ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਦੁष੍ਟਾ ਜਨਾ ਦੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਬਲਾਤ੍ਤਦਾ। ਵृਦ੍ਧੋ ਜ੍ਞਾਤਾ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਨ ਮਤਿਂ ਦਧੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਲੋਕ ਮੰਦੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਥੇ ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵੱਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪੁਰੁਦੁਃਖੇਨ ਸਂਯੁਤਾ। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਪੁਰਕਾਰ੍ਯਂ ਜਗਾਦ ਸਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਕਲੀਫ ਵਿਚ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ-। ਕष੍ਟਂ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨਾਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਃਖਸਂਯੁਤਮ੍। ਗ੍ਰਾਮਾਚਾਰਮਿਮਂ ਯਦ੍ਵਾਪ੍ਯऽਪਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ; ਤੂੰ ਇਹ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰ ਲੈ।'
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ ਦੋषਜ੍ਞਃ ਸ੍ਮਿਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਸ੍ਤੁ ਜੀਵਤਿ ਪਾਪੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਂ ਹਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਦੋਸ਼ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਸ ਵੈਧੇਯੋ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍। ਏਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਸਦਾਰਾਸ੍ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਐ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਮਾਲ-ਮੁਲਕ ਸਮੇਤ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਤਿਪਾਤਕਯੋਗਾਚ੍ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਮਤਾਃ। ਸਹ ਪਾਪੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਇਹ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।
ਅਂਤੇऽਪੁਨਰ੍ਭਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਰਾਧਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਹਮੇਕੋਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ੍ਵਪੁਣ੍ਯਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਅੰਤ ਵਿਚ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਮੈਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ਸਾ ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਲੋਕਹਾਸ੍ਯਵਚਸ੍ਤਵ। ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਨਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰੇ ਨ ਪੁਰੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅਲੱਗ ਬੈਠ ਕੇ ਦੱਸ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ-। ਯਦਿ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਇਤੋऽਹਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ। ਸਵਿਤ੍ਤੈਃ ਸ੍ਵਜਨੈਰੇਵ ਪੁਰੀਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯਥੋਗਤਿਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਇਥੋਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੀਏ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਚ ਧਨਂ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ ਚ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਯੌ ਸੀਮਾਂਤਰਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸਰਹੱਦ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪੁਰੀ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍। ਸਾ ਚਾਹ ਤਂ ਪਤਿਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪੁਰੀ ਚੇਯਂ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।'
ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਸ੍ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ। ਕਿਂ ਨੁ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਗृਹਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸੋਚ, ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਉੱਥੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ?'
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਾ ਧਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਯਾ ਭ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਉਪਾਨਹੌ। ਨਾਨੀਤੇ ਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਨੁ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ; ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪੈੀਆਂ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੇ ਉਪਾਗਤਾ। ਪਤ੍ਯੁਰਭ੍ਯਾਸ਼ਤੋ ਦृष੍ਟਂ ਪੁਰਂ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਥਨਂ ਗਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਉਹ ਜੁੱਤੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆ ਗਈ; ਪਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਦਯੋ ਵਰ੍ਣਾਃ ਕਚ੍ਚਰਾਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਦੁਃਖਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪੁਨਰ੍ਭਵੇ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮੰਦੇ ਵਾਸੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਕृਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਪੁਰਂ ਯਾਂਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ। ਪੂਤਿਗਂਧਂ ਤਤੋ ਮੇਧ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਨੀਯਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਹ ਔਖੀ, ਭੁੱਖੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ; ਮਾੜੀ ਬੂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰੀਤੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯਪਾਪਂ ਕਰੋਤਿ ਚ। ਸ੍ਤੇਯਸ਼ੀਲੋ ਨਿਸ਼ਾਚਾਰੀ ਬੁਧੈਰ੍ਜ੍ਞੇਯਸ੍ਸ ਵਂਚਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚੋਰੀ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਠੱਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬੁਧਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਅਜ੍ਞਾਤਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ। ਸਮਯਾਚਾਰਹੀਨਸ੍ਤੁ ਪਸ਼ੁਰੇਵ ਸ ਬਾਲਿਸ਼ਃ
ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕਰਮ ਵਿਚ ਅਣਜਾਣ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਦਾਨ ਪਸ਼ੂ ਹੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁष੍ਟ੍ਰਾਦਯਸ੍ਸਂਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਾਦਿ ਨਕੁਲਾਦਯਃ। ਹਿਂਸ੍ਰੋ ਜ੍ਞਾਤਿਜਨੋਦ੍ਵੇਗਰਿਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਕਾਤਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਠ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ, ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਿਵੇਂ ਨੇਵਲੇ ਆਦਿਕ, ਕਠੋਰ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਡਰਪੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਘਸਾਦਿਪ੍ਰਿਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਰਃ ਸ਼੍ਵਾ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਬੁਧੈਃ। ਚੌਰ੍ਯਕਰ੍ਮਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਹੁਮਿਤ੍ਰਪ੍ਰਵਂਚਕਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਕੁੱਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਦਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਕਈ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥੁਨੇ ਕਲਹੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚਪਲੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਦਾ ਭੋਜਨਚਂਚਲਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਗੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਚੰਚਲ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣ ਲਈ ਬੇਚੈਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਲਵਗਃ ਕਾਨਨਪ੍ਰੀਤੋ ਨਰਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗੋ ਭੁਵਿ। ਸੂਚਕੋ ਭਾषਯਾ ਬੁਧ੍ਯਾ ਸ੍ਵਜਨੇऽਨ੍ਯਜਨੇषੁ ਚ
ਜੋ ਬਾਂਦਰ ਜੰਗਲ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ ਵਰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੀ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਵਿਚ ਬੋਲ ਕੇ ਤੇ ਅਕਲ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵੇਗਜਨਕਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸ ਪੁਮਾਨੁਰਗਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਬਲਵਾਨ੍ਕ੍ਰਾਂਤਸ਼ੀਲਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਚਾਨਪਤ੍ਰਪਃ੧੦੦ 1.76.
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰੇਮੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤਵਰ, ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਤਿਮਾਂਸਪ੍ਰਿਯੋ ਭੋਗੀ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਸਮੁਦਾਹृਤਃ। ਤਤ੍ਸ੍ਵਨਾਦੇਵ ਸੀਦਂਤਿ ਭੀਤਾ ਅਨ੍ਯੇ ਵृਕਾਦਯਃ
ਜੋ ਸੜਿਆ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਭੇੜ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਰਦਾਦਿ ਨਰਾ ਯੇ ਚ ਜ੍ਞਾਯਂਤੇ ਦੂਰਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਏਵਮਾਦਿ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਵਿਜਾਨੀਯਾਨ੍ਨਰੇषੁ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਆਦਿਕ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਬ੍ਰੂਮੋ ਨਰਰੂਪਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦ੍ਵਿਜਦੇਵਾਤਿਥੀਨਾਂ ਚ ਗੁਰੁਸਾਧੁਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਦੱਸਾਂਗੇ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਕੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਾ, ਮਹਿਮਾਨ, ਅਧਿਆਪਕ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੀ।
ਪੂਜਾਤਪੋਰਤੋਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨੀਤਿषੁ। ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੀਲੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਂਯਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ, ਤਪ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਨੀਤੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਸਬਰ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦਯਾਲੁਰ੍ਦਯਿਤੋ ਲੋਕੇ ਰੂਪਵਾਨ੍ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਃ। ਵਾਗੀਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਗੁਣੀ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਗੁਣੀ, ਹੁਨਰਮੰਦ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਗੀਤਨृਤ੍ਯਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਆਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਦਿਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਂਤ੍ਰੀਸ੍ਵਰੇषੁ ਚ
ਜੋ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ-ਨਾਚ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਹਵਿष੍ਯੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗਵ੍ਯੇषੁ ਚ ਨਿਰਾਮਿषੇ। ਸਦ੍ਯੋਗਾਸ੍ਵਾਦਦ੍ਰਵ੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰੇ ਚਾਤਿਸ਼ੋਭਨੇ
ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਵਿਸ਼ਾਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਨਵੇਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।