ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪੁਰੀ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍। ਸਾ ਚਾਹ ਤਂ ਪਤਿਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪੁਰੀ ਚੇਯਂ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।'
ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਸ੍ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ। ਕਿਂ ਨੁ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਗृਹਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸੋਚ, ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਉੱਥੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ?'
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਾ ਧਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਯਾ ਭ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਉਪਾਨਹੌ। ਨਾਨੀਤੇ ਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਨੁ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ; ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪੈੀਆਂ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੇ ਉਪਾਗਤਾ। ਪਤ੍ਯੁਰਭ੍ਯਾਸ਼ਤੋ ਦृष੍ਟਂ ਪੁਰਂ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਥਨਂ ਗਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਉਹ ਜੁੱਤੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆ ਗਈ; ਪਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਦਯੋ ਵਰ੍ਣਾਃ ਕਚ੍ਚਰਾਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਦੁਃਖਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪੁਨਰ੍ਭਵੇ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮੰਦੇ ਵਾਸੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਕृਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਪੁਰਂ ਯਾਂਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ। ਪੂਤਿਗਂਧਂ ਤਤੋ ਮੇਧ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਨੀਯਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਹ ਔਖੀ, ਭੁੱਖੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ; ਮਾੜੀ ਬੂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰੀਤੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯਪਾਪਂ ਕਰੋਤਿ ਚ। ਸ੍ਤੇਯਸ਼ੀਲੋ ਨਿਸ਼ਾਚਾਰੀ ਬੁਧੈਰ੍ਜ੍ਞੇਯਸ੍ਸ ਵਂਚਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚੋਰੀ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਠੱਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬੁਧਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਅਜ੍ਞਾਤਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ। ਸਮਯਾਚਾਰਹੀਨਸ੍ਤੁ ਪਸ਼ੁਰੇਵ ਸ ਬਾਲਿਸ਼ਃ
ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕਰਮ ਵਿਚ ਅਣਜਾਣ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਦਾਨ ਪਸ਼ੂ ਹੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁष੍ਟ੍ਰਾਦਯਸ੍ਸਂਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਾਦਿ ਨਕੁਲਾਦਯਃ। ਹਿਂਸ੍ਰੋ ਜ੍ਞਾਤਿਜਨੋਦ੍ਵੇਗਰਿਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਕਾਤਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਠ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ, ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਿਵੇਂ ਨੇਵਲੇ ਆਦਿਕ, ਕਠੋਰ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਡਰਪੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਘਸਾਦਿਪ੍ਰਿਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਰਃ ਸ਼੍ਵਾ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਬੁਧੈਃ। ਚੌਰ੍ਯਕਰ੍ਮਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਹੁਮਿਤ੍ਰਪ੍ਰਵਂਚਕਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਕੁੱਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਦਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਕਈ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥੁਨੇ ਕਲਹੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚਪਲੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਦਾ ਭੋਜਨਚਂਚਲਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਗੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਚੰਚਲ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣ ਲਈ ਬੇਚੈਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਲਵਗਃ ਕਾਨਨਪ੍ਰੀਤੋ ਨਰਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗੋ ਭੁਵਿ। ਸੂਚਕੋ ਭਾषਯਾ ਬੁਧ੍ਯਾ ਸ੍ਵਜਨੇऽਨ੍ਯਜਨੇषੁ ਚ
ਜੋ ਬਾਂਦਰ ਜੰਗਲ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ ਵਰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੀ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਵਿਚ ਬੋਲ ਕੇ ਤੇ ਅਕਲ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵੇਗਜਨਕਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸ ਪੁਮਾਨੁਰਗਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਬਲਵਾਨ੍ਕ੍ਰਾਂਤਸ਼ੀਲਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਚਾਨਪਤ੍ਰਪਃ੧੦੦ 1.76.
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰੇਮੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤਵਰ, ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਤਿਮਾਂਸਪ੍ਰਿਯੋ ਭੋਗੀ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਸਮੁਦਾਹृਤਃ। ਤਤ੍ਸ੍ਵਨਾਦੇਵ ਸੀਦਂਤਿ ਭੀਤਾ ਅਨ੍ਯੇ ਵृਕਾਦਯਃ
ਜੋ ਸੜਿਆ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਭੇੜ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਰਦਾਦਿ ਨਰਾ ਯੇ ਚ ਜ੍ਞਾਯਂਤੇ ਦੂਰਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਏਵਮਾਦਿ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਵਿਜਾਨੀਯਾਨ੍ਨਰੇषੁ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਆਦਿਕ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਬ੍ਰੂਮੋ ਨਰਰੂਪਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦ੍ਵਿਜਦੇਵਾਤਿਥੀਨਾਂ ਚ ਗੁਰੁਸਾਧੁਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਦੱਸਾਂਗੇ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਕੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਾ, ਮਹਿਮਾਨ, ਅਧਿਆਪਕ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੀ।
ਪੂਜਾਤਪੋਰਤੋਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨੀਤਿषੁ। ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੀਲੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਂਯਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ, ਤਪ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਨੀਤੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਸਬਰ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦਯਾਲੁਰ੍ਦਯਿਤੋ ਲੋਕੇ ਰੂਪਵਾਨ੍ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਃ। ਵਾਗੀਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਗੁਣੀ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਗੁਣੀ, ਹੁਨਰਮੰਦ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਗੀਤਨृਤ੍ਯਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਆਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਦਿਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਂਤ੍ਰੀਸ੍ਵਰੇषੁ ਚ
ਜੋ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ-ਨਾਚ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਹਵਿष੍ਯੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗਵ੍ਯੇषੁ ਚ ਨਿਰਾਮਿषੇ। ਸਦ੍ਯੋਗਾਸ੍ਵਾਦਦ੍ਰਵ੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰੇ ਚਾਤਿਸ਼ੋਭਨੇ
ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਵਿਸ਼ਾਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਨਵੇਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਗਂਧਮਾਲ੍ਯੇषੁ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵਾਭਰਣੇषੁ ਚ। ਸਂਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚਾਤਿਥੌ ਦਾਨੇ ਪਾਰ੍ਵਣਾਦਿषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ, ਗ੍ਰੰਥਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਆਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਃ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨੈਃ। ਕਾਲੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪਾਠੈਸ਼੍ਚ ਨ ਕ੍ਲੀਬਂ ਵਾਸਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ, ਵਰਤਾਂ, ਯਗਿਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਨ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਅਯਮੇਵ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸਦਾਚਾਰੋ ਨਿਰਂਤਰਮ੍। ਦੇਵਵਨ੍ਮਾਨਵਾਚਾਰੋ ਗੀਯਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਇਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਹੈ; ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਚਲਣ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਤੁ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਧਿਕੋ ਦੇਵੋ ਮਨੁष੍ਯੋ ਭੀਤ ਏਵ ਚ। ਗਂਭੀਰਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੇਵਃ ਸਦੈਵ ਮਾਨਵੋ ਮृਦੁਃ
ਪਰ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਲਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਪੋਕ; ਦੇਵਤਾ ਗੰਭੀਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਯੋਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਚ ਸਂਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਨ ਦੈਤ੍ਯਾਦੌ ਭਵੇਤ੍ਕਿਲ। ਪ੍ਰੀਤਿਭਾਵਂ ਪਰਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਸੌਹृਦਂ ਸੁਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਪਰਸਪਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਆਦਿਕ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ, ਦੋਸਤੀ, ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਤੇ ਭਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਮਾਨੁषਯੋਰੇਵ ਦੈਤ੍ਯਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰੇਤਾਦੀਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰੇਤੇषੁ ਪਸ਼ੌ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਪਸ਼ੋਰਪਿ
ਇਹ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤੇ-ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਦੈਤ-ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ, ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚ ਆਪਸ ਵਿਚ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਕਾਦਯਃ ਸ੍ਵਜਾਤੌ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਸ੍ਵਜਾਤਿषੁ। ਪ੍ਰੀਤਾ ਭਵਂਤਿ ਚਾਪ੍ਰੀਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤੇषਾਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕਾਂ ਆਦਿਕ ਆਪਣੇ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਾ-ਪਿਆਰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪੁਣ੍ਯਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਵਿਸ਼ੇषਾ ਸੁਜਾਤਿषੁ। ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯਂ ਵਿਜਾਨੀਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਪੁਣ੍ਯਂ ਗੁਣਾਗੁਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ-ਨਫ਼ਰਤ, ਪੁੰਨ-ਪਾਪ, ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਂਪਤ੍ਯੋਰ੍ਨ ਸੁਖਂ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਾਤਿਭੇਦਾਨ੍ਨृਣਾਂ ਭੁਵਿ। ਸ੍ਵਜਾਤਿषੁ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਨਿਰਯੇਪਿ ਵਾ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਵੱਖਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਆਪਣੇ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਅਤਿਪੁਣ੍ਯਾਲ੍ਲਭੇਦਾਯੁਃ ਸ਼ੋਭਨਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਣਃ। ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਨੋ ਲਭਂਤੇऽਨ੍ਤਂ ਯੇ ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਦਯੋ ਨਰਾਃ
ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਾਪੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੈਤ ਆਦਿਕ ਮਨੁੱਖ, ਅਖੀਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।