ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤ੍ਵਯਂ ਦੇਵੋ ਦੈਤ੍ਯਜਿष੍ਣੁਰ੍ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ। ਕਥਂ ਹਂਤਿ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਲ੍ਪਾਂਤ ਇਹ ਜਾਯਤੇ
ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰ ਯੁਗ 'ਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੂਰੇ ਮਧੁਰ੍ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਯੋਜਿਤਾ। ਹਰਰੂਪਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੂਰ ਮਧੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤੀ; ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਗ੍ਰਤਃ ਪਾਪ ਰਣੇ ਦੇਵਾਨ੍ਸਮਂਤਤਃ। ਹਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵਂ ਚਾਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਕੀਰ੍ਤਿ ਯਸ਼ੋ ਗੁਣਾਃ
ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਓ ਪਾਪੀ, ਤੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਕੀ ਲਾਭ, ਕੀ ਧਰਮ, ਕੀ ਇਜ਼ਤ ਜਾਂ ਗੁਣ ਮਿਲੇ?
ਮਹਤੋਨ੍ਮਤ੍ਤਭਾਵੇਨ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਪਰਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਨ੍। ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਵੱਡੀ ਮਸਤ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਦੋਸਤ ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰੁਗ੍ਰੈਰ੍ਜਘਾਨ ਕੇਸ਼ਵਂ ਰਣੇ। ਨਿਚਕਰ੍ਤ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਮਾਧਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਹਰਰੂਪਧਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸ਼ੂਰਂ ਸ਼ੂਰਵਿਕਰ੍ਮਾਣਂ ਮਧੁਂ ਮਾਯਾਨਿਯੋਜਿਤਮ੍
ਜੰਗ 'ਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਦੈਤ, ਜੋ ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸ਼ੂਰਾ, ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਮਧੂ, ਮਾਇਆ ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਲੋਕਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਡਿੱਗਾ ਕੇ ਝੂਠਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਜਟਿਲਂ ਵृषਕੇਤੁਂ ਚ ਵृषਭਸ੍ਥਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਤੀਵਾਸੀਦ੍ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਵੱਛ ਦੀ ਚੌਕ ਵਾਲਾ, ਵੱਛ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਭਿਂਦਤੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਸ਼ਰੈਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਧਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਹਰਿਰਵ੍ਯਯਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਤੀਰ ਚਲਾਕੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਘੋਟਕਂ ਵृषਰੂਪਿਣਮ੍। ਸ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੋਥ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਛ-ਸਰੂਪ ਘੋੜਾ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਦੈਤ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਰਛਾ ਫੜਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਂ ਜਘਾਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲਂ ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਰਛਾ ਘੁੰਮਾਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਰਛੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਧੁਰ੍ਮਾਯਾਤਿਮਾਯਿਕਃ। ਦੇਵੀਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਿਂਹਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਰਿਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਮਧੂ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਹਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਘਾਨੈਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਸ੍ਵਾਮੀ ਤੁ ਮੇ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਾਤਿਤੋ ਯੁਧਿ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਤੌ ਸ੍ਕਂਦਵਿਨਾਯਕੌ। ਉਕ੍ਤਵਂਤਂ ਚ ਦੈਤੇਯਂ ਜਘਾਨ ਬਹੁਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਕੰਦ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਗਤਾਸੁਰ੍ਲੋਹਿਤੋਦ੍ਗਿਰਃ। ਪਿਤਰੌ ਨਿਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਯਾਬਦ੍ਧੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਸ੍ਕਂਦਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਹਰਿਮ੍। ਤਤੋ ਧਾਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਕਂਦਂ ਮੋਹਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜਕੇ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਵਧਿਆ; ਫਿਰ ਧਾਤਾ ਨੇ, ਮੋਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਕੰਦ ਨੂੰ, ਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਤੇ ਪਿਤਰੌ ਦੂਰੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤੌ ਯੁਦ੍ਧਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਭ੍ਰਮਂਤੌ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
'ਤੇਰੇ ਮਾਪੇ ਦੂਰੋਂ ਇਹ ਜੰਗ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਵਾਹ ਵਜੋਂ ਖੜੇ ਹਨ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਤਤੋ ਧੁਂਧੁਸ਼੍ਚ ਸੁਂਧੁਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਰਾਵਤਿਦਰ੍ਪਿਤੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਧੁੰਦਹੁ ਤੇ ਸੁੰਦਹੁ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਏ।
ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰੇਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੇਤਤੁਰ੍ਗਰੁਡੋਪਰਿ। ਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤਂ ਚ ਧੁਂਧੁਂ ਚ ਸਗਦਂ ਸੁਂਧੁਮੇਵ ਚ
ਹਰੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਧੁੰਦਹੁ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸੁੰਦਹੁ ਨੇ ਗਦਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਂਦਕੇਨੈਕਂ ਗਦਯਾ ਸਾਦਯਤ੍ਪਰਮ੍। ਪੇਤਤੁਸ੍ਤੌ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਪ੍ਰਵੀਰੌ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤੌ
ਨੰਦਕ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਮਧੁਸ੍ਤਦਾਗਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਤਮੋਵृਤਃ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਿष੍ਣੌ ਚ ਮਾਯਯਾ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਮਧੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਸੌ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਮਸੋऽਨ੍ਤਰ੍ਗਤੋ ਯੁਧਿ। ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨੈਵ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਸ਼੍ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਇਤਿਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲੋਕੇषੁ ਕਾਰਿਤਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਤੀਹ ਦੇਵਿਆਂ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ 'ਮਧੂਸੂਦਨ' ਵਜੋਂ ਮਹਿਮਾ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਮਧੁਵਧੋਨਾਮਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, 'ਮਧੂ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਯੁਧਿ। ਦਿਗ੍ਗਜਾਢ੍ਯਂ ਗਜਾਰੂਢਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਬਲਸੂਦਨਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਲਸੂਦਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛਂਤਂ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਭੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਦ੍ਵਿਰਦਸ੍ਥੋ ਮਹਾਹਵੇ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਚ ਜਿष੍ਣੋਰੇਵ ਪਤਤ੍ਰਿਣਾ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਹਸਾ ਤੇਨ ਸ ਚਚਾਲ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਵਿਜੇਤਾਵਾਨ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਆਪਣੀ ਹੌਸਲਾ ਮੁੜ ਹਾਸਿਲ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਬਿਭੇਦਾਸ਼ੁ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਪਂ ਯੁਧਿ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦੇਵਰਾਟ੍। ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸ਼ਰਾ ਯਾਂਤਿ ਯਥਾ ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵ ਰਸ਼੍ਮਯਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ।