ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਵੀਰਾ ਵ੍ਰਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੈਵਯੋਗਾਚ੍ਚ ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸ ਕੋਵਿਦਃ
ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਸਦਾ ਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਵਰਤ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨੌ ਜੁਹੋਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਚ ਤਸ੍ਯੈਵ ਮੂਤ੍ਰਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਮੰਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਜ ਲਈ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ਾਬ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਜ੍ਝਿਤੁਂ ਗਤਃ ਸੋਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚੇਟਿਕਾਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਨਵਧਾਨੇਨ ਸ਼ੁਨਾ ਚਾਜ੍ਯਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਗਿਆ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਨੌਕਰਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਬੇਧਿਆਨੀ ਕਰਕੇ ਕੁੱਤਾ ਘੀ ਖਾ ਗਿਆ।
ਭਿਯਾ ਤਯਾ ਤਤਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵੀਯਮੂਤ੍ਰੇਣ ਸਂਭृਤਮ੍। ਅਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਜੁਹੋਦਗ੍ਨੌ ਸ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਤਤਃ
ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੌਕਰਨੀ ਨੇ ਪਾਤਰ ਆਪਣੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਚ ਤਤੋ ਵਹ੍ਨੌ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਕੂਟਂ ਹੇਮਮਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਜਾਂਬੂਨਦਪ੍ਰਭਂ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋਇਆ: ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਇਕ ਡੱਲੀ ਬਣ ਗਈ, ਜੋ ਜਾਮਬੂਨਦ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮੁਦਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਾਪਯੋਗਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਸ੍ਮਯਾਦ੍ਦਾਸੀਂ ਕਥਮੇਤਦ੍ਵਦ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ; ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਨੌਕਰਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪਿਆਰੀਏ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸ।'
ਮੁਦਾ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਕਥਿਤਂ ਤੁ ਤਯਾ ਦ੍ਵਿਜ। ਤਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਤਚ੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹੀ ਗੱਲ ਹਰ ਵਾਰੀ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਾਪਰਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸਮृਦ੍ਧਿਰਦ੍ਭੁਤਾ ਗੇਹੇ ਲੋਕਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਿਣੀ। ਤਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਚ ਤਤ੍ਪੁਰੇ
ਘਰ ਵਿਚ ਅਜੀਬ ਤਰੱਕੀ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ; ਫਿਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਫੈਲ ਗਈ।
ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੋਭਾਦਸਾਧੁਭਿਃ। ਗੁਰੁਲੋਭਾਚ੍ਚ ਸੁਮਹਤ੍ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਪਂਕਂ ਵਿਸ਼ਤ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਕੰਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਵੱਡੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਆਖਰ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮੈਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਪਂਕਾਦੇਵ ਭਯਾਨ੍ਮੋਹਾਨ੍ਮਤਿਭ੍ਰਂਸ਼ੋऽਭਵਤ੍ਤਤਃ। ਅਥ ਕਿਲ੍ਬਿषਕੂਟੇਨ ਦਗ੍ਧਮੇਵ ਪੁਰਂ ਚ ਤਤ੍
ਉਸ ਮੈਲ ਕਰਕੇ, ਡਰ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਮਾਰੀ ਗਈ; ਫਿਰ, ਪਾਪ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੜ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਦੁष੍ਟਾ ਜਨਾ ਦੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਬਲਾਤ੍ਤਦਾ। ਵृਦ੍ਧੋ ਜ੍ਞਾਤਾ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਨ ਮਤਿਂ ਦਧੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਲੋਕ ਮੰਦੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਥੇ ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵੱਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪੁਰੁਦੁਃਖੇਨ ਸਂਯੁਤਾ। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਪੁਰਕਾਰ੍ਯਂ ਜਗਾਦ ਸਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਕਲੀਫ ਵਿਚ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ-। ਕष੍ਟਂ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨਾਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਃਖਸਂਯੁਤਮ੍। ਗ੍ਰਾਮਾਚਾਰਮਿਮਂ ਯਦ੍ਵਾਪ੍ਯऽਪਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ; ਤੂੰ ਇਹ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰ ਲੈ।'
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ ਦੋषਜ੍ਞਃ ਸ੍ਮਿਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਸ੍ਤੁ ਜੀਵਤਿ ਪਾਪੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਂ ਹਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਦੋਸ਼ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਸ ਵੈਧੇਯੋ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍। ਏਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਸਦਾਰਾਸ੍ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਐ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਮਾਲ-ਮੁਲਕ ਸਮੇਤ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਤਿਪਾਤਕਯੋਗਾਚ੍ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਮਤਾਃ। ਸਹ ਪਾਪੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਇਹ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।
ਅਂਤੇऽਪੁਨਰ੍ਭਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਰਾਧਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਹਮੇਕੋਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ੍ਵਪੁਣ੍ਯਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਅੰਤ ਵਿਚ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਮੈਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ਸਾ ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਲੋਕਹਾਸ੍ਯਵਚਸ੍ਤਵ। ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਨਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰੇ ਨ ਪੁਰੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅਲੱਗ ਬੈਠ ਕੇ ਦੱਸ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ-। ਯਦਿ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਇਤੋऽਹਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ। ਸਵਿਤ੍ਤੈਃ ਸ੍ਵਜਨੈਰੇਵ ਪੁਰੀਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯਥੋਗਤਿਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਇਥੋਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੀਏ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਚ ਧਨਂ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ ਚ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਯੌ ਸੀਮਾਂਤਰਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸਰਹੱਦ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪੁਰੀ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍। ਸਾ ਚਾਹ ਤਂ ਪਤਿਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪੁਰੀ ਚੇਯਂ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।'
ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਸ੍ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ। ਕਿਂ ਨੁ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਗृਹਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸੋਚ, ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਉੱਥੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ?'
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਾ ਧਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਯਾ ਭ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਉਪਾਨਹੌ। ਨਾਨੀਤੇ ਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਨੁ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ; ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪੈੀਆਂ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੇ ਉਪਾਗਤਾ। ਪਤ੍ਯੁਰਭ੍ਯਾਸ਼ਤੋ ਦृष੍ਟਂ ਪੁਰਂ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਥਨਂ ਗਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਉਹ ਜੁੱਤੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆ ਗਈ; ਪਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਦਯੋ ਵਰ੍ਣਾਃ ਕਚ੍ਚਰਾਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਦੁਃਖਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪੁਨਰ੍ਭਵੇ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮੰਦੇ ਵਾਸੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਕृਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਪੁਰਂ ਯਾਂਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ। ਪੂਤਿਗਂਧਂ ਤਤੋ ਮੇਧ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਨੀਯਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਹ ਔਖੀ, ਭੁੱਖੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ; ਮਾੜੀ ਬੂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰੀਤੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯਪਾਪਂ ਕਰੋਤਿ ਚ। ਸ੍ਤੇਯਸ਼ੀਲੋ ਨਿਸ਼ਾਚਾਰੀ ਬੁਧੈਰ੍ਜ੍ਞੇਯਸ੍ਸ ਵਂਚਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚੋਰੀ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਠੱਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬੁਧਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਅਜ੍ਞਾਤਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ। ਸਮਯਾਚਾਰਹੀਨਸ੍ਤੁ ਪਸ਼ੁਰੇਵ ਸ ਬਾਲਿਸ਼ਃ
ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕਰਮ ਵਿਚ ਅਣਜਾਣ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਦਾਨ ਪਸ਼ੂ ਹੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁष੍ਟ੍ਰਾਦਯਸ੍ਸਂਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਾਦਿ ਨਕੁਲਾਦਯਃ। ਹਿਂਸ੍ਰੋ ਜ੍ਞਾਤਿਜਨੋਦ੍ਵੇਗਰਿਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਕਾਤਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਠ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ, ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਿਵੇਂ ਨੇਵਲੇ ਆਦਿਕ, ਕਠੋਰ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਡਰਪੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਘਸਾਦਿਪ੍ਰਿਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਰਃ ਸ਼੍ਵਾ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਬੁਧੈਃ। ਚੌਰ੍ਯਕਰ੍ਮਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਹੁਮਿਤ੍ਰਪ੍ਰਵਂਚਕਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਕੁੱਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਦਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਕਈ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਦਾ ਹੈ।