ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਹਰੇਰ੍ਲੋਕਵਿਸ੍ਮਾਪਨਂ ਮਹਤ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧਂ ਤਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਚ ਤਤ੍
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਤੇ ਹਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਨਿਯੁਦ੍ਧੇ ਸਤਤਂ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਗਤਮ੍। ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਸਤ੍ਵੋ ਵਵृਧੇ ਵਾਮਨੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹੇ ਲੰਘ ਗਏ। ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਵਾਮਣ ਵਾਂਗ, ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਮੁਖੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁषਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਭੂਮਂਡਲਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਫੜ ਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਹ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਮਨੁ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਤਾਃ। ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਬਾਕੀ ਦੈਤ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ—
ਦਧਾਰ ਰੂਪਂ ਵਾਰਾਹਂ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਧृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਡਤਨੁਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਤਮਨੁਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਕ੍ਰੋੜ ਦੀ ਦੇਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਰਸਾਮੂਲੇ ਰਸਾਤਲਗਤਾਂ ਮਹੀਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਦਂष੍ਟ੍ਰਯੋਰ੍ਦਧ੍ਰੇ ਲੋਕਾਧਾਰਾਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਉਥੇ, ਰਸ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਬਣੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਸਮਾਜਗਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਧृष੍ਟਂ ਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤੁਦਨ੍ਨਨੁ
ਅਮਾਪ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਚੁੱਕਿਆ।
ਮਾਯਾਕ੍ਰੋਡਤਨੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੁਰ੍ਵਚਾਂਸਿ ਸਹਨ੍ਰੁषਾ। ਜਲੋਪਰਿ ਦਧਾਰੇਮਾਂ ਧਰਾਂ ਭੂਧਰ ਏਵ ਚ
ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਹਿ ਲਈਆਂ। ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸਤ੍ਵਂ ਚ ਸ ਚਕਾਰ ਤਦਾਚਲਾਮ੍। ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ ਸਂਲਗ੍ਨੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਹਰਿਮ੍। ਮਾਯਯਾ ਸੂਕਰੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਂ ਗਦਾਂ ਸਮਵਂਚਯਤ੍
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਹ ਗਦਾ ਵੱਟ ਲਈ।
ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕੌਮੋਦਕ੍ਯਾਹਨਚ੍ਚ ਤਮ੍। ਤਤਃ ਪੁਨਾ ਰੁषਾਵਿष੍ਟੋ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਦੇਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੁ ਭੁਜੇ ਪ੍ਰਭੋਃ। ਏਵਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਸਵ੍ਯਾਸਵ੍ਯਂ ਗਤਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਮਲੇ ਤੇ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ।
ਪਰਿਭ੍ਰਮਣਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਕृਤਾਨੁਕਰਣਂ ਤਥਾ। ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਖੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਘੁੰਮਣ, ਸੁੱਟਣ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਰ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਜੰਗ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ऋषਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਾਰਾਹਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਜਨਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।' ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੱਦਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਾ ਕ੍ਰੀਡ ਬਾਲਵਦ੍ਦੇਵ ਜਹ੍ਯਮੁਂ ਦੇਵਕਂਟਕਮ੍। ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਾਯਾਵਾਰਾਹਰੂਪਧृਤ੍
'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਨਾ ਕਰ, ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।' ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਨੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦੁਲ੍ਬਣਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਕਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਂਤਕਰਣਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਚਕਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕਾਰ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਦੈਤ੍ਯਾਂਤਕਰਣਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰਂ ਚਾਗਮਦਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਚਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਦੈਤੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਕਰ ਮੁੜ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਜਯਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸ੍ਮ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇਖ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ-। ਨਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਗਦਾਦਿਭੂਤਂ ਸੁਰਾਸੁਰੇਂਦ੍ਰਂ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਪਾਲਕਮ੍। ਯਨ੍ਨਾਭਿਪਦ੍ਮਾਤ੍ਕਿਲ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ਬਭੂਵ ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ ਸ੍ਮਃ
ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਨਮੋਨਮੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਵਪੁਰ੍ਦ੍ਧਰਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕਚ੍ਛਪਰੂਪਧਾਰਿਣੇ। ਨਮਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਨृਸਿਂਹਰੂਪਿਣੇ ਤਥਾ ਪੁਨਰ੍ਵਾਮਨਰੂਪਿਣੇ ਨਮਃ
'ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਜੋ ਕੱਛੂਏ ਦਾ ਰੂਪ ਲਿਆ। ਅਸੀਂ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।'
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਾਯ ਰਾਮਾਯ ਰਾਮਾਯ ਦਸ਼ਾਸ੍ਯਨਾਸ਼ਿਨੇ। ਪ੍ਰਲਂਬਹਂਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਤਿਵਾਸਸੇ ਨਮੋ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਾਯ ਚ ਦੈਤ੍ਯਮੋਹਿਨੇ
'ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ। ਪ੍ਰਲੰਭ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਬੁੱਧ ਰੂਪ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।'
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਂਤਕਾਯਾਪਿ ਚ ਕਲ੍ਕਿਨਾਮ੍ਨੇ ਨਮਃ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੋਡਵਪੁਰ੍ਧਰਾਯ। ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਂ ਚ ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਭਵਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਰੂਪਂ ਤ੍ਵਸੁਰਾਭਵਾਯ
'ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ। ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ।'
ਨਿषੂਦਿਤੋऽਯਂ ਹ੍ਯਧੁਨਾ ਕਿਲ ਤ੍ਵਯਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ ਇਤਿ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਃ। ਯਸ਼੍ਚੇਂਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਕਿਲਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਸਂਹੇਲਯਾ ਚੈਵ ਤਿਰਸ਼੍ਚਕਾਰ
'ਇਹ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਕੀ-ਬੱਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਸ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਹਿਤਾਰ੍ਥਮੇਵ ਨਿਪਾਤਿਤੋ ਦੇਵਵਰ ਪ੍ਰਸੀਦ। ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਗਕਰ੍ਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣ ਰੂਪੇਣ ਚ ਦੇਵਦੇਵ
'ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ।'
ਪਾਤਾ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸ੍ਯ ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਚ ਰੂਪਾਣਿ ਧਤ੍ਸੇ ਸੁਮਨੋਹਰਾਣਿ। ਤ੍ਵਮੇਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਹਰਸ਼੍ਚ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੇष੍ਯਸਿ ਚਾਂਤਕਾਲੇ
'ਤੂੰ ਹੀ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ-ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਕਾਲ ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ, ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।'
ਅਤੋ ਭਵਾਨੇਵ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕਾਰਣਂ ਨ ਤੇ ਪਰਂ ਜੀਵਮਜੀਵਮੀਸ਼। ਯਤ੍ਕਿਂਚ ਭੂਤਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਰੂਪਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਂ ਚ ਤਥੈਵ ਰੂਪਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਜੀਉਂਦਾ, ਨਾ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਹੁਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਚਰਾਚਰਾਖ੍ਯਂ ਨ ਭਾਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍। ਅਸ੍ਤੀਤਿ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਚ ਭੇਦਨਿष੍ਠਂ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਭਾਤਂ ਸਦਸਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ। 'ਹੈ' ਜਾਂ 'ਨਹੀਂ', ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ, ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੋਚ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵਂਤਂ ਕਤਮੋਪਿ ਦੇਵ ਨ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਤ੍ਯਵਿਪਕ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਃ। ऋਤੇ ਭਵਤ੍ਪਾਦਪਰਾਯਣਂ ਜਨਂ ਤੇਨਾਗਤਾ ਸ੍ਮਸ਼੍ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਧੂਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਲੋਕ ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਮੰਨ ਕੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਉਵਾਚ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ। ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਦੇਵਾ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕੀਰਤਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।'