ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕੌਮੋਦਕ੍ਯਾਹਨਚ੍ਚ ਤਮ੍। ਤਤਃ ਪੁਨਾ ਰੁषਾਵਿष੍ਟੋ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਦੇਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੁ ਭੁਜੇ ਪ੍ਰਭੋਃ। ਏਵਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਸਵ੍ਯਾਸਵ੍ਯਂ ਗਤਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਮਲੇ ਤੇ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ।
ਪਰਿਭ੍ਰਮਣਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਕृਤਾਨੁਕਰਣਂ ਤਥਾ। ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਖੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਘੁੰਮਣ, ਸੁੱਟਣ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਰ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਜੰਗ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ऋषਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਾਰਾਹਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਜਨਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।' ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੱਦਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਾ ਕ੍ਰੀਡ ਬਾਲਵਦ੍ਦੇਵ ਜਹ੍ਯਮੁਂ ਦੇਵਕਂਟਕਮ੍। ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਾਯਾਵਾਰਾਹਰੂਪਧृਤ੍
'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਨਾ ਕਰ, ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।' ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਨੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦੁਲ੍ਬਣਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਕਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਂਤਕਰਣਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਚਕਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕਾਰ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਦੈਤ੍ਯਾਂਤਕਰਣਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰਂ ਚਾਗਮਦਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਚਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਦੈਤੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਕਰ ਮੁੜ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਜਯਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸ੍ਮ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇਖ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ-। ਨਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਗਦਾਦਿਭੂਤਂ ਸੁਰਾਸੁਰੇਂਦ੍ਰਂ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਪਾਲਕਮ੍। ਯਨ੍ਨਾਭਿਪਦ੍ਮਾਤ੍ਕਿਲ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ਬਭੂਵ ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ ਸ੍ਮਃ
ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਨਮੋਨਮੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਵਪੁਰ੍ਦ੍ਧਰਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕਚ੍ਛਪਰੂਪਧਾਰਿਣੇ। ਨਮਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਨृਸਿਂਹਰੂਪਿਣੇ ਤਥਾ ਪੁਨਰ੍ਵਾਮਨਰੂਪਿਣੇ ਨਮਃ
'ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਜੋ ਕੱਛੂਏ ਦਾ ਰੂਪ ਲਿਆ। ਅਸੀਂ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।'
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਾਯ ਰਾਮਾਯ ਰਾਮਾਯ ਦਸ਼ਾਸ੍ਯਨਾਸ਼ਿਨੇ। ਪ੍ਰਲਂਬਹਂਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਤਿਵਾਸਸੇ ਨਮੋ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਾਯ ਚ ਦੈਤ੍ਯਮੋਹਿਨੇ
'ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ। ਪ੍ਰਲੰਭ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਬੁੱਧ ਰੂਪ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।'
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਂਤਕਾਯਾਪਿ ਚ ਕਲ੍ਕਿਨਾਮ੍ਨੇ ਨਮਃ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੋਡਵਪੁਰ੍ਧਰਾਯ। ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਂ ਚ ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਭਵਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਰੂਪਂ ਤ੍ਵਸੁਰਾਭਵਾਯ
'ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ। ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ।'
ਨਿषੂਦਿਤੋऽਯਂ ਹ੍ਯਧੁਨਾ ਕਿਲ ਤ੍ਵਯਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ ਇਤਿ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਃ। ਯਸ਼੍ਚੇਂਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਕਿਲਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਸਂਹੇਲਯਾ ਚੈਵ ਤਿਰਸ਼੍ਚਕਾਰ
'ਇਹ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਕੀ-ਬੱਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਸ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਹਿਤਾਰ੍ਥਮੇਵ ਨਿਪਾਤਿਤੋ ਦੇਵਵਰ ਪ੍ਰਸੀਦ। ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਗਕਰ੍ਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣ ਰੂਪੇਣ ਚ ਦੇਵਦੇਵ
'ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ।'
ਪਾਤਾ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸ੍ਯ ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਚ ਰੂਪਾਣਿ ਧਤ੍ਸੇ ਸੁਮਨੋਹਰਾਣਿ। ਤ੍ਵਮੇਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਹਰਸ਼੍ਚ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੇष੍ਯਸਿ ਚਾਂਤਕਾਲੇ
'ਤੂੰ ਹੀ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ-ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਕਾਲ ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ, ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।'
ਅਤੋ ਭਵਾਨੇਵ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕਾਰਣਂ ਨ ਤੇ ਪਰਂ ਜੀਵਮਜੀਵਮੀਸ਼। ਯਤ੍ਕਿਂਚ ਭੂਤਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਰੂਪਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਂ ਚ ਤਥੈਵ ਰੂਪਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਜੀਉਂਦਾ, ਨਾ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਹੁਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਚਰਾਚਰਾਖ੍ਯਂ ਨ ਭਾਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍। ਅਸ੍ਤੀਤਿ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਚ ਭੇਦਨਿष੍ਠਂ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਭਾਤਂ ਸਦਸਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ। 'ਹੈ' ਜਾਂ 'ਨਹੀਂ', ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ, ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੋਚ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵਂਤਂ ਕਤਮੋਪਿ ਦੇਵ ਨ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਤ੍ਯਵਿਪਕ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਃ। ऋਤੇ ਭਵਤ੍ਪਾਦਪਰਾਯਣਂ ਜਨਂ ਤੇਨਾਗਤਾ ਸ੍ਮਸ਼੍ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਧੂਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਲੋਕ ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਮੰਨ ਕੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਉਵਾਚ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ। ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਦੇਵਾ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕੀਰਤਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।'
ਯ ਇਦਂ ਪ੍ਰਪਠੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਜਯਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਾਦਰਾਤ੍। ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਕਿਂਚਨ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਜਿੱਤ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍। ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੀਰ੍ਤਨਾਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਨ੍ਨਰਃ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਨਮ੍। ਅਤਃ ਪਰਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਦਾ ਕੀਰਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਂਜਯ ਉਵਾਚ-। ਯੇऽਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਮृਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਂਮੁਖੇ ਵਿਮੁਖੇऽਪਿ ਵਾ। ਗਤਿਂ ਤੇषਾਮਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਹੜੇ ਅਸੁਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਚਾਹੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਲੀ ਗਤੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਇਮੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ। ਅਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਸਨ੍ਗਤਾਃ ਕੁਤ੍ਰ ਏਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਭੋ ਗੁਰੋ
ਇਹ ਦੈਤ ਸਭ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗੁਰੂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਸਂਮੁਖੇ ਸ਼ੂਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾ ਰਣੇ। ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਭੋਗ੍ਯਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਹੜੇ ਦੈਤ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਏ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਾ ਯਤ੍ਰ ਸੌਵਰ੍ਣਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਾਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦੀਤੋਯ ਸਂਯੁਤਾਃ
ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਸੁਕਲ੍ਹਾਰੈਰ੍ਗਂਧਾਢ੍ਯੈਰਨ੍ਯਪੁष੍ਪਕੈਃ। ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਾਜ੍ਯਖਂਡੈਸ਼੍ਚ ਯੁਤਾ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਲ, ਨੀਲੇ ਕਵਲ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਫੁੱਲ ਹਨ, ਉਥੇ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤੀਵਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਦੈਵ ਨਵਯੌਵਨਾਃ। ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤਥੈਵ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਜਨ੍ਮਾष੍ਟਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਧਨਿਨੋऽਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਂਤ੍ਰਿਣਃ। ਅਰ੍ਧਸਂਮੁਖਗਾਤ੍ਰੇਣ ਦਿਵਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਮੁਖੀ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਸਦੀਵੀ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।