ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਂ ਜਘਾਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲਂ ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਰਛਾ ਘੁੰਮਾਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਰਛੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਧੁਰ੍ਮਾਯਾਤਿਮਾਯਿਕਃ। ਦੇਵੀਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਿਂਹਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਰਿਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਮਧੂ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਹਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਘਾਨੈਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਸ੍ਵਾਮੀ ਤੁ ਮੇ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਾਤਿਤੋ ਯੁਧਿ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਤੌ ਸ੍ਕਂਦਵਿਨਾਯਕੌ। ਉਕ੍ਤਵਂਤਂ ਚ ਦੈਤੇਯਂ ਜਘਾਨ ਬਹੁਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਕੰਦ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਗਤਾਸੁਰ੍ਲੋਹਿਤੋਦ੍ਗਿਰਃ। ਪਿਤਰੌ ਨਿਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਯਾਬਦ੍ਧੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਸ੍ਕਂਦਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਹਰਿਮ੍। ਤਤੋ ਧਾਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਕਂਦਂ ਮੋਹਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜਕੇ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਵਧਿਆ; ਫਿਰ ਧਾਤਾ ਨੇ, ਮੋਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਕੰਦ ਨੂੰ, ਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਤੇ ਪਿਤਰੌ ਦੂਰੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤੌ ਯੁਦ੍ਧਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਭ੍ਰਮਂਤੌ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
'ਤੇਰੇ ਮਾਪੇ ਦੂਰੋਂ ਇਹ ਜੰਗ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਵਾਹ ਵਜੋਂ ਖੜੇ ਹਨ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਤਤੋ ਧੁਂਧੁਸ਼੍ਚ ਸੁਂਧੁਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਰਾਵਤਿਦਰ੍ਪਿਤੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਧੁੰਦਹੁ ਤੇ ਸੁੰਦਹੁ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਏ।
ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰੇਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੇਤਤੁਰ੍ਗਰੁਡੋਪਰਿ। ਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤਂ ਚ ਧੁਂਧੁਂ ਚ ਸਗਦਂ ਸੁਂਧੁਮੇਵ ਚ
ਹਰੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਧੁੰਦਹੁ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸੁੰਦਹੁ ਨੇ ਗਦਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਂਦਕੇਨੈਕਂ ਗਦਯਾ ਸਾਦਯਤ੍ਪਰਮ੍। ਪੇਤਤੁਸ੍ਤੌ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਪ੍ਰਵੀਰੌ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤੌ
ਨੰਦਕ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਮਧੁਸ੍ਤਦਾਗਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਤਮੋਵृਤਃ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਿष੍ਣੌ ਚ ਮਾਯਯਾ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਮਧੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਸੌ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਮਸੋऽਨ੍ਤਰ੍ਗਤੋ ਯੁਧਿ। ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨੈਵ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਸ਼੍ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਇਤਿਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲੋਕੇषੁ ਕਾਰਿਤਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਤੀਹ ਦੇਵਿਆਂ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ 'ਮਧੂਸੂਦਨ' ਵਜੋਂ ਮਹਿਮਾ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਮਧੁਵਧੋਨਾਮਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, 'ਮਧੂ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਯੁਧਿ। ਦਿਗ੍ਗਜਾਢ੍ਯਂ ਗਜਾਰੂਢਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਬਲਸੂਦਨਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਲਸੂਦਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛਂਤਂ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਭੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਦ੍ਵਿਰਦਸ੍ਥੋ ਮਹਾਹਵੇ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਚ ਜਿष੍ਣੋਰੇਵ ਪਤਤ੍ਰਿਣਾ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਹਸਾ ਤੇਨ ਸ ਚਚਾਲ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਵਿਜੇਤਾਵਾਨ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਆਪਣੀ ਹੌਸਲਾ ਮੁੜ ਹਾਸਿਲ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਬਿਭੇਦਾਸ਼ੁ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਪਂ ਯੁਧਿ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦੇਵਰਾਟ੍। ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸ਼ਰਾ ਯਾਂਤਿ ਯਥਾ ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵ ਰਸ਼੍ਮਯਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ।
ਏਵਂ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਬਿਭਿਦਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਮਨੋਜਵਸਮਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾ ਗਾਢਾਃ ਸ਼ਿਖਰਿਣੋ ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੇਦਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਗਾਢੇ ਸਨ।
ਬਡਵਾਨਲਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਃ ਖਗਾ ਵਜ੍ਰਾਰਭੇਦਕਾਃ। ਤਯੋਰ੍ਧਨੁष੍ਮਤੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤੁਲ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀਆਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਛੁੱਟੀ ਅੱਗ ਦੇ ਛੂਹੇ ਵਾਂਗ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੀ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸੋਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਮਵਰ੍ਤਤ। ਮਹੇਂਦ੍ਰੋ ਦ੍ਵਿਰਦਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲੇਨੈਵ ਜਘਾਨ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਮਹੇਂਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਭਾਲਾ ਮਾਰ ਕੇ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਨਿਪਤ੍ਯ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਲਾਘਵਾਤ੍ਸ੍ਵਰਥਂ ਯਯੌ। ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੈਰਾਵਣਂ ਦृਢਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਭਾਲਾ ਮਾਰ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਬਿਭੇਦ ਲਾਘਵੇਨਾਸ਼ੁ ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਮਹਾਗਿਰਿਂ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਕਂਪਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸੇਂਦ੍ਰਃ ਸ ਚ ਮਹਾਗਜਃ
ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ; ਕੰਪਦੇ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਦਾਯ ਆਵਿਧ੍ਯ ਮਘਵਾऽਸੁਰਮ੍। ਬਿਭੇਦੋਰਸਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸ ਪਪਾਤ ਰਥੋਪਰਿ
ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੈਤ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਲਂਬ੍ਯ ਸ ਵਿਨਦ੍ਯ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਣਾ। ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸ ਤਤਃ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਗਤਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ। ਸ਼ਤਕੋਟਿਸਮੈਰ੍ਬਾਣੈਰਰ੍ਦਿਤੋ ਵ੍ਯਥਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਮੁੜ ਹਾਸਿਲ ਕਰਕੇ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ; ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰੋ ਮਹਾਸ਼ੂਲਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਿਰ੍ਜਰੇਸ਼੍ਵਰੇ। ਸ਼ਾਂਭਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ੰਭਵ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਉਭਯੋਰਂਬਰੇ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਹ੍ਨਿਕੂਟਸਮਪ੍ਰਭੇ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਫੁਲਿਗਾਨਿ ਵਿਮੁਂਚਤੀ
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਅਸਤਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।