ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਛਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੌਰਿਸ੍ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਪ੍ਰਗੌਰਵਾਦਹਾਰ੍ਯਾਭੈਃ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬਾਡਵਾਨਲੈਃ
ਉਹ ਬਹਾਦੁਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਤੇ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਭੇਦਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਖਗਮੈਸ਼੍ਚ ਮਨੋਜਵੈਃ। ਲਾਘਵਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੂਲਸ਼ੁष੍ਕਤृਣੋਪਮੈਃ
ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੂਕੇ ਘਾਹ ਜਾਂ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਹੈਮੈਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਤਾਡਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ। ਬਾਧਯਾਭ੍ਯਰ੍ਦਿਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਖਰਿਣਂ ਰਣੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਘਾਨ ਮਾਧਵਂ ਵੇਗਾਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਂ ਚ ਸਂਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਗਦਯਾ ਲੀਲਯਾ ਹਰਿਃ
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਪਰ੍ਵਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਪਾਤਿਤਂ ਤੁ ਕ੍ਰਮੇਣ ਹਿ। ਤਥੈਵ ਲਾਘਵਾਚ੍ਚੂਰ੍ਣਂ ਹਰਿਣਾ ਦਾਨਵਾਰਿਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਪੀਸ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾਸੌ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ। ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ੂਲੈਃ ਪਰਸ਼ੁਕਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸੂਲਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਵਰ੍ष ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰਹਿਤਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਘੋਰੈਰਸੁਰਾਣਾਂ ਭਯਂਕਰੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਂਭੁਸ਼ੂਲੋਪਮੈਸ਼੍ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਚੁਭਾ ਦਿੱਤੇ।
ਦਾਨਵਾਧਿਪਤਿਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਹ੍ਯਵ੍ਯਯੋ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ ਚ ਕਸ਼੍ਮਲਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਅਟੱਲ ਹਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਜਿਹ੍ਵੋਪਮਾਂ ਘੋਰਾਮष੍ਟਘਂਟਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਹਰੇਰੁਰਸਿ ਪੀਨੇ ਚ ਵਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯਾ ਪਾਤਯਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਕਾਲ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਂਗ, ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ, ਹਰੀ ਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਡਿਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਮੇਘਵਤ੍। ਤਤਸ਼੍ਚ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਯੇਤਿ ਸਾਧੁਵਾਦਿਨਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਚੀਕਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾਰਿਰ੍ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍। ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸਂਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਮਾਧਵਂ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਚੱਕਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮਾਧਵ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਾਤੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਰਣੇ। ਚਿਰਾਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਲਂਬ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਬਾਣੇਨ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਜਘਾਨ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਰਿਃ ਕੌਬੇਰਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍। ਤਤੋ ਮੁਮੋਚ ਮਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਸੁਰਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੇ ਕੌਬੇਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਲੁਲਾਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਵਦ੍ਦ੍ਵਿਪ ਸਰੀਸृਪਾਨ੍। ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸਿੰਘ, ਬੱਘ, ਗਿਦੜ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਸੱਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਮਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਭੂਤਾਨ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੌਘਾਨ੍ਰਣੇ ਹਰਿਃ। ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਰੈਰੇਵ ਸ਼ੂਲੇਨੈਵਮਤਾਡਯਤ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਿਤ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਲੋਹਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵਿਚਕਰ੍ष ਹਰਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਸृਗ੍ਵਿਪ੍ਲੁਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਰਾਧਿਪਃ। ਵਰੂਥਂ ਸਧ੍ਵਜਂ ਕੇਤੁਂ ਰਥਂ ਚੈਵਾਤਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਵਚ, ਝੰਡਾ, ਨਿਸ਼ਾਨ, ਰਥ ਤੇ ਛਤਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਕੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਯਂਤਾਰਂ ਚ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚ ਹਰਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਪਾਤਿਤੇ ਚ ਰਥੇ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਥ ਰਥਂ ਪਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਥ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਃ ਸਂਮੁਖਂ ਚਾਕਰੋਦ੍ਬਲੀ। ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਮਭਵਲ੍ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਵੇਂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਹਰੇਰ੍ਲੋਕਵਿਸ੍ਮਾਪਨਂ ਮਹਤ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧਂ ਤਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਚ ਤਤ੍
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਤੇ ਹਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਨਿਯੁਦ੍ਧੇ ਸਤਤਂ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਗਤਮ੍। ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਸਤ੍ਵੋ ਵਵृਧੇ ਵਾਮਨੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹੇ ਲੰਘ ਗਏ। ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਵਾਮਣ ਵਾਂਗ, ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਮੁਖੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁषਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਭੂਮਂਡਲਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਫੜ ਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਹ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਮਨੁ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਤਾਃ। ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਬਾਕੀ ਦੈਤ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ—
ਦਧਾਰ ਰੂਪਂ ਵਾਰਾਹਂ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਧृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਡਤਨੁਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਤਮਨੁਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਕ੍ਰੋੜ ਦੀ ਦੇਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਰਸਾਮੂਲੇ ਰਸਾਤਲਗਤਾਂ ਮਹੀਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਦਂष੍ਟ੍ਰਯੋਰ੍ਦਧ੍ਰੇ ਲੋਕਾਧਾਰਾਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਉਥੇ, ਰਸ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਬਣੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਸਮਾਜਗਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਧृष੍ਟਂ ਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤੁਦਨ੍ਨਨੁ
ਅਮਾਪ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਚੁੱਕਿਆ।
ਮਾਯਾਕ੍ਰੋਡਤਨੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੁਰ੍ਵਚਾਂਸਿ ਸਹਨ੍ਰੁषਾ। ਜਲੋਪਰਿ ਦਧਾਰੇਮਾਂ ਧਰਾਂ ਭੂਧਰ ਏਵ ਚ
ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਹਿ ਲਈਆਂ। ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸਤ੍ਵਂ ਚ ਸ ਚਕਾਰ ਤਦਾਚਲਾਮ੍। ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ ਸਂਲਗ੍ਨੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਹਰਿਮ੍। ਮਾਯਯਾ ਸੂਕਰੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਂ ਗਦਾਂ ਸਮਵਂਚਯਤ੍
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਹ ਗਦਾ ਵੱਟ ਲਈ।