ਯ ਇਦਂ ਪ੍ਰਪਠੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਜਯਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਾਦਰਾਤ੍। ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਕਿਂਚਨ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਜਿੱਤ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍। ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੀਰ੍ਤਨਾਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਨ੍ਨਰਃ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਨਮ੍। ਅਤਃ ਪਰਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਦਾ ਕੀਰਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਂਜਯ ਉਵਾਚ-। ਯੇऽਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਮृਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਂਮੁਖੇ ਵਿਮੁਖੇऽਪਿ ਵਾ। ਗਤਿਂ ਤੇषਾਮਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਹੜੇ ਅਸੁਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਚਾਹੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਲੀ ਗਤੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਇਮੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ। ਅਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਸਨ੍ਗਤਾਃ ਕੁਤ੍ਰ ਏਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਭੋ ਗੁਰੋ
ਇਹ ਦੈਤ ਸਭ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗੁਰੂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਸਂਮੁਖੇ ਸ਼ੂਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾ ਰਣੇ। ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਭੋਗ੍ਯਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਹੜੇ ਦੈਤ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਏ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਾ ਯਤ੍ਰ ਸੌਵਰ੍ਣਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਾਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦੀਤੋਯ ਸਂਯੁਤਾਃ
ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਸੁਕਲ੍ਹਾਰੈਰ੍ਗਂਧਾਢ੍ਯੈਰਨ੍ਯਪੁष੍ਪਕੈਃ। ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਾਜ੍ਯਖਂਡੈਸ਼੍ਚ ਯੁਤਾ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਲ, ਨੀਲੇ ਕਵਲ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਫੁੱਲ ਹਨ, ਉਥੇ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤੀਵਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਦੈਵ ਨਵਯੌਵਨਾਃ। ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤਥੈਵ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਜਨ੍ਮਾष੍ਟਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਧਨਿਨੋऽਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਂਤ੍ਰਿਣਃ। ਅਰ੍ਧਸਂਮੁਖਗਾਤ੍ਰੇਣ ਦਿਵਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਮੁਖੀ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਸਦੀਵੀ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮੁਖਾਃ ਕਾਤਰਾ ਭੀਤਾ ਯੇ ਚ ਮਾਯਾਵਿਨੋ ਰਣੇ। ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਿਰਯਂ ਘੋਰਂ ਯੇ ਚ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਦ੍ਵਿषਃ
ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਗਏ, ਡਰਪੋਕ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਰਤੀ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਤਿਤਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਭਗ੍ਨਮਨ੍ਯਯੋਦ੍ਧਾਰਮਾਹਵੇ। ਹਂਤਾਰੋ ਨਿਰਯਂ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਚ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਕੁਵਾਚਕਾਃ
ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ, ਬੇਹੋਸ਼, ਜਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਰਥਵਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਦੇਸੀ ਤੇ ਮਾੜੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਨ੍ਯਾਸਾਪਹਰ੍ਤਾਰੋ ਵਿਮੁਖਾਸ੍ਸਂਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਵਿਪਿਨੇ ਨष੍ਟੇ ਚੋਰਾਸ੍ਸਾਹਸਕਾਰਿਣਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਅਮਾਨਤ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਫੇਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਰਤਾ ਮੂਢਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਗੋਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਾਃ। ਕੁਵਾਚਕਾਃ ਪਰੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਏਤੇ ਯੇ ਕੂਟਯੋਨਯਃ
ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਮੂਰਖ, ਵਿਦੇਸੀ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ, ਮਾੜੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦੇਸੀ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਝੂਠੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਪੈਸ਼ਾਚਿਕੀ ਭਾषਾ ਲੋਕਾਚਾਰੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੌਚਂ ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਦੇਵਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਪਿਸਾਚਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੁੱਚਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਤਪੱਸਿਆ, ਨਾ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦਾਨਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿਕਂ ਯਜ੍ਞੇ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍। ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਦ੍ਵਿਜਦੇਵਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਯੱਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਜ੍ਞਾਨਲੋਪਾਦਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਲਸ਼ੌਚਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਮਾਤਰਂ ਭਗਿਨੀਂ ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਗृਹਿਣੀਂ ਕਾਮਯਂਤਿ ਚ
ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭੈਣ, ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਵਲ ਵੀ ਮੋਹ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੋ ਵਿਪਰ੍ਯਯੋ ਲੋਕਾਤ੍ਸਦਾਚਾਰੋ ਮਲੀਮਸਃ। ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯੋਦ੍ਵਵਨਾਨਾਂ ਚ ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਗੋਤ੍ਰਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਰਿਵਾਜ ਉਲਟ ਤੇ ਗੰਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਹੈ।
ਕੁਲਜਾਤਾਸ੍ਸਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਮਕਾਰਣਮ੍। ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਚ ਮृਤਾ ਯਾਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਿਸ਼ੁਘਾਤਿਨਃ
ਜੋ ਦੈਤਿਆ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹਨ ਪਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾੜੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਗਵਾਸ਼ਿਨੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹ੍ਯਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਰਤਾਃ। ਕੀਟਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯੇਤੇ ਤਰਵਸ਼੍ਚ ਪਿਪੀਲਿਕਾਃ
ਉਹ ਗਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨਾ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ, ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਚਿਊਂਟੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਮਂਤ੍ਰੇषੁ ਨ ਦੇਵੇषੁ ਕਲ੍ਪਂਤੇ ਤੇ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਃ। ਅਗ੍ਰਜਃ ਸਹਜਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਦृਙ੍ਨੋ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਵृਤ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਮੰਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਆਮ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਲੋਮਕੇਸ਼ਪ੍ਰਣੇਤਾਰਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਰਤਾ ਭੁਵਿ। ਸਾਹਸਂ ਚ ਵ੍ਰਤਂ ਦਾਨਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਜ੍ਞਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਾਲ ਹੀ ਵਾਲ ਹਨ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਯੱਗ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਂਸਾਦਿषੁ ਪ੍ਰੀਤਾ ਮृषਾਵਚਨਭਾषਿਣਃ। ਸਦਾਕਾਮਾਸ੍ਸਦਾ ਲੋਭਾਸ੍ਸਦਾ ਕ੍ਰੋਧਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਮੱਛੀ, ਮਾਸ ਆਦਿਕ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਮੀ, ਲੋਭੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਧਬਂਧਰਤੋਦ੍ਵੇਗਾ ਦ੍ਯੂਤਸਂਗੀਤਸਂਪ੍ਰਿਯਾਃ। ਕੁਭृਤ੍ਯਾਃ ਕੁਜਨਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪੂਤਿਗਂਧਰਤਾ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਮਾਰਨ, ਬੰਨਣ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੂਆ ਤੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੰਦੇ ਨੌਕਰ ਹਨ, ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗੰਦੇ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਦੇਵੇषੁ ਨ ਵਿਜ੍ਞੇषੁ ਨ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਰਵਣੇषੁ ਚ। ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਂਤ੍ਰਾਦਿਕੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਯਥਾਕਾਰ੍ਯੇष੍ਵਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਉਹ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬਹੁਰੋਗਾਧਿਰੋषਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਰੂਪਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ। ਨਰਜਾਤਿषੁ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚਿਹ੍ਨਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਭੂਤਲੇ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਪਰਂ ਲੋਕਂ ਨ ਗੁਰੁਂ ਸ੍ਵਂ ਨ ਚਾਪਰਂ। ਗਰ੍ਭਪੂਰਣਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਨਾਤਿਥਿਂ ਨ ਗੁਰੂਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਹ ਨਾ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ। ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਮਹਿਮਾਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਦੇਵਂ ਨ ਸੁਤਂ ਗੋਤ੍ਰਂ ਨ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਂ। ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦਾਨਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨ ਪਰਿਚ੍ਛਦਂ
ਉਹ ਨਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਵੰਸ਼, ਨਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਸਾਮਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੋਪਾਯਂਤਿ ਧਨਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਨਰਰੂਪਿਣਃ। ਪ੍ਰਾਣਾਂਤੇਪਿ ਧਨਂ ਕਿਚਿਨ੍ਨ ਦਿਸ਼ਂਤਿ ਚ ਰਾਜਨਿ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯਕਸ਼ ਹਨ। ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਵੀ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਤੇ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਭਾਰਵਾਹਕਾਃ। ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯਦ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਗਰ੍ਹਿਤਂ
ਉਹ ਯਕਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਭਾਰ ਢੋਹਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਭ ਲੋਕ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ।