ਵਸੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਸ਼ਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਪਨ੍ਨਗਾਨ੍। ਦਸ਼ਾष੍ਟਦਸ਼ਭਿਃ षਡਿਭਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਦੇਵਾਨ੍ਭਿਨਤ੍ਤ੍ਯਸੌ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਸੂਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਸ, ਅਠਾਰਾਂ ਤੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ।
ਓਜੌਘਾਦਤਿਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਲਾਘਵਰ੍ਦਸ਼ਨਾਨ੍। ਆਪਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾ ਭੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਮਲਿਆਂ ਕਰਕੇ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਵਾਪਸ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਮਹੇਸ਼ਸ਼ੂਲਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਮਰ੍ਮਵਿਭੇਦਿਭਿਃ। ਤਾਡਿਤਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਧਰਣੀਂ ਯਯੁਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਜਿੰਦ ਵਿੱਛੋੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਸਂਮੁਖੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪ੍ਰਵਰਾਸ੍ਸੁਰਾਃ। ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼ੇਨ ਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਤੇ ਹਰਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਰਣਂ ਤਾਡਿਤਾ ਯਯੁਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜਿष੍ਣੁਂ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਓਥੇ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਖਾ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਖਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਧੁਨਾ ਗਚ੍ਛ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਮੁਖਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਨਾਸ਼ਾਯ ਸਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਜਵਾਤ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦੈਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ। ਉਸਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ।
ਸਰਥਂ ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਭਿਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਰੋਧਯਜ੍ਜਵਮ੍। ਰਥਸ੍ਯ ਸਂਮੁਖੇ ਦੈਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਸਦਾ ਰਥ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਚਾਲ ਰੋਕ ਲਈ। ਫਿਰ ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਨ੍ਯ ਸृष੍ਟਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸਨਿਰ੍ਜ੍ਜਰਮ੍। ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚੇਦਂ ਗਰ੍ਜਂਤਂ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਨੇ ਪਾਪ ਯਦਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ। ਤਤਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਰੇਵ ਜਘਾਨ ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਦੁਸ਼ਟ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਠਾ ਰਹਿ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸਂਭ੍ਰਾਂਤਃ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਯਮਦਂਡਨਿਭਾਨ੍ਸ਼ਰਾਨ੍। ਪੁਨਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਤਂ ਰਣੇ
ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿੜਰ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾਏ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਛਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੌਰਿਸ੍ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਪ੍ਰਗੌਰਵਾਦਹਾਰ੍ਯਾਭੈਃ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬਾਡਵਾਨਲੈਃ
ਉਹ ਬਹਾਦੁਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਤੇ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਭੇਦਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਖਗਮੈਸ਼੍ਚ ਮਨੋਜਵੈਃ। ਲਾਘਵਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੂਲਸ਼ੁष੍ਕਤृਣੋਪਮੈਃ
ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੂਕੇ ਘਾਹ ਜਾਂ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਹੈਮੈਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਤਾਡਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ। ਬਾਧਯਾਭ੍ਯਰ੍ਦਿਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਖਰਿਣਂ ਰਣੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਘਾਨ ਮਾਧਵਂ ਵੇਗਾਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਂ ਚ ਸਂਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਗਦਯਾ ਲੀਲਯਾ ਹਰਿਃ
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਪਰ੍ਵਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਪਾਤਿਤਂ ਤੁ ਕ੍ਰਮੇਣ ਹਿ। ਤਥੈਵ ਲਾਘਵਾਚ੍ਚੂਰ੍ਣਂ ਹਰਿਣਾ ਦਾਨਵਾਰਿਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਪੀਸ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾਸੌ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ। ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ੂਲੈਃ ਪਰਸ਼ੁਕਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸੂਲਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਵਰ੍ष ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰਹਿਤਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਘੋਰੈਰਸੁਰਾਣਾਂ ਭਯਂਕਰੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਂਭੁਸ਼ੂਲੋਪਮੈਸ਼੍ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਚੁਭਾ ਦਿੱਤੇ।
ਦਾਨਵਾਧਿਪਤਿਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਹ੍ਯਵ੍ਯਯੋ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ ਚ ਕਸ਼੍ਮਲਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਅਟੱਲ ਹਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਜਿਹ੍ਵੋਪਮਾਂ ਘੋਰਾਮष੍ਟਘਂਟਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਹਰੇਰੁਰਸਿ ਪੀਨੇ ਚ ਵਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯਾ ਪਾਤਯਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਕਾਲ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਂਗ, ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ, ਹਰੀ ਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਡਿਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਮੇਘਵਤ੍। ਤਤਸ਼੍ਚ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਯੇਤਿ ਸਾਧੁਵਾਦਿਨਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਚੀਕਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾਰਿਰ੍ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍। ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸਂਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਮਾਧਵਂ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਚੱਕਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮਾਧਵ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਾਤੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਰਣੇ। ਚਿਰਾਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਲਂਬ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਬਾਣੇਨ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਜਘਾਨ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਰਿਃ ਕੌਬੇਰਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍। ਤਤੋ ਮੁਮੋਚ ਮਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਸੁਰਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੇ ਕੌਬੇਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਲੁਲਾਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਵਦ੍ਦ੍ਵਿਪ ਸਰੀਸृਪਾਨ੍। ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸਿੰਘ, ਬੱਘ, ਗਿਦੜ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਸੱਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਮਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਭੂਤਾਨ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੌਘਾਨ੍ਰਣੇ ਹਰਿਃ। ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਰੈਰੇਵ ਸ਼ੂਲੇਨੈਵਮਤਾਡਯਤ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਿਤ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਲੋਹਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵਿਚਕਰ੍ष ਹਰਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਸृਗ੍ਵਿਪ੍ਲੁਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਰਾਧਿਪਃ। ਵਰੂਥਂ ਸਧ੍ਵਜਂ ਕੇਤੁਂ ਰਥਂ ਚੈਵਾਤਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਵਚ, ਝੰਡਾ, ਨਿਸ਼ਾਨ, ਰਥ ਤੇ ਛਤਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਕੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਯਂਤਾਰਂ ਚ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚ ਹਰਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਪਾਤਿਤੇ ਚ ਰਥੇ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਥ ਰਥਂ ਪਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਥ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਃ ਸਂਮੁਖਂ ਚਾਕਰੋਦ੍ਬਲੀ। ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਮਭਵਲ੍ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਵੇਂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੰਗ ਹੋਈ।