ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਗਣਪਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭੀਤਾਸ੍ਤੇ ਵੇਦਨਾਤੁਰਾਃ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਣਾਧੀਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਜੋਸ਼ ਪਾਇਆ।
ਸ ਗਜਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵਜ੍ਰਾਨਲਸਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ ਗਜੋ ਵੇਗਸਂਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੇਣ ਚ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਹਾਥੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਤੀਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਫਿਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥੋਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸ਼ਰੈਰੇਵ ਬਿਭਿਦਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਉਭੌ ਤੌ ਨਰ੍ਦਮਾਨੌ ਚ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਯਮੈਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ੋਣਿਤੈਰ੍ਲਿਪ੍ਤਸਰ੍ਵਾਂਗੌ ਵੀਰਮੁਖ੍ਯੌ ਸੁਰਾਸੁਰੌ। ਅਥਾਖੁਂ ਸ ਗਜੋ ਮਤ੍ਤੋ ਬਿਭੇਦ ਦਸ਼ਨੈਃ ਸ੍ਵਕੈਃ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਸਨ, ਪੂਰੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਚੋਟ ਮਾਰੀ।
ਆਖੁਨਾਭਿਦ੍ਰੁਤੋ ਨਾਗੋ ਘੋਰਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਃ ਪਰਮ੍। ਅਧੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਂਵਿਭਾਗੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਚੂਹੇ ਵਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਹਾਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਚਾਰਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਲੜਾਈ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਸਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰਮ੍। ਦਸ਼ਨੈਰ੍ਦਸ਼ਨੈਰੇਵ ਸ਼ਰੈਰੇਵ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਬੜੀ ਸ਼ੋਰਗੁਲ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦੰਦ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਤਦ੍ਘੋਰਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸਂਗਰੇ। ਆਖੁਕੋ ਭੇਦਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਨਾਂਗਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਈ। ਚੂਹਾ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਰ੍ਸ਼ੁਨਾ ਪृष੍ਠਵਂਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤੇਨਾਹਨਤ੍ਪੁਨਃ। ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦਸ਼ਨਦ੍ਵਾਰੇ ਹृਦਿਸ੍ਕਂਧੇਥ ਲਾਘਵਾਤ੍
ਉਹ ਪਿੱਠ ਦੀ ਹੱਡੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਦਿਲ ਤੇ ਮੋਢੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਗਜਃ ਸ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਗਤਾਸੁਰ੍ਲੋਹਿਤਂ ਵਮਨ੍। ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਾਸ੍ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਤ੍
ਹਾਥੀ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ। ਮੁਨੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਆਖ ਕੇ ਵਧਾਈ ਦਿਤੀ।
ਅਤ੍ਰਾਨ੍ਯੇਸ੍ਤ੍ਰੈਰਮੋਘੈਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ। ਯਾਵਤ੍ਤੁ ਸੇਨਯੋਰ੍ਨੈਵ ਜਯਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਤ੍ਰੈਪੁਰਿਵਿਮਰ੍ਦੋਨਾਮ ਚਤੁਸ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਾਗ ਵਿਚ, 'ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ' ਨਾਮਕ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸਂਘਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਂਤਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਵੱਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਪਏ।
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੁਂਭੋ ਨਾਮ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਨੈਰ੍ऋਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਜਾਨਂ ਗਦਯਾ ਚਾਹਨਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਕੁੰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਆਇਆ। ਨੈਰਿਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਗੁਹ੍ਯਕੇਸ਼ੋ ਗਦਾਪਾਤੈਰ੍ਜਘਾਨ ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਤੋਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਭੀषਣਂ ਤਯੋਃ
ਗੁਹ੍ਯਕ ਨੇ ਵੀ ਗਦੇ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ-ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਚਕ੍ਰਬਂਧਂ ਮਹਾਬਂਧਂ ਪੁਰੋਵਧ੍ਯਨਿਬਂਧਨਮ੍। ਪ੍ਰਾਚੁਰਂ ਭੀषਣਂ ਯਾਨਂ ਸ੍ਫੋਟਤੈਲਾਭਿਵਾਸ੍ਤਿਕਮ੍
ਉੱਥੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਣਾਵਟ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੋਕ, ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬੰਧ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਘਣੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਤਾਰ, ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਵਾਹਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਤੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਮਵਸਾਨੇ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਂ ਸ੍ਫੋਟਂ ਤਸ੍ਯ ਕੁਂਭਸ੍ਯ ਚੋਰਸਿ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਉਹ ਫਟਣ ਵਾਲਾ ਵਾਹਨ ਕੁੰਭ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗ੍ਨਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤਤਃ ਕੁਂਭੋ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ। ਸ੍ਯਂਦਨਸ੍ਥੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਜਂਭੋ ਹਰਿਹਯਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਕੁੰਭ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੰਭਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਹਰਿਹਯਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਜਘਾਨਸ਼ਰਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵੈਰਾਵਣਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਾਸਵੋ ਭਿਦੁਰੇਣੈਵ ਸਂਬਿਭੇਦਾਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਏਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਗਤਾਸੁਰ੍ਲੋਹਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਤਥਾਰਣ੍ਯਂ ਸੁਘੋਰਂ ਚ ਅਘੋਰਂ ਘੋਰਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਚਤੁਰੋ ਗਣਮੁਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬਿਭੇਦ ਸਂਯੁਗੇ। ਸੇਨਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਲਾਘਵਾਤ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਇੱਕ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਰਭਂ ਸ਼ਰਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਜਯਂਤੋ ਵਸ਼ਮਾਨਯਤ੍। ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤਂ ਚ ਸਂਹ੍ਰਾਦਂ ਯਮਦਂਡਂ ਨਰਾਂਤਕਮ੍
ਜਯੰਤ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸੌਰਭ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਹ੍ਰਾਦ, ਯਮਦੰਡ ਤੇ ਨਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਕਾਲਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗਪਾਤੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਬਾਭ੍ਰਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਬਣ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਬਭਰਵ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਬਿਭੇਦਾਸ਼੍ਵਂ ਤਥਾ ਨਿਰ੍ਘृਣਕਂ ਰਣੇ। ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਮੌਤ ਨੇ ਭਾਲਾ ਮਾਰ ਕੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਨਿਰਘ੍ਰਿਣਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਇਹ ਸੱਤੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਭਦ੍ਰਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸੁਗਂਧੋ ਗਂਧ ਏਵ ਚ। ਭੌਰਿਕੋ ਵਲ੍ਲਿਕੋ ਭੀਮ ਏਤੇ ਸੇਨਾਗ੍ਰਗਾਮਿਨਃ
ਭਦ੍ਰਬਾਹੁ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ, ਗੰਧ, ਭੌਰਿਕ, ਵੱਲਿਕ ਤੇ ਭੀਮ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੂ ਸਨ।
ਰਣੇ ਸਂਦਗ੍ਧਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਪੇਤੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਗਤਾਸਵਃ। ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੜ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਜਾਨ ਗਵਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਵੜੂਣ ਦੇ ਪਾਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਗਏ।
ਪੇਤੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ੂਰਭਯਾਨਕਾਃ। ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਜਾਲੇਨ ਨਿਹਤਾਃ ਪਞ੍ਚਦਾਨਵਾਃ
ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵੀਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪੰਜ ਦਾਨਵ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤੁਰੁਤੁਂਬੁਰੁਦੁਰ੍ਮੇਧਸ੍ਸਾਧਕਾ ਸਾਧਕਾਭਿਧਾਃ। ਕ੍ਰੂਰ ਕ੍ਰੌਂਚ ਰਣੇਸ਼ਾਨ ਮੋਦਸਂਮੋਦ षਣ੍ਮੁਖਾਃ
ਤੁਰੁਤੁ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਦੁਰਮੇਧ, ਸਾਧਕ, ਸਾਧਕ ਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰੂਰ, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਰਣੇਸ਼, ਮੋਦ, ਸੰਮੋਦ ਤੇ ਛਣਮੁਖ —
ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਿਪਾਤਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਂਯੁਗੇ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ। ਨੈਰ੍ऋਤੋ ਗਦਯਾ ਭੀਮਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਇਹ ਦੈਤ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਨੈਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਃ ਸਂਯੁਗੇ ਭੀਤਾਃ ਸਂਮੁਖਾ ਰਣਪਂਡਿਤਾਃ
ਰੁਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਲਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ।
ਵਸੂਨਾਂ ਸ਼ਰਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਿਨਾਮ੍। ਮੇਘਾਨਾਂ ਕਰਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵਜ੍ਰਪਾਤੈਸ੍ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ
ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਓਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵਜਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ —