ਵਿਸ਼ਿਖੈਰਰ੍ਧਚਂਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰ੍ਭਲ੍ਲਕੈਸ੍ਤਥਾ। ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਨਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ ਆਕਾਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ, ਉੱਕਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੁਕੀਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸੈਂਧਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਰੈਕੇਨ ਚ ਸਾਰਥਿਮ੍। ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਪਾਤਯਾਮਾਸ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਗਣਨਾਯਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਲਾਘਵਾਤ੍ਤੁ ਰਥਂ ਚਾਨ੍ਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਨਂਦਨਃ। ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਵਜ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸਂਬਿਭੇਦ ਗਣਾਧਿਪਮ੍
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਧਿਰੇਣਾਵਸਿਕ੍ਤਾਂਗੋ ਰੁषਾ ਘੋਰ ਯਮਪ੍ਰਭਃ। ਲਲਾਟੇ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਸਪ੍ਤਭਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤਨਾਂਤਰੇ
ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਯਮ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥੇ ਤੇ ਤੇ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਨਾਭਿਦੇਸ਼ੇ ਚ ਪਂਚਭਿਰ੍ਮੁष੍ਟਿਮਸ੍ਤਕੇ। ਸਂਬਿਭੇਦ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧੋ ਬਲਿਨਂ ਸ਼ਂਭੁਨਂਦਨਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਤੀਰ ਨਾਭੀ ਵਿਚ, ਪੰਜ ਤੀਰ ਮੁੱਠ ਤੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰਰ੍ਦਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਪਪਾਤ ਰਥੋਪਰਿ
ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਹਿਰੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸੂਤੇਨ ਧੀਰੇਣ ਅਪਨੀਤੋ ਰਣਾਜਿਰਾਤ੍। ਵਿਮੁਖਂ ਨਾਹਨਚ੍ਛੂਰੋ ਵਿਨਾਯਕਃ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਸ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ; ਸੁਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਵਿਨਾਇਕ ਵਿਰੋਧੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਚਿਰਾਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਯਂਤਾਰਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਗਚ੍ਛ ਸੂਤ ਰਣੇ ਭੀਰੁਂ ਵਿਨਾਯਕਂ ਹਰਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰਥੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਚੱਲ, ਹਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਿਨਾਇਕ ਕੋਲ, ਜੋ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਯਂਤਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪਥ੍ਯਂ ਚ ਕੋਮਲਮ੍। ਹਰਾਤ੍ਮਜਸ਼ਰਾਨ੍ਸੋਢੁਂ ਕਸ੍ਸਮਰ੍ਥੋ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਤਦ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਨਰਮ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਭਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ: 'ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਹਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਯਾਨੀਤਃ ਪ੍ਰਭਾਸੁਤ। ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਭੋ ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਪ੍ਰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤ; ਹੁਣ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਕਵਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਔषਧਾਦਿਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਗਜਃ ਸਂਜ੍ਞਾਮਬੋਧਯਤ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਵੀ ਨੇ, ਦਵਾਈਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਗਜਾ ਦੀ ਸੂਝ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਲਿਆਈ।
ਅਕਾਰਯਚ੍ਛਤਗੁਣ ਪ੍ਰਾਣਂ ਚ ਜਯਮਾਦਿਸ਼ਤ੍। ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਲਂ ਮਂਤ੍ਰਿਤਂ ਦਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਧਾਸ੍ਯਾਙ੍ਗਕਵ੍ਰਣਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ; ਮੰਤਰਿਤ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ।
ਸ ਗਜੋ ਦਸ਼ਨੈਰੇਵ ਸ੍ਫੋਟਯਾਮਾਸ ਵੈ ਗਿਰਿਮ੍। ਏਵਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸੈਨ੍ਯਪਾਲਕਾਨ੍
ਉਹ ਗਜ ਆਪਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਤੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਇਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਮਿਤੌ ਗਜਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜਯਃ। ਸ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਸ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਭੈਃ
ਉਹ ਬੜਾ ਅਜਿੱਤ ਗਜ ਜੰਗ ਵਿਚ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਦੈਤ ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਵਰਸਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਪਾਤਯਚ੍ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਮੁਖ੍ਯਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਸੁਰਾਧਿਪਾਨ੍। ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਯਮਦਂਡਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਯਮ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਵੱਜਾਏ।
ਨਿਪਤਂਤਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਰੁਧਿਰੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਮਾਰ੍ਗੇ ਤੁ ਸ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਗਜੋ ਗਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੈਤ ਤੇ ਗਜ ਜਾਂਦੇ, ਉਥੇ ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ, ਲਹੂ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ, ਡਿੱਗਦੇ ਜਾਂਦੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਭੀषਣਂ ਸਂਚਿਤਂ ਸ਼ਰੈਃ। ਗਜੇਨ ਪਾਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਗਜਾਰੋਹੇਣ ਚਾਪਰੇ
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੱਧੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ; ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਜ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਕੁਝ ਗਜ-ਸਵਾਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗਦੇ।
ਵੇਗੇਨ ਭ੍ਰਮਣੇਨੈਵ ਸੁਰਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਾਃ। ਏਵਂ ਸੁਰਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚ ਤਮ੍
ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਗਜਂ ਯੁਦ੍ਧਨਿਰ੍ਭੀਤਾ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤਥਾਪਿ ਤਦ੍ਗਜਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਗਜੋ ਦਂਤੈਸ੍ਤ੍ਰੈਪੁਰੋऽਪਾਤਯਚ੍ਛਰੈਃ। ਨ ਗਤਾ ਯੇ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਚ ਦੇਵਾ ਜਰ੍ਜਰਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਹ ਹਾਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਢਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚੱਕਣ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਗਣਪਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭੀਤਾਸ੍ਤੇ ਵੇਦਨਾਤੁਰਾਃ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਣਾਧੀਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਜੋਸ਼ ਪਾਇਆ।
ਸ ਗਜਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵਜ੍ਰਾਨਲਸਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ ਗਜੋ ਵੇਗਸਂਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੇਣ ਚ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਹਾਥੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਤੀਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਫਿਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥੋਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸ਼ਰੈਰੇਵ ਬਿਭਿਦਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਉਭੌ ਤੌ ਨਰ੍ਦਮਾਨੌ ਚ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਯਮੈਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ੋਣਿਤੈਰ੍ਲਿਪ੍ਤਸਰ੍ਵਾਂਗੌ ਵੀਰਮੁਖ੍ਯੌ ਸੁਰਾਸੁਰੌ। ਅਥਾਖੁਂ ਸ ਗਜੋ ਮਤ੍ਤੋ ਬਿਭੇਦ ਦਸ਼ਨੈਃ ਸ੍ਵਕੈਃ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਸਨ, ਪੂਰੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਚੋਟ ਮਾਰੀ।
ਆਖੁਨਾਭਿਦ੍ਰੁਤੋ ਨਾਗੋ ਘੋਰਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਃ ਪਰਮ੍। ਅਧੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਂਵਿਭਾਗੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਚੂਹੇ ਵਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਹਾਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਚਾਰਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਲੜਾਈ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਸਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰਮ੍। ਦਸ਼ਨੈਰ੍ਦਸ਼ਨੈਰੇਵ ਸ਼ਰੈਰੇਵ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਬੜੀ ਸ਼ੋਰਗੁਲ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦੰਦ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਤਦ੍ਘੋਰਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸਂਗਰੇ। ਆਖੁਕੋ ਭੇਦਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਨਾਂਗਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਈ। ਚੂਹਾ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਰ੍ਸ਼ੁਨਾ ਪृष੍ਠਵਂਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤੇਨਾਹਨਤ੍ਪੁਨਃ। ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦਸ਼ਨਦ੍ਵਾਰੇ ਹृਦਿਸ੍ਕਂਧੇਥ ਲਾਘਵਾਤ੍
ਉਹ ਪਿੱਠ ਦੀ ਹੱਡੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਦਿਲ ਤੇ ਮੋਢੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਗਜਃ ਸ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਗਤਾਸੁਰ੍ਲੋਹਿਤਂ ਵਮਨ੍। ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਾਸ੍ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਤ੍
ਹਾਥੀ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ। ਮੁਨੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਆਖ ਕੇ ਵਧਾਈ ਦਿਤੀ।
ਅਤ੍ਰਾਨ੍ਯੇਸ੍ਤ੍ਰੈਰਮੋਘੈਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ। ਯਾਵਤ੍ਤੁ ਸੇਨਯੋਰ੍ਨੈਵ ਜਯਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ।