ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸ ਪਪਾਤ ਵ੍ਯਥਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਚਿਰਾਤ੍ਸਂਲਭ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਚ ਦੈਤੇਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੈਤ ਦਰਦ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵੇਗਾਤ੍ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੈਰਾਵਤਂ ਦਧਾਰ ਹ। ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਸੁਤਰਾਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਰਦਂ ਰੁषਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਗਜਂ ਸੇਂਦ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਤਤੋ ਭੂਮਿਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਗਜਦਂਤਾਂਤਰਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਯੂਥਪਸ੍ਯ ਸਃ
ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ, ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਅਸਿਨਾऽਸੁਰਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਜਹृषੁਰ੍ਦੇਵਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਲਲਿਤਂ ਜਗੁਃ। ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਮੁਨਯਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਗੰਧਰਵ ਮਿੱਠਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਮੁਨੀ ਸੁਰਾ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਨਮੁਚਿਵਧੋਨਾਮੈਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਦੂਜਾ 'ਨਮੁਚੀ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਧਨੁਰ੍ਹਸ੍ਤੋ ਬਲੈਰ੍ਯੁਤਃ। ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਧਵਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅੱਗੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਮਧੁਰ੍ਨਿਰ੍ਜਰਮਰ੍ਦਨਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਮਵ੍ਯਯਂ ਹਰਿਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਧੂ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਰੜਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਬੋਲਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਯੁਦ੍ਧਧਰ੍ਮਮਿਤਃ ਕਥਮ੍। ਅਨ੍ਯਾਯਾਦ੍ਦੁਰ੍ਵਧੋਪਾਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨष੍ਟੋ ਨ ਸ਼ੋਚਸਿ
ਨਾਰਾਇਣ, ਕੀ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਤੂੰ ਅਨਿਆਇ ਤੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?
ਅਨੇਨ ਪਂਕਯੋਗੇਨ ਵ੍ਯਵਹਾਰਾ ਕृਤਸ੍ਯ ਚ। ਸੁਰਤ੍ਵਂ ਚੋਪਨष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਸृष੍ਟਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਮੈਲ ਵਾਲੀ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਖੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਦੇਵਗਣੈਰਿਹ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਵਿਭੁਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਮਾਧਵਸ੍ਤਾਨ੍ਬਿਭੇਦਾਥ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਜ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਬਹੁਭਿਸ੍ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਜਘਾਨ ਚ ਮਧੁਂ ਤਤਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ। ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਮਧੂ ਨੂੰ ਹਰ ਅੰਗ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਮਾਯਯਾ ਛਾਦਿਤਃ ਸੋਭੂਦ੍ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਯੇ ਵੈ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਧਾਰਿਣਃ
ਦੈਤ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਤੇ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤੇ—ਰੁਦ੍ਰ ਆਦਿ ਸ਼ੂਰਾ, ਤੀਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਦੇਵ੍ਯੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਾਯੁਧਾ ਵਾਹਨਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਸੇਨਾਨ੍ਯੋ ਗਣਪਾ ਦੇਵਾ ਲੋਕੇਸ਼ ਹਰਵਿष੍ਣਵਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ—
ਅਨ੍ਯੇ ਗ੍ਰਹਾਦਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਗਤਾਃ। ਵਿਨष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਮਧੋਰ੍ਵੈ ਮਾਯਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਹੋਰ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜੇ; ਪਰ ਮਧੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰ ਗਏ।
ਸਂਮੁਖੇ ਵਿਮੁਖੇ ਚੈਵ ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਪਤਂਤਿ ਸਹਸਾ ਦੇਵਾ ਭੂਮੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ, ਤੀਰਾਂ, ਬਾਣਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੇਠ, ਦੇਵਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵੱਧੇ ਹੋਏ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਸੁਰਾਨ੍ਮਾਯਯਾ ਦੇਵਾਨ੍ਜਘਾਨ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੇष ਛਿਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਸੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਮਨ੍ਯਾਨ੍ਵਿਭੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਸਂਗਰਾਤ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਯਯੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਕਰ੍ਣੇ ਕਰ੍ਣੇ ਪ੍ਰਜਲ੍ਪਂਤੇ ਦੇਵਾ ਮੁਨਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਦਾ ਦੇਵੈਕਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਹਰਿਰਵ੍ਯਯ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਕੰਨ ਤੋਂ ਕੰਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਸ 'ਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ: 'ਹਰੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤ੍ਵਯਂ ਦੇਵੋ ਦੈਤ੍ਯਜਿष੍ਣੁਰ੍ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ। ਕਥਂ ਹਂਤਿ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਲ੍ਪਾਂਤ ਇਹ ਜਾਯਤੇ
ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰ ਯੁਗ 'ਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੂਰੇ ਮਧੁਰ੍ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਯੋਜਿਤਾ। ਹਰਰੂਪਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੂਰ ਮਧੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤੀ; ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਗ੍ਰਤਃ ਪਾਪ ਰਣੇ ਦੇਵਾਨ੍ਸਮਂਤਤਃ। ਹਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵਂ ਚਾਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਕੀਰ੍ਤਿ ਯਸ਼ੋ ਗੁਣਾਃ
ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਓ ਪਾਪੀ, ਤੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਕੀ ਲਾਭ, ਕੀ ਧਰਮ, ਕੀ ਇਜ਼ਤ ਜਾਂ ਗੁਣ ਮਿਲੇ?
ਮਹਤੋਨ੍ਮਤ੍ਤਭਾਵੇਨ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਪਰਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਨ੍। ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਵੱਡੀ ਮਸਤ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਦੋਸਤ ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰੁਗ੍ਰੈਰ੍ਜਘਾਨ ਕੇਸ਼ਵਂ ਰਣੇ। ਨਿਚਕਰ੍ਤ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਮਾਧਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਹਰਰੂਪਧਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸ਼ੂਰਂ ਸ਼ੂਰਵਿਕਰ੍ਮਾਣਂ ਮਧੁਂ ਮਾਯਾਨਿਯੋਜਿਤਮ੍
ਜੰਗ 'ਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਦੈਤ, ਜੋ ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸ਼ੂਰਾ, ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਮਧੂ, ਮਾਇਆ ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਲੋਕਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਡਿੱਗਾ ਕੇ ਝੂਠਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਜਟਿਲਂ ਵृषਕੇਤੁਂ ਚ ਵृषਭਸ੍ਥਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਤੀਵਾਸੀਦ੍ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਵੱਛ ਦੀ ਚੌਕ ਵਾਲਾ, ਵੱਛ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਭਿਂਦਤੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਸ਼ਰੈਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਧਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਹਰਿਰਵ੍ਯਯਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਤੀਰ ਚਲਾਕੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਘੋਟਕਂ ਵृषਰੂਪਿਣਮ੍। ਸ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੋਥ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਛ-ਸਰੂਪ ਘੋੜਾ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਦੈਤ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਰਛਾ ਫੜਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।