ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਡਿਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਮੇਘਵਤ੍। ਤਤਸ਼੍ਚ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਯੇਤਿ ਸਾਧੁਵਾਦਿਨਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਚੀਕਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾਰਿਰ੍ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍। ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸਂਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਮਾਧਵਂ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਚੱਕਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮਾਧਵ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਾਤੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਰਣੇ। ਚਿਰਾਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਲਂਬ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਬਾਣੇਨ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਜਘਾਨ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਰਿਃ ਕੌਬੇਰਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍। ਤਤੋ ਮੁਮੋਚ ਮਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਸੁਰਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੇ ਕੌਬੇਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਲੁਲਾਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਵਦ੍ਦ੍ਵਿਪ ਸਰੀਸृਪਾਨ੍। ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸਿੰਘ, ਬੱਘ, ਗਿਦੜ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਸੱਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਮਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਭੂਤਾਨ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੌਘਾਨ੍ਰਣੇ ਹਰਿਃ। ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਰੈਰੇਵ ਸ਼ੂਲੇਨੈਵਮਤਾਡਯਤ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਿਤ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਲੋਹਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵਿਚਕਰ੍ष ਹਰਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਸृਗ੍ਵਿਪ੍ਲੁਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਰਾਧਿਪਃ। ਵਰੂਥਂ ਸਧ੍ਵਜਂ ਕੇਤੁਂ ਰਥਂ ਚੈਵਾਤਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਵਚ, ਝੰਡਾ, ਨਿਸ਼ਾਨ, ਰਥ ਤੇ ਛਤਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਕੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਯਂਤਾਰਂ ਚ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚ ਹਰਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਪਾਤਿਤੇ ਚ ਰਥੇ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਥ ਰਥਂ ਪਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਥ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਃ ਸਂਮੁਖਂ ਚਾਕਰੋਦ੍ਬਲੀ। ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਮਭਵਲ੍ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਵੇਂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਹਰੇਰ੍ਲੋਕਵਿਸ੍ਮਾਪਨਂ ਮਹਤ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧਂ ਤਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਚ ਤਤ੍
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਤੇ ਹਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਨਿਯੁਦ੍ਧੇ ਸਤਤਂ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਗਤਮ੍। ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਸਤ੍ਵੋ ਵਵृਧੇ ਵਾਮਨੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹੇ ਲੰਘ ਗਏ। ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਵਾਮਣ ਵਾਂਗ, ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਮੁਖੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁषਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਭੂਮਂਡਲਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਫੜ ਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਹ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਮਨੁ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਤਾਃ। ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਬਾਕੀ ਦੈਤ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ—
ਦਧਾਰ ਰੂਪਂ ਵਾਰਾਹਂ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਧृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਡਤਨੁਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਤਮਨੁਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਕ੍ਰੋੜ ਦੀ ਦੇਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਰਸਾਮੂਲੇ ਰਸਾਤਲਗਤਾਂ ਮਹੀਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਦਂष੍ਟ੍ਰਯੋਰ੍ਦਧ੍ਰੇ ਲੋਕਾਧਾਰਾਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਉਥੇ, ਰਸ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਬਣੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਸਮਾਜਗਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਧृष੍ਟਂ ਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤੁਦਨ੍ਨਨੁ
ਅਮਾਪ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਚੁੱਕਿਆ।
ਮਾਯਾਕ੍ਰੋਡਤਨੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੁਰ੍ਵਚਾਂਸਿ ਸਹਨ੍ਰੁषਾ। ਜਲੋਪਰਿ ਦਧਾਰੇਮਾਂ ਧਰਾਂ ਭੂਧਰ ਏਵ ਚ
ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਹਿ ਲਈਆਂ। ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸਤ੍ਵਂ ਚ ਸ ਚਕਾਰ ਤਦਾਚਲਾਮ੍। ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ ਸਂਲਗ੍ਨੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਹਰਿਮ੍। ਮਾਯਯਾ ਸੂਕਰੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਂ ਗਦਾਂ ਸਮਵਂਚਯਤ੍
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਹ ਗਦਾ ਵੱਟ ਲਈ।
ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕੌਮੋਦਕ੍ਯਾਹਨਚ੍ਚ ਤਮ੍। ਤਤਃ ਪੁਨਾ ਰੁषਾਵਿष੍ਟੋ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਦੇਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੁ ਭੁਜੇ ਪ੍ਰਭੋਃ। ਏਵਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਸਵ੍ਯਾਸਵ੍ਯਂ ਗਤਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਮਲੇ ਤੇ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ।
ਪਰਿਭ੍ਰਮਣਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਕृਤਾਨੁਕਰਣਂ ਤਥਾ। ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਖੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਘੁੰਮਣ, ਸੁੱਟਣ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਰ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਜੰਗ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ऋषਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਾਰਾਹਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਜਨਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।' ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੱਦਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਾ ਕ੍ਰੀਡ ਬਾਲਵਦ੍ਦੇਵ ਜਹ੍ਯਮੁਂ ਦੇਵਕਂਟਕਮ੍। ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਾਯਾਵਾਰਾਹਰੂਪਧृਤ੍
'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਨਾ ਕਰ, ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।' ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਨੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦੁਲ੍ਬਣਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਕਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਂਤਕਰਣਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਚਕਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕਾਰ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਦੈਤ੍ਯਾਂਤਕਰਣਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰਂ ਚਾਗਮਦਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਚਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਦੈਤੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਕਰ ਮੁੜ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਜਯਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸ੍ਮ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇਖ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ-। ਨਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਗਦਾਦਿਭੂਤਂ ਸੁਰਾਸੁਰੇਂਦ੍ਰਂ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਪਾਲਕਮ੍। ਯਨ੍ਨਾਭਿਪਦ੍ਮਾਤ੍ਕਿਲ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ਬਭੂਵ ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ ਸ੍ਮਃ
ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।'