦ੍ਰੋਗੈਃ ਪਾਪੈਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਦੈਃ। ਹਵਿष੍ਯਂ ਭੋਜਯੇਦਨ੍ਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਾਤਪਤਂਡੁਲੈਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕਾਂ, ਰੋਗਾਂ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਪੇ ਹੋਏ ਚੌਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਚਾ ਹਵਿਸ੍ਯ ਅੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਘृष੍ਟਂ ਸ਼ृਂਗਬੇਰਂ ਤੁ ਸ਼ਾਕਕਮ੍। ਕੋਰਦੂषਕਪਤ੍ਰਂ ਚ ਰਂਭਾਚ੍ਛਾਗੀਘृਤਂ ਤਥਾ
ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਘਿਸਿਆ ਹੋਇਆ ਅਦਰਕ, ਸ਼ਲਗਮ ਵਰਗੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਕੋਰਦੂਸ਼ਕ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਤੇ ਕੇਲਾ ਜਾਂ ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਘਿਉਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕੇਸ਼ਕੀਟਾਦਿਕਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਮੁष੍ਣੋਦਸ੍ਨਾਨਮੇਵ ਚ। ਅਲ੍ਪਬੀਜਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤੇ ਸੂਰਸ੍ਯ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਵਾਲ, ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਆਦਿਕ, ਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਬੀਜ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀਆਂ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਨਾਚਰੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਚਿਂਤਾਂ ਵਿਨਾ ਵ੍ਰਤੀ। ਸੌਰਵ੍ਰਤਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣੈਰਭਿਨਂਦਿਤਮ੍
ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਹ ਸੂਰਜ ਦਾ ਵਰਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਦਿਵਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕ੍ਸ਼ਯਾਦੇਵ ਰਾਜਾ ਭੂਮੌ ਮਹਾਧਨੀ। ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਪੁਰਾਭ੍ਯਾਸਾਤ੍ਕਰੋਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨਵਾਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ੍ਵਯਂ ਸੁਖਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਦਿਵਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍। ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਸਂਪਦਂ ਜਨ੍ਮੀ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪ ਸਦਾ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਖ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਵਿਵਾਰੇ ਭਵੇਦ੍ਯਾ ਚ ਸਪ੍ਤਮੀ ਮਾਘਸ਼ੁਕ੍ਲਕੇ। ਮਹਾਜਯੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਜਯਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਜਦੋਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਆਵੇ, ਉਹ 'ਮਹਾ ਜਯਾ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਵਿਜਯਾ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਜਯਾ ਕੋਟਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਯਾਦਨਂਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਜਯਾ। ਤਤ੍ਰੈਕੇਨ ਵ੍ਰਤੇਨੈਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮਬਂਧਨਾਤ੍
'ਵਿਜਯਾ' ਦਾ ਫਲ ਲੱਖਾਂ ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਹੈ, ਪਰ 'ਮਹਾ ਜਯਾ' ਦਾ ਫਲ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।