ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਦੇਵਗਣੈਰਿਹ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਵਿਭੁਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਮਾਧਵਸ੍ਤਾਨ੍ਬਿਭੇਦਾਥ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਜ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਬਹੁਭਿਸ੍ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਜਘਾਨ ਚ ਮਧੁਂ ਤਤਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ। ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਮਧੂ ਨੂੰ ਹਰ ਅੰਗ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਮਾਯਯਾ ਛਾਦਿਤਃ ਸੋਭੂਦ੍ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਯੇ ਵੈ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਧਾਰਿਣਃ
ਦੈਤ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਤੇ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤੇ—ਰੁਦ੍ਰ ਆਦਿ ਸ਼ੂਰਾ, ਤੀਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਦੇਵ੍ਯੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਾਯੁਧਾ ਵਾਹਨਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਸੇਨਾਨ੍ਯੋ ਗਣਪਾ ਦੇਵਾ ਲੋਕੇਸ਼ ਹਰਵਿष੍ਣਵਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ—
ਅਨ੍ਯੇ ਗ੍ਰਹਾਦਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਗਤਾਃ। ਵਿਨष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਮਧੋਰ੍ਵੈ ਮਾਯਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਹੋਰ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜੇ; ਪਰ ਮਧੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰ ਗਏ।
ਸਂਮੁਖੇ ਵਿਮੁਖੇ ਚੈਵ ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਪਤਂਤਿ ਸਹਸਾ ਦੇਵਾ ਭੂਮੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ, ਤੀਰਾਂ, ਬਾਣਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੇਠ, ਦੇਵਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵੱਧੇ ਹੋਏ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਸੁਰਾਨ੍ਮਾਯਯਾ ਦੇਵਾਨ੍ਜਘਾਨ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੇष ਛਿਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਸੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਮਨ੍ਯਾਨ੍ਵਿਭੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਸਂਗਰਾਤ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਯਯੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਕਰ੍ਣੇ ਕਰ੍ਣੇ ਪ੍ਰਜਲ੍ਪਂਤੇ ਦੇਵਾ ਮੁਨਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਦਾ ਦੇਵੈਕਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਹਰਿਰਵ੍ਯਯ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਕੰਨ ਤੋਂ ਕੰਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਸ 'ਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ: 'ਹਰੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤ੍ਵਯਂ ਦੇਵੋ ਦੈਤ੍ਯਜਿष੍ਣੁਰ੍ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ। ਕਥਂ ਹਂਤਿ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਲ੍ਪਾਂਤ ਇਹ ਜਾਯਤੇ
ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰ ਯੁਗ 'ਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੂਰੇ ਮਧੁਰ੍ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਯੋਜਿਤਾ। ਹਰਰੂਪਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੂਰ ਮਧੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤੀ; ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਗ੍ਰਤਃ ਪਾਪ ਰਣੇ ਦੇਵਾਨ੍ਸਮਂਤਤਃ। ਹਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵਂ ਚਾਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਕੀਰ੍ਤਿ ਯਸ਼ੋ ਗੁਣਾਃ
ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਓ ਪਾਪੀ, ਤੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਕੀ ਲਾਭ, ਕੀ ਧਰਮ, ਕੀ ਇਜ਼ਤ ਜਾਂ ਗੁਣ ਮਿਲੇ?
ਮਹਤੋਨ੍ਮਤ੍ਤਭਾਵੇਨ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਪਰਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਨ੍। ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਵੱਡੀ ਮਸਤ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਦੋਸਤ ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰੁਗ੍ਰੈਰ੍ਜਘਾਨ ਕੇਸ਼ਵਂ ਰਣੇ। ਨਿਚਕਰ੍ਤ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਮਾਧਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਹਰਰੂਪਧਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸ਼ੂਰਂ ਸ਼ੂਰਵਿਕਰ੍ਮਾਣਂ ਮਧੁਂ ਮਾਯਾਨਿਯੋਜਿਤਮ੍
ਜੰਗ 'ਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਦੈਤ, ਜੋ ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸ਼ੂਰਾ, ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਮਧੂ, ਮਾਇਆ ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਲੋਕਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਡਿੱਗਾ ਕੇ ਝੂਠਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਜਟਿਲਂ ਵृषਕੇਤੁਂ ਚ ਵृषਭਸ੍ਥਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਤੀਵਾਸੀਦ੍ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਵੱਛ ਦੀ ਚੌਕ ਵਾਲਾ, ਵੱਛ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਭਿਂਦਤੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਸ਼ਰੈਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਧਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਹਰਿਰਵ੍ਯਯਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਤੀਰ ਚਲਾਕੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਘੋਟਕਂ ਵृषਰੂਪਿਣਮ੍। ਸ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੋਥ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਛ-ਸਰੂਪ ਘੋੜਾ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਦੈਤ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਰਛਾ ਫੜਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਂ ਜਘਾਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲਂ ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਰਛਾ ਘੁੰਮਾਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਰਛੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਧੁਰ੍ਮਾਯਾਤਿਮਾਯਿਕਃ। ਦੇਵੀਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਿਂਹਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਰਿਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਮਧੂ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਹਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਘਾਨੈਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਸ੍ਵਾਮੀ ਤੁ ਮੇ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਾਤਿਤੋ ਯੁਧਿ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਤੌ ਸ੍ਕਂਦਵਿਨਾਯਕੌ। ਉਕ੍ਤਵਂਤਂ ਚ ਦੈਤੇਯਂ ਜਘਾਨ ਬਹੁਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਕੰਦ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਗਤਾਸੁਰ੍ਲੋਹਿਤੋਦ੍ਗਿਰਃ। ਪਿਤਰੌ ਨਿਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਯਾਬਦ੍ਧੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਸ੍ਕਂਦਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਹਰਿਮ੍। ਤਤੋ ਧਾਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਕਂਦਂ ਮੋਹਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜਕੇ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਵਧਿਆ; ਫਿਰ ਧਾਤਾ ਨੇ, ਮੋਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਕੰਦ ਨੂੰ, ਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਤੇ ਪਿਤਰੌ ਦੂਰੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤੌ ਯੁਦ੍ਧਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਭ੍ਰਮਂਤੌ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
'ਤੇਰੇ ਮਾਪੇ ਦੂਰੋਂ ਇਹ ਜੰਗ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਵਾਹ ਵਜੋਂ ਖੜੇ ਹਨ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਤਤੋ ਧੁਂਧੁਸ਼੍ਚ ਸੁਂਧੁਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਰਾਵਤਿਦਰ੍ਪਿਤੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਧੁੰਦਹੁ ਤੇ ਸੁੰਦਹੁ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਏ।
ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰੇਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੇਤਤੁਰ੍ਗਰੁਡੋਪਰਿ। ਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤਂ ਚ ਧੁਂਧੁਂ ਚ ਸਗਦਂ ਸੁਂਧੁਮੇਵ ਚ
ਹਰੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਧੁੰਦਹੁ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸੁੰਦਹੁ ਨੇ ਗਦਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਂਦਕੇਨੈਕਂ ਗਦਯਾ ਸਾਦਯਤ੍ਪਰਮ੍। ਪੇਤਤੁਸ੍ਤੌ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਪ੍ਰਵੀਰੌ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤੌ
ਨੰਦਕ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।