ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਪ੍ਰਲਯੌ ਦੇਵ ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤ੍ਵਦृਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਦਿਨੈਕਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਨਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਕ ਦਿਨ ਵੀ ਜੀਊਣਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਤਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਸੂਃ। ਚਰਾਚਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧृਤਂ ਜਗਤ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲਦਾ ਜਗਤ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ।
ਦੇਵੇषੁ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਖਿਲੇषੁ ਚ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਸਦ੍ਭਾਵਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਧਾਰਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਹਸਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਇਹ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਰੂਪਗਂਧਾਦਿਕਾਰੀ ਤ੍ਵਂ ਰਸਾਨਾਂ ਸ੍ਵਾਦੁਤਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸੂਰੋ ਨਿਖਿਲਸ੍ਥਿਤਿਕਾਰਕਃ
ਤੂੰ ਰੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿਕ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਹੈ; ਇਉਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਟਿਕਾਊ ਹੈਂ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਖਾਨਾਂ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਪ੍ਰਯਤੋ ਹੇਤੁਸ੍ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਗੁਣਾਕਰਃ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਤੀਰਥਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਯੱਗਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਚ ਹਰ੍ਤਾ ਪਾਤਾ ਸਦੋਤ੍ਸੁਕਃ। ਧ੍ਵਾਂਤਪਂਕਾਮਯਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦੁਃਖਨਾਸ਼ਨਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਪੈਂਡੇ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰੇਤ੍ਯੇਹ ਚ ਪਰੋ ਬਂਧੁਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਲੋਚਨਃ। ਤ੍ਵਦृਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮੁਪਕਾਰੀ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਿੱਤਰ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਆਦਿਤ੍ਯ ਉਵਾਚ-। ਪਿਤਾਮਹ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਵਿਸ਼੍ਵੇਂਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਕ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਰਂ ਯਤ੍ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਤਂ ਵਿਧੇ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦਾਦਾ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਮਯੂਖਸ੍ਤ੍ਵਤਿਚਂਡਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਨਾਮਤਿਦੁਃਸਹਃ। ਯਥੈਵ ਮृਦੁਤਾਮੇਤਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰੋਂ ਨਰਮ ਕਰ ਦੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯ ਉਵਾਚ-। ਕਿਰਣਾਃ ਕੋਟਿਕੋਟਿਰ੍ਮੇ ਲੋਕਨਾਸ਼ਕਰਾਃ ਪਰਾਃ। ਨ ਚਾਭੀष੍ਟਕਰਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਯੋਗਾਚ੍ਛਿਨ੍ਧਿ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇ।
ਤਤੋ ਵਿਰਿਂਚਿਨਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਵਿਵਾਕ੍ਯਵਸ਼ਾਦ੍ਧ੍ਰੁਵਂ। ਆਹੂਯ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਮਯੀਂ ਭ੍ਰਮਿ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਦੀ ਘੁੰਮਦੀ ਚੱਕੀ ਬਣਾਈ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਰਵੇਰ੍ਭਾਨੂਨ੍ਪ੍ਰਲਯਾਨਲਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍। ਤੈਰੇਵ ਰਚਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਉਹ ਤਿੱਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਅਮੋਘਂ ਯਮਦਂਡਂ ਚ ਸ਼ੂਲਂ ਪਸ਼ੁਪਤੇਸ੍ਤਥਾ। ਕਾਲਸ੍ਯ ਚ ਪਰਃ ਖਡ੍ਗਸ਼੍ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਗੁਰੁਪ੍ਰਮੋਦਿਨੀ
ਯਮ ਦਾ ਅਟੱਲ ਦੰਡ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕਾਲ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ—
ਚਂਡਿਕਾਯਾਃ ਪਰਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਕਂ ਤਥਾ। ਚਕ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤੇਨੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਚੰਡਿਕਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਇਕ ਅਜੀਬ ਛੋਟਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਬਣਾਇਆ।
ਸਹਸ੍ਰਕਿਰਣਂ ਸ਼ਿष੍ਟਮਨ੍ਯਚ੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਤਿਤਮ੍। ਅਜਨੋਪਾਯਭਾਵੇਨ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਯਪਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦਬਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅਜਨਮਾ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਮੁੜ ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਅਦਿਤੇਰ੍ਗਰ੍ਭਸਂਜਾਤ ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਤਿ ਵੈ ਸ੍ਮृਤਃ। ਅਯਂ ਚਰਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਂਤੇ ਮੇਰੁਸ਼ृਂਗਂ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯਪਿ
ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਆਦਿਤਯਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਸਦੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦਿਨਰਾਤ੍ਰਂ ਚ ਧਰਣ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਯੋਜਨੇ। ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਾਦਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਰਂਤਿ ਵਿਧਿਨੋਦਿਤਾਃ
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਲੱਖ ਜੋਜਨ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਤਕ, ਸਭ ਆਪਣੀ ਲਿਖਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰਃ ਸਂਚਰਤੇ ਮਾਸਾਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਃ। ਸਂਕ੍ਰਮਾਦਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਪ੍ਰਤੀਯਤੇ
ਸੂਰਜ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਬਦਲੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਸੁ ਯਦ੍ਵਾ ਫਲਂ ਬ੍ਰੂਮੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨਿਖਿਲਂ ਮੁਨੇ। ਧਨੁਰ੍ਮਿਥੁਨਮੀਨੇषੁ ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ षਡਸ਼ੀਤਯਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਧਨੁ, ਮਿਥੁਨ, ਮੀਨ ਤੇ ਕੰਨਿਆ ਵਿੱਚ ਛਿਆਸੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵृषਵृਸ਼੍ਚਿਕਕੁਂਭੇषੁ ਸਿਂਹੇ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀ ਸ੍ਮृਤਾ। ਤਰ੍ਪਣਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਦਾਨਂ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਤਥਾ
ਵ੍ਰਿਸ਼, ਵ੍ਰਿਸ਼ਚਿਕ, ਕੁੰਭ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁਪਦੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਰਪਣ, ਦਾਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
षਡਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षਡਸ਼ੀਤੌ ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍। ਵਿष੍ਣੁਪਦ੍ਯਾਂ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਅਯਨੇ ਕੋਟਿਕੋਟਕਂ
ਛਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ ਫਲ ਵੀ ਛਿਆਸੀ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੁਪਦੀ ਵਿੱਚ ਲੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਯਨ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕਰੋੜਾਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਪਦ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯਦ੍ਦਾਨਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਂ। ਦਾਤੁਰ੍ਵਦਾਮਿ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਸਦਾ ਜਨ੍ਮਨਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਵਿਸ਼ਨੁਪਦੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਦਾਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੀਤੇ ਤੂਲਪਟੀਦਾਨਾਨ੍ਨ ਦੁਃਖਂ ਜਾਯਤੇ ਤਨੌ। ਤੁਲਾਦਾਨੇ ਤਲ੍ਪਦਾਨੇ ਦ੍ਵਯੋਰੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਫਲਂ
ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ, ਰੂਈ ਜਾਂ ਕਪੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤਰਾਜੂ ਜਾਂ ਖੱਟ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ। ਵਰ੍ਣਮੁਖ੍ਯਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ ਰਾਜਪਦਵੀਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਖੱਟ ਕਿਸੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਗ੍ਨਿਂ ਜਲਂ ਦਤ੍ਵਾ ਨਦੀਤੀਰੇ ਪਥਿਪ੍ਰਗੇ। ਦਤ੍ਵਾ ਚ ਤੈਲਤਾਂਬੂਲਮੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਅਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍੫੦ 1.77.50 ਸਤ੍ਯਭਾਵਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਂ ਨਤ੍ਵਾ ਧਨੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਮਾਘੇ ਮਾਸ੍ਯਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਂਚਦਸ਼੍ਯਾਮਹਰ੍ਮੁਖੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਵੇਰੇ ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੇ ਤੇਲ, ਪਾਨ ਤੇ ਇਕ ਜੜ੍ਹ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਹਕੂਮਤਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਚੇ ਦਿਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਚੜ੍ਹਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਅਖੂਟ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਿਲਜਲੈਰੇਵ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਯੋ ਦਿਵਿ। ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਾਂ ਚ ਗਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਹੇਮਸ਼ृਂਗਾਂ ਮਣਿਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਤਿਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਕਾਲੀਕ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ,
ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂ ਚ ਤਥਾ ਕਾਂਸ੍ਯਸੁਦੋਹਨਾਮ੍। ਏਤਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯਾਯ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਃ
ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਚਰਾਈ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵੱਟਣ ਵਾਲੀ ਪਾਤੀ ਸਮੇਤ, ਜੇ ਇਹ ਗਾਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਕੂਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਵਾਨ੍ਨਾਭਰਣਂ ਰਾਜਾ ਮਂਡਲੇਸ਼ੋ ਧਨੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਿਲਧੇਨੁਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਅੰਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤਿਲ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰੇ,
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਾਕੇऽਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍। ਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦਤ੍ਵਾ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਅਖੂਟ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਅੰਨ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਖੂਟ ਸੁਰਗ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯਂ ਗृਹਪੀਠਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍। ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯਾਯ ਤਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨ ਮੁਂਚਤਿ
ਧਾਨ, ਕੱਪੜਾ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਜੋ ਵੀ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ।