ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇ ਚ ਸ੍ਫੁਲਿਂਗਾਨਾਮੁਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਰ੍ਭਟਾਃ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸਂਮੁਖੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ਲਭਾ ਜ੍ਵਲਨੇ ਯਥਾ
ਉਹ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਅੱਗੇ।
ਦਗ੍ਧਾਃ ਪੇਤੁਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਦਿਸ਼ਸ੍ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰ੍ਵੀਰਾਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਭਵਦ੍ਰਣਃ
ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭੱਜ ਗਈਆਂ; ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਰਸ੍ਤਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਮਾਯਯਾ ਸ਼ੈਲਸਂਦੋਹਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਬਾਣੌਘੈਃ ਸ਼ੈਲਸਂਘਾਤਂ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਣੇ ਹਰਿਃ। ਅਘੋਰਂ ਪ੍ਰਾਸृਜਦ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਪੁਰੁਹੂਤੇ ਮਹਾਬਲੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਨੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਪੁਰੁਹੂਤ 'ਤੇ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣਾ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਂਤੂਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਣਿ ਚ। ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਭਲ੍ਲੂਕ ਵृਕ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਹਾਗਜਾਃ
ਕੋਟੀਆਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਜਾਨਵਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—ਸ਼ੇਰ, ਚੀਤੇ, ਰੀਛ, ਭੇੜੀਏ, ਬੱਘ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ—
ਦਂਦਸ਼ੂਕਾਦਯਃ ਸਤ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਧਾਵਂਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਂ। ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰਰ੍ਧਚਂਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਲ੍ਲੈਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਸ੍ਤਥਾ
ਸੰਪ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ, ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਘਵਾ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਰਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ। ਛਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਸ਼੍ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਧਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕਰ੍ਤ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸਤਕ੍ਰਤੂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੂਤਂ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਸਕਂਟਕਾਂਗਦਾਂ ਭੀਮਾਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸੁਰ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ।
ਜਘਾਨ ਪਦ੍ਮਿਨਃ ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਮੋਹਾਦ੍ਦਂਤੀ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਯਯੌ। ਸਗਦਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ੋ ਧਰਣੀਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਪਦਮਿਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦੰਦ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਯੋਰ੍ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਹਰਤੋਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਗਦਾਪਾਤੋਦ੍ਭਵੋ ਧ੍ਰੁਵਂ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਦਾਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਆਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਆਵਰ੍ਤਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਂ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਅਧ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਰਤਿਭੀषਣਂ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਗੇਰੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦੇ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵੱਜ ਮਾਰਦੇ।
ਬਭੂਵੈਵਂ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਲੋਕਾਲੋਕਭਯਂਕਰਂ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਦਾਨਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਜੀਵਤ ਤੇ ਅਜੀਵਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਦਾਨਵ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨੌ ਤੁ ਤੌ ਵੀਰੌ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਸ਼ਯਮਾਗਤੌ। ਦੇਵਦਾਨਵਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨੈਵ ਤਦੀਸ਼ਿਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੌਤ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੀਰ ਉਹ ਮੰਜ਼ਰ ਦੇਖ ਸਕੇ।
ਈਸ਼ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਖੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ। ਤਯੋਰ੍ਹੁਂਕਾਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਗਦਾਪਾਤਸ੍ਵਨੇਨ ਚ
ਪਰ ਈਸ਼, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਉਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਗਦਾਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੋਰ੍ਧ੍ਵਮਗਮਚ੍ਛਬ੍ਦੋ ਹ੍ਯਸ਼ਨੇਸ਼੍ਚੋਪਜਾਯਤੇ। ਭਗ੍ਨੇ ਗਦੇ ਦ੍ਵਯੋਰੇਵ ਕਰਃ ਸਂਪੁਟਿਤਸ੍ਤਯੋਃ
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ; ਜਦ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਇੱਕਠੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਚੈਵਾਰ੍ਧਯਾਮੇਨ ਤਯੋਰਸ੍ਤ੍ਰੇ ਨਿਪੇਤਤੁਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਂਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵੀਰੌ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਰੌ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਹਾਘੋਰਮਾਹਵੇ ਸਂਪ੍ਰਚੇਰਤੁਃ। ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੌ ਵਿਦ੍ਯੁਦੁਲ੍ਕਾਭੌ ਤਯੋਰ੍ਗਾਤ੍ਰੇ ਚ ਚਰ੍ਮਣੀ
ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ।
ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਸ਼੍ਚ ਲਾਘਵਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤੈਃ। ਚਿਚ੍ਛਿਦਾਤੇ ਤਯੋਰੇਵ ਚਰ੍ਮਣੀ ਬਹੁਵਰ੍ਣਕੇ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੀਆਂ ਢਾਲਾਂ ਕੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਕਂ ਬਲਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਤਯੋਰੇਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਮਂਡਲਂ ਚਕ੍ਰਧਨ੍ਵਂ ਚ ਲਾਘਵਂ ਚ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਚੱਕਰ ਲਾਉਣ, ਹਥਿਆਰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਤੇ ਚੁਸਤੀਆਂ ਵਿਖਾਉਣ ਨਾਲ।
ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ। ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਉਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਧृਤ੍ਯਾਸਿਨਾ ਦ੍ਰੁਤਂ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਾਸਵ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਾਪਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਹਸਾ ਮਘਵਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਸੀਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਸਮਂਤਤਃ
ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤੇ ਜੈਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਹृਦਯਾ ਦੇਵਾ ਮਘਵਂਤਮਪੂਜਯਨ੍। ਦੇਵਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਘਵੰਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦਿਵਿਆ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸ੍ਤੁਤਿਪਾਠਕਾਃ। ਭੀਤਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਯੁਧਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੇ ਭਜਨ ਉਚਾਰੇ। ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਡਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਵृਤ੍ਰਾਸੁਰਵਧੋਨਾਮ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਤਹਿਤ ਤਿਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਰਥਂ ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਂ। ਤ੍ਰੈਪੁਰਿਃ ਸਂਰੁਰੋਹਾਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਣਾਧਿਪਂ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਤ੍ਰੈਪੁਰੀ ਆਇਆ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬੋਲੇ।
ਪਿਤਾ ਮੇ ਨਿਹਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਵ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗਣਾਧਿਪ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਂ
"ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।"
ਤਤਸ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਤ੍ਮਜਂ। ਤਵ ਤਾਤੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨ ਸੁਰਾਣਾਮਹਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰਾ ਪਿਓ ਬੜਾ ਦੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ।"
ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਨੋ ਜਨਕੇਨ ਹਿ। ਪਾਪਕਰ੍ਮਰਤਂ ਦੁष੍ਟਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਬਲੇਨ ਚ
"ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਈ।"
ਅਵਧੀਤ੍ਤਂ ਸ਼ਰੈਕੇਨ ਪਿਤਰਂ ਤੇ ਬਲੇਨ ਚ। ਪਂਕਾਤ੍ਪ੍ਰਤਾਰਿਤੋ ਮੋਹਾਤ੍ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਯਮਮਂਦਿਰਂ
"ਉਹ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।"