ਗਂਧਮਾਲ੍ਯੇषੁ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵਾਭਰਣੇषੁ ਚ। ਸਂਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚਾਤਿਥੌ ਦਾਨੇ ਪਾਰ੍ਵਣਾਦਿषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ, ਗ੍ਰੰਥਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਆਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਃ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨੈਃ। ਕਾਲੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪਾਠੈਸ਼੍ਚ ਨ ਕ੍ਲੀਬਂ ਵਾਸਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ, ਵਰਤਾਂ, ਯਗਿਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਨ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਅਯਮੇਵ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸਦਾਚਾਰੋ ਨਿਰਂਤਰਮ੍। ਦੇਵਵਨ੍ਮਾਨਵਾਚਾਰੋ ਗੀਯਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਇਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਹੈ; ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਚਲਣ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਤੁ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਧਿਕੋ ਦੇਵੋ ਮਨੁष੍ਯੋ ਭੀਤ ਏਵ ਚ। ਗਂਭੀਰਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੇਵਃ ਸਦੈਵ ਮਾਨਵੋ ਮृਦੁਃ
ਪਰ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਲਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਪੋਕ; ਦੇਵਤਾ ਗੰਭੀਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਯੋਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਚ ਸਂਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਨ ਦੈਤ੍ਯਾਦੌ ਭਵੇਤ੍ਕਿਲ। ਪ੍ਰੀਤਿਭਾਵਂ ਪਰਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਸੌਹृਦਂ ਸੁਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਪਰਸਪਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਆਦਿਕ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ, ਦੋਸਤੀ, ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਤੇ ਭਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਮਾਨੁषਯੋਰੇਵ ਦੈਤ੍ਯਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰੇਤਾਦੀਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰੇਤੇषੁ ਪਸ਼ੌ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਪਸ਼ੋਰਪਿ
ਇਹ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤੇ-ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਦੈਤ-ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ, ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚ ਆਪਸ ਵਿਚ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਕਾਦਯਃ ਸ੍ਵਜਾਤੌ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਸ੍ਵਜਾਤਿषੁ। ਪ੍ਰੀਤਾ ਭਵਂਤਿ ਚਾਪ੍ਰੀਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤੇषਾਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕਾਂ ਆਦਿਕ ਆਪਣੇ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਾ-ਪਿਆਰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪੁਣ੍ਯਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਵਿਸ਼ੇषਾ ਸੁਜਾਤਿषੁ। ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯਂ ਵਿਜਾਨੀਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਪੁਣ੍ਯਂ ਗੁਣਾਗੁਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ-ਨਫ਼ਰਤ, ਪੁੰਨ-ਪਾਪ, ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਂਪਤ੍ਯੋਰ੍ਨ ਸੁਖਂ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਾਤਿਭੇਦਾਨ੍ਨृਣਾਂ ਭੁਵਿ। ਸ੍ਵਜਾਤਿषੁ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਨਿਰਯੇਪਿ ਵਾ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਵੱਖਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਆਪਣੇ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਅਤਿਪੁਣ੍ਯਾਲ੍ਲਭੇਦਾਯੁਃ ਸ਼ੋਭਨਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਣਃ। ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਨੋ ਲਭਂਤੇऽਨ੍ਤਂ ਯੇ ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਦਯੋ ਨਰਾਃ
ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਾਪੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੈਤ ਆਦਿਕ ਮਨੁੱਖ, ਅਖੀਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृਤੇ ਜਾਤਾਃ ਸੁਰਾ ਭੂਮੌ ਨ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਜਾਤਯਃ। ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਮੇਕਪਾਦਂ ਚ ਦ੍ਵਿਪਦਂ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਯੁਗੇ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤੇ ਹੀ ਜੰਮੇ, ਨਾ ਦੈਤ ਤੇ ਨਾ ਹੋਰ ਜਾਤਾਂ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੈਰ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪੈਰ—
ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਚ ਕਲੇਰੇਵ ਸਰ੍ਵਪਾਦਂ ਚ ਸਂਕੁਲਮ੍। ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਭਵੇਜ੍ਜਾਤਂ ਭਾਰਤਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਚਾਰੇ ਪੈਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਗਡ਼ਮਡ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕਾਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਬਣਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯੈਵ ਯੋਧਾਃ ਸੈਨ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਥਾ। ਤੇ ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਚ ਕਰ੍ਣਾਦਯੋ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਯੋਧੇ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਰਣ ਵਰਗੇ ਸਨ—
ਗਾਂਗੇਯੋ ਵਸੁਮੁਖ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣੋ ਦੇਵਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਹਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰਿਰ੍ਨਂਦਕੁਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਸੁਮੁਖ, ਦ੍ਰੋਣ ਜੋ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਮਹਾਦੇਵ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਜੋ ਨੰਦ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ—
ਪਂਚੇਂਦ੍ਰਾਃ ਪਾਂਡਵਾ ਜਾਤਾ ਵਿਦੁਰੋ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਚ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕੁਂਤੀ ਚੈਤਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਧਰਾਤਲੇ
ਪੰਜ ਇੰਦਰ ਜੋ ਪਾਂਡਵ ਬਣ ਕੇ ਆਏ, ਵਿਦੁਰ ਜੋ ਧਰਮ ਰੂਪ ਹਨ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ—
ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਲੇਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਸ਼ੇषੇ ਚ ਮਾਨਵਾਃ। ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਂਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਃ ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਸਖੌਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਜੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਚ ਕੁਲਟਾ ਦਾਸੀ ਨਿਤ੍ਯਕष੍ਟਾ ਯਵੀਯਸੀ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇषੁ ਸਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤੇषਾਮਾਚਾਰਭਾषਿਣੀ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਲਟਾ ਔਰਤਾਂ, ਦਾਸੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਦਾ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—
ਕਿਲ੍ਬਿषੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਲਹੇऽਨ੍ਯਾਯਕਰ੍ਮਣਿ। ਰਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਦਯੋ ਯੇ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ, ਝਗੜਿਆਂ ਤੇ ਅਨਿਆਇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੈਤ ਆਦਿਕ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨ ਉਵਾਚ-। ਦੈਤ੍ਯਾਦੀਨਾਂ ਮृषਾਭਾਵਾਤ੍ਸੁਰਤ੍ਵਂ ਨ ਸੁਰਾਲਯਮ੍। ਕਥਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਕਥਂ ਸੌਖ੍ਯਮਾਰੋਗ੍ਯਂ ਬਲਸਂਚਯਮ੍
ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੈਤ ਆਦਿਕ ਦੀ ਝੂਠੀ ਸੁਭਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਸੁਰਲੋਕ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ, ਆਨੰਦ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਰਾਜ੍ਯਮਾਯੁਸ੍ਤਥਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰਭੀष੍ਟਂ ਦਯਿਤਂ ਬਲਮ੍। ਨੀਤਿਵਿਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਭਾਵ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਵृਦ੍ਧਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਰਾਜ, ਉਮਰ, ਇੱਜ਼ਤ, ਮਨਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਪਿਆਰ, ਬਲ, ਨੀਤੀ, ਗਿਆਨ, ਜਨਮ ਤੇ ਵਾਧਾ, ਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਦਾਨਾਧ੍ਯਯਨਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯਜ੍ਞਾਦਿ ਚ ਕਥਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਏਤਦਾਪ੍ਤਾਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਮਹ੍ਯਂ ਭੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਦਾਨ, ਪਾਠ, ਕਰਮ, ਯੱਗ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ, ਦੱਸੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸਾਹਸਾਦੇਵ ਤਪੋ ਭਵਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਵ੍ਰਤਂ ਯਜ੍ਞਾਦਿਕਂ ਚੈਵ ਸਂਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸ੍ਵਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਹੀ ਤਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਵਰਤ, ਯੱਗ ਆਦਿ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵੀ—
ਯੋ ਦਾਂਤੋ ਵਿਗੁਣੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਰਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਗਃ। ਏਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਪੂਤਃ ਸ ਭਵੇਤ੍ਸੁਰਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇ, ਗੁਣਹੀਣ ਹੋਵੇ, ਨੀਤੀ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਪੁਰਾਣਾਗਮਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨਾਕੇष੍ਵਤ੍ਰ ਚ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ। ਸ੍ਵਯਮਾਚਰਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ ਧਰੋਦ੍ਧਰਣਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਆਗਮ ਦੇ ਕੰਮ, ਚਾਹੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਇੱਥੇ, ਆਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕਣ ਜੋਗਾ ਹੈ—
ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਯਃ। ਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਸ੍ਸ ਧਰੋਦ੍ਧਰਣਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ—
षਟ੍ਕਰ੍ਮਨਿਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਰਤਸ੍ਸਦਾ। ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਨਪ੍ਰਿਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਧਰੋਦ੍ਧਰਣਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਛੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕਣ ਜੋਗਾ ਹੈ—
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਿਨੋ ਯੇ ਚ ਕृਤਘ੍ਨਾ ਵ੍ਰਤਲੋਪਿਨਃ। ਦ੍ਵਿਜਦੇਵੇषੁ ਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਾਃ ਸ਼ਾਤਯਂਤਿ ਧਰਾਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਦੇ, ਅਹਿਸਾਨਫਰਾਮੋਸ਼, ਵਰਤ ਤੋੜਦੇ, ਦੋਜਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਚ ਮਦ੍ਯਰਤਾਃ ਪਾਪਾ ਦ੍ਯੂਤਕਰ੍ਮਰਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਪਾषਂਡਪਤਿਤਾਲਾਪਾਃ ਸ਼ਾਤਯਂਤਿ ਧਰਾਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ, ਪਾਪ, ਜੂਏ ਤੇ ਕੁਪਥੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸੁਕਰ੍ਮਰਹਿਤਾ ਯੇ ਚ ਨਿਤ੍ਯੋਦ੍ਵੇਗਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ। ਸ੍ਮृਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ਼੍ਸ਼ਾਤਯਂਤਿ ਧਰਾਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਰ ਰਹਿੰਦੇ ਪਰ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਤੋਂ ਘਬਰਾਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਨਿਜਵृਤ੍ਤਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚਾਧਮਾਂ ਚ ਯੇ। ਗੁਰੁਨਿਂਦਾਰਤਾ ਦ੍ਵੇषਾਚ੍ਛਾਤਯਂਤਿ ਧਰਾਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਛੱਡ ਕੇ ਘਟੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—