ਜਯਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਨਃਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਏਵਮੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਨਾਕੇ ਨਾਗਲੋਕੇ ਯਮਾਲਯੇ
ਸ਼ੌਰਯ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਜਿੱਤ ਤੇ ਪੁੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਪ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੁਰਤ੍ਵਂ ਲਭਤੇ ਦਿਵਿ। ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸੁਰਪੂਜਿਤਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਤਪ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰਂ ਤਥਾਨ੍ਧਕੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਭ੍ਯਕੋऽਭਵਤ੍। ਤਸ੍ਯੈਵ ਗਣਮੁਖ੍ਯਤ੍ਵਂ ਲੇਭੇ ਭृਂਗੀ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਧਕ ਦੈਤ ਨੇ ਹਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਪਾਈ। ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ ਉਸ ਦੇ ਸੰਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ ਬਣਿਆ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਬਲਿਰਿਂਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਸਦ੍ਗਤਿਂ ਤਾਤ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਬਲੀ ਵੀ ਇੰਦ੍ਰ ਬਣੇਗਾ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ਦੈਤ੍ਯਕੁਲੇ ਜਾਤਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਭਾਵਯਂਤਿ ਪਿਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਕੇਨਾਪਿ ਸੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਕੁਲਤ੍ਰਾਣਂ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਏਕੋਪਿ ਵੈष੍ਣਵਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕੁਲਕੋਟਿਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲੱਖਾਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯੋਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ। ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਧਰ੍ਮੇ ਕਲੌ ਸ਼ੇषੇ ਪੁਰੇ ਜਨਪਦੇषੁ ਚ
ਇੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ—
ਏਕੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰੇ ਗ੍ਰਾਮਂ ਜਨਂ ਕੁਲਮ੍। ਵਿਜ੍ਞਾਤृਮੇਦੁਰਂ ਚਾਸੀਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਪੁਰਂ ਮਹਤ੍
ਇੱਕ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤ੍ਰਿਮੇਦੁਰਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਤਤ੍ਪਰਾਃ। ਵੇਦਪਾਠਰਤਾ ਧੀਰਾ ਦੇਵਾਤਿਥਿਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਚਕਾਃ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੁਜਨਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਵ੍ਰਤਾਗ੍ਨਿਕਰ੍ਮਾਣਃ षਟ੍ਕਰ੍ਮਪਰਿਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ। ਅਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਨ ਪਾਪੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਨਃ
ਉਹ ਯਜਨ, ਵਰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਛੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪਾਪ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਵੀਰਾ ਵ੍ਰਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੈਵਯੋਗਾਚ੍ਚ ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸ ਕੋਵਿਦਃ
ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਸਦਾ ਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਵਰਤ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨੌ ਜੁਹੋਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਚ ਤਸ੍ਯੈਵ ਮੂਤ੍ਰਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਮੰਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਜ ਲਈ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ਾਬ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਜ੍ਝਿਤੁਂ ਗਤਃ ਸੋਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚੇਟਿਕਾਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਨਵਧਾਨੇਨ ਸ਼ੁਨਾ ਚਾਜ੍ਯਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਗਿਆ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਨੌਕਰਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਬੇਧਿਆਨੀ ਕਰਕੇ ਕੁੱਤਾ ਘੀ ਖਾ ਗਿਆ।
ਭਿਯਾ ਤਯਾ ਤਤਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵੀਯਮੂਤ੍ਰੇਣ ਸਂਭृਤਮ੍। ਅਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਜੁਹੋਦਗ੍ਨੌ ਸ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਤਤਃ
ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੌਕਰਨੀ ਨੇ ਪਾਤਰ ਆਪਣੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਚ ਤਤੋ ਵਹ੍ਨੌ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਕੂਟਂ ਹੇਮਮਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਜਾਂਬੂਨਦਪ੍ਰਭਂ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋਇਆ: ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਇਕ ਡੱਲੀ ਬਣ ਗਈ, ਜੋ ਜਾਮਬੂਨਦ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮੁਦਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਾਪਯੋਗਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਸ੍ਮਯਾਦ੍ਦਾਸੀਂ ਕਥਮੇਤਦ੍ਵਦ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ; ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਨੌਕਰਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪਿਆਰੀਏ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸ।'
ਮੁਦਾ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਕਥਿਤਂ ਤੁ ਤਯਾ ਦ੍ਵਿਜ। ਤਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਤਚ੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹੀ ਗੱਲ ਹਰ ਵਾਰੀ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਾਪਰਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸਮृਦ੍ਧਿਰਦ੍ਭੁਤਾ ਗੇਹੇ ਲੋਕਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਿਣੀ। ਤਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਚ ਤਤ੍ਪੁਰੇ
ਘਰ ਵਿਚ ਅਜੀਬ ਤਰੱਕੀ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ; ਫਿਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਫੈਲ ਗਈ।
ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੋਭਾਦਸਾਧੁਭਿਃ। ਗੁਰੁਲੋਭਾਚ੍ਚ ਸੁਮਹਤ੍ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਪਂਕਂ ਵਿਸ਼ਤ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਕੰਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਵੱਡੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਆਖਰ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮੈਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਪਂਕਾਦੇਵ ਭਯਾਨ੍ਮੋਹਾਨ੍ਮਤਿਭ੍ਰਂਸ਼ੋऽਭਵਤ੍ਤਤਃ। ਅਥ ਕਿਲ੍ਬਿषਕੂਟੇਨ ਦਗ੍ਧਮੇਵ ਪੁਰਂ ਚ ਤਤ੍
ਉਸ ਮੈਲ ਕਰਕੇ, ਡਰ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਮਾਰੀ ਗਈ; ਫਿਰ, ਪਾਪ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੜ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਦੁष੍ਟਾ ਜਨਾ ਦੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਬਲਾਤ੍ਤਦਾ। ਵृਦ੍ਧੋ ਜ੍ਞਾਤਾ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਨ ਮਤਿਂ ਦਧੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਲੋਕ ਮੰਦੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਥੇ ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵੱਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪੁਰੁਦੁਃਖੇਨ ਸਂਯੁਤਾ। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਪੁਰਕਾਰ੍ਯਂ ਜਗਾਦ ਸਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਕਲੀਫ ਵਿਚ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ-। ਕष੍ਟਂ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨਾਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਃਖਸਂਯੁਤਮ੍। ਗ੍ਰਾਮਾਚਾਰਮਿਮਂ ਯਦ੍ਵਾਪ੍ਯऽਪਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ; ਤੂੰ ਇਹ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰ ਲੈ।'
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ ਦੋषਜ੍ਞਃ ਸ੍ਮਿਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਸ੍ਤੁ ਜੀਵਤਿ ਪਾਪੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਂ ਹਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਦੋਸ਼ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਸ ਵੈਧੇਯੋ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍। ਏਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਸਦਾਰਾਸ੍ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਐ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਮਾਲ-ਮੁਲਕ ਸਮੇਤ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਤਿਪਾਤਕਯੋਗਾਚ੍ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਮਤਾਃ। ਸਹ ਪਾਪੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਇਹ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।
ਅਂਤੇऽਪੁਨਰ੍ਭਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਰਾਧਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਹਮੇਕੋਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ੍ਵਪੁਣ੍ਯਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਅੰਤ ਵਿਚ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਮੈਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ਸਾ ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਲੋਕਹਾਸ੍ਯਵਚਸ੍ਤਵ। ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਨਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰੇ ਨ ਪੁਰੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅਲੱਗ ਬੈਠ ਕੇ ਦੱਸ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ-। ਯਦਿ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਇਤੋऽਹਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ। ਸਵਿਤ੍ਤੈਃ ਸ੍ਵਜਨੈਰੇਵ ਪੁਰੀਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯਥੋਗਤਿਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਇਥੋਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੀਏ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਚ ਧਨਂ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ ਚ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਯੌ ਸੀਮਾਂਤਰਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸਰਹੱਦ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।