ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਣੌ ਮੁਖੇ ਚੈਵ ਦੇਹੇ ਚੈਵ ਤੁ ਯੋ ਨਰਃ । ਧਤ੍ਤੇ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਵਤ੍ਸ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਵਿਭੂषਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ, ਹੱਥ, ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਕृਤਾਹਾਰੋ ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍ । ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੈष੍ਣਵੋ ਲੋਕੇ ਧਤ੍ਤੇ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਗੁਹ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੁਹਾ—
ਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਂ ਚ ਕਾ ਕਥਾ । ਨ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਜਾਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਂਠਸ੍ਥਾ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾ ਨਰਸ੍ਯ ਹਿ । ਤਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਫਲਂ ਤੁ ਤੁਲਸੀਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਦ੍ਵਾਰਕੋਦ੍ਭਵਾ । ਸਫਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਯਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਵਹਤੇ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾਂ ਕਲੌ ਨਰਃ । ਤਾਵਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵੈਕੁਂਠੇ ਵਸਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮਾਲਾਯੁਗ੍ਮਂ ਵਹੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਧਾਤ੍ਰੀਤੁਲਸਿਸਂਭਵਮ੍ । ਵਹਤੇ ਕਂਠਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਂ ਦਿਵਂ ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਧਾਤਰੀ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਜੋੜੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਕਰੋੜ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਂਨਿਯਮ੍ਯੇਂਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਵੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪੇਪੁष੍ਪੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਜਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਫੁੱਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਸਮਝ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਤੁਲਸੀ ਤਥਾ । ਤੁਲਸ੍ਯਾਨੁਦਿਨਂ ਦੇਵਂ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਦ੍ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਜਨ੍ਮਦੁਃਖਜਰਾਰੋਗੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤੁਲਸੀਮਾਲਯਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੂਜਿਤੋ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਜਨਮ, ਬੁੱਢਾਪੇ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਮਾਕ੍ਸ਼ਰਕृਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਤਿ । ਸ਼੍ਰੀਚਂਦਨਂ ਸਕਰ੍ਪੂਰਮਗੁਰੁਂ ਚ ਸਕੁਂਕੁਮਮ੍
ਜਿਸ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਸ਼ੌਰੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ, ਅਗਰ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਵੀ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਕੇਤਕੀ ਦੀਪਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਕੇਤਕੀਪੁष੍ਪਂ ਦਤ੍ਤਂ ਯੇਨ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਭੇਟ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੌਰਾਨ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਦੀਪਦਾਨਂ ਮਹਾਸੇਨ ਕੁਲਾਨਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍ । ਸਰੋਰੁਹਾਣਿ ਤੁਲਸੀ ਕੇਤਕੀ ਮੁਨਿਪੁष੍ਪਕਮ੍
ਦੀਵੇ ਦੀ ਭੇਟ ਸੌ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਮਲ, ਤੁਲਸੀ, ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਫੁੱਲ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚ ਦਿਨਾਨ੍ਯੇਵ ਦੀਪਦਾਨਂ ਤੁ ਪਂਚਮਮ੍ । ਕੇਤਕੀਮਾਲਯਾ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਪੁष੍ਪਮਂਡਪਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀਵੇ ਦੀ ਭੇਟ। ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਤਕੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ—
ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਕृਤਂ ਵਤ੍ਸ ਵਸਤਿਰ੍ਦਿਵਿ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਕੇਤਕੀਪੁष੍ਪਕੇਨੈਵ ਪੂਜਿਤੋ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਪਿਆਰੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਲਈ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵਸੇਬਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸਮਾਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਜਾਯਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਕੁਸੁਮੈਃ ਕੇਤਕੀਭਵੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਉਸ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਵਨਂ ਯਾਤਿ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਗੁਹ । ਦਮਨਕੇਨਾਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਧੁਮਾਧਵੇ
ਗੁਹਾ, ਜਿਸ ਘਰ ਵਿਚ ਮਧੁ ਮਾਧਵ ਰੁੱਤ ਆਉਣ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਮਨਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਅਰ੍ਚਨਾਲ੍ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍ । ਅਗਸ੍ਤਿਕੁਸੁਮੈਰ੍ਦੇਵਂ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਤ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਮੁਨੀਸ਼ਰੋਮਣੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਗਸਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਨਰਕਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ । ਨ ਤਤ੍ਕਰੋਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਤਪਸਾ ਤੋषਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਰੀ ਦੇ ਦੱਸਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਰੋਤਿ ਮਹਾਸੇਨ ਮੁਨਿਪੁष੍ਪੈਰਲਂਕृਤਃ । ਵਿਹਾਯ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮੁਨਿਪੁष੍ਪੇਣ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਸੇਨਾ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਕੇ ਕੇਵਲ ਮੁਨੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਮੁਨਿਪੁष੍ਪਕृਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਮুনি ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਲਾ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਰੁਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕਥਾਮ੍ । ਗਵਾਮਯੁਤਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਗੁਹ
ਹੇ ਮুনি ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਗੁਹਾ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਮੁਨਿਪੁष੍ਪੇਣ ਚੈਕੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍ । ਕੌਸ੍ਤੁਭੇਨ ਯਥਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ਯਥਾ ਚ ਵਨਮਾਲਯਾ
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਮুনি ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਜਾਂ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸੀਦਲੇਨ ਸਂਪ੍ਰੀਤਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚ ਤਥਾ ਹਰਿਃ । ਸਿਊ!ਤ ਉਵਾਚ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਂ ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਤਲਸੀ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਊਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਦੇਖ ਕੇ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ । ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁ ਦੀਪਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ਼ਿਖਿਵਾਹਨ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸ਼ਿਖਿਵਾਹਨ, ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ।
ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਂਚ੍ਛਂਤਿ ਸਦਾ ਪਿਤृਗਣੈਰ੍ਵृਤਾਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕੁਲੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਇਹ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਦੀਪਦਾਨੇਨ ਯਸ੍ਤੋषਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਘृਤੇਨ ਦੀਪਕੋ ਯਸ੍ਯ ਤਿਲਤੈਲੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੀਵਾ ਘੀ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ।
ਜ੍ਵਲਤੇ ਯਸ੍ਯ ਸੇਨਾਨੀਰਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਤਸ੍ਯ ਕਿਮ੍ । ਤੇਨੇष੍ਟਂ ਕ੍ਰਤੁਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕृਤਂ ਤੀਰ੍ਥਾਵਗਾਹਨਮ੍
ਹੇ ਸੈਨਾਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ ਕਰ ਲਏ।
ਦੀਪਦਾਨਂ ਕृਤਂ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰਤਃ । ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪੁਤ੍ਰ ਪਂਚਦਿਨਾਨਿ ਚ
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਲਈ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਤੇषੁ ਯੋ ਦਤ੍ਤੇ ਦੀਪਂ ਸੋऽਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਮੂषਿਕਾ
ਉਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ ਦੀਵਾ, ਚਾਹੇ ਚੂਹਾ ਹੀ ਜਗਾਵੇ।