ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਨਮੁਚਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸਵਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਸਾਨੁਗਂ ਤਦਾ
ਜਦ ਨਮੁਚਿ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਮਹਾ ਬੀਰ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਨਿਰ੍ਜਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨ ਯਸ਼ੋਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਨ ਲਾਭਕृਤਕਂ ਵਾਪਿ ਨ ਜਯਸ੍ਤੁ ਪੁਰष੍ਟੁਤ
ਆਮ ਅਮਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਨਾ ਕੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ, ਨਾ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਧਾਈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਵਯਿ ਹਤੇਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍। ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਖਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰ ਲਵਾਂ ਤਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਦਾ ਲਈ ਮੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੁਰਲੋਕ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਲਭਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾ ਤੇਜੀ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਤਾ ਸ਼ੇਰੀ ਹੋਣਾ ਹਰ ਥਾਂ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਮਹਾਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਯਦ੍ਵਾ ਅਸ੍ਤਿ ਤੇ ਦਾਨਵਾਧਮ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵਾਹਵੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇਃ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਜਿਗਰਾ ਹੈ, ਦੈਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕੰਮਾ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਾ; ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ। ਪਂਚਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾ ਤੇਜੀ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਘਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਃ ਪਂਚਭਿਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਸਮਰੇ ਵਿषਯੈषਿਣੌ
ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਉਹ ਪੰਜੇ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂ ਬੀਰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਵੇਗਾਚ੍ਛਰੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਿਦਤੁਃ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਬਿਭਿਦਾਤੇਥ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਭਿਦੁਰੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਦੇ ਗਏ।
ਅਤ੍ਯਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਰਣੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਲਾਘਵਂ ਸ਼ਰਸਂਧਾਨ ਗ੍ਰਹਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਐਸਾ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ— ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾਸੁਰਗਣਾਸ੍ਤਦਾ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਾਯਾਸ੍ਸਂਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਹ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈਆਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵਿਸ਼ਿਖਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਸ੍ਸਮਂਤਤਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕੋਪਾਤ੍ਪੁਨਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲ ਪਏ; ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਫੌਰਨ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰੁਗ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਂਜ੍ਵਲਨ੍। ਤਤੋ ਮਾਰ੍ਗਣਸਾਹਸ੍ਰੈਰष੍ਟਭਿਸ੍ਤ੍ਵਧਿਕਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਵੱਢਿਆ; ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਤੀਰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਬਿਭਿਦਾਤੇ ਤਤੋਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚਿਚ੍ਛਿਦਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਿਰਂਤਰਾਕਾਸ਼ਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰਦੇ ਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਨਿਪਤਂਤਿ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਖਡ੍ਗਪਾਤੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਏਵਂ ਸੁਦੀਰ੍ਘਕਾਲੇ ਤੁ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਹਵੇ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਮਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕ੍ਰੂਰਕृਨ੍ਨਮੁਚਿਸ੍ਤਦਾ। ਤਾਮਸਂ ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਕृਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਕਰੂੜ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ। ਇਹ ਹਨੇਰਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰੰਤਰ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸੂਰ੍ਯਚਂਦ੍ਰਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਚ ਵਹ੍ਨੀਨਾਂ ਚ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ; ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਅੱਗ ਵੀ ਦਿਸਣੀ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਮਸਿ ਦੁष੍ਪਾਰੇ ਗਭਸ੍ਤਿਰ੍ਨੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਉਸ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਜਿਹੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਿਭਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਰਣਸਂਮੁਖੇ। ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਭਿਨ੍ਨਦੇਹਾਸ੍ਤੁ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਸਂਯਾਂਤਿ ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਕੂਟਂ ਤਸ੍ਯ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਰ੍ਚਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਹੋਰ ਵੀਰ, ਹਾਰ ਮੰਨ ਕੇ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਹ ਚਲਾਕੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—
ਸੌਮ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਤਪ੍ਰਭਮ੍। ਵਿਲਂਬਿਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਬਹੁਘਂਟਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਲਟਕਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸ ਪਪਾਤ ਵ੍ਯਥਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਚਿਰਾਤ੍ਸਂਲਭ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਚ ਦੈਤੇਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੈਤ ਦਰਦ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵੇਗਾਤ੍ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੈਰਾਵਤਂ ਦਧਾਰ ਹ। ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਸੁਤਰਾਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਰਦਂ ਰੁषਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਗਜਂ ਸੇਂਦ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਤਤੋ ਭੂਮਿਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਗਜਦਂਤਾਂਤਰਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਯੂਥਪਸ੍ਯ ਸਃ
ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ, ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਅਸਿਨਾऽਸੁਰਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਜਹृषੁਰ੍ਦੇਵਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਲਲਿਤਂ ਜਗੁਃ। ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਮੁਨਯਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਗੰਧਰਵ ਮਿੱਠਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਮੁਨੀ ਸੁਰਾ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਨਮੁਚਿਵਧੋਨਾਮੈਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਦੂਜਾ 'ਨਮੁਚੀ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਧਨੁਰ੍ਹਸ੍ਤੋ ਬਲੈਰ੍ਯੁਤਃ। ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਧਵਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅੱਗੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਮਧੁਰ੍ਨਿਰ੍ਜਰਮਰ੍ਦਨਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਮਵ੍ਯਯਂ ਹਰਿਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਧੂ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਰੜਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਬੋਲਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਯੁਦ੍ਧਧਰ੍ਮਮਿਤਃ ਕਥਮ੍। ਅਨ੍ਯਾਯਾਦ੍ਦੁਰ੍ਵਧੋਪਾਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨष੍ਟੋ ਨ ਸ਼ੋਚਸਿ
ਨਾਰਾਇਣ, ਕੀ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਤੂੰ ਅਨਿਆਇ ਤੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?
ਅਨੇਨ ਪਂਕਯੋਗੇਨ ਵ੍ਯਵਹਾਰਾ ਕृਤਸ੍ਯ ਚ। ਸੁਰਤ੍ਵਂ ਚੋਪਨष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਸृष੍ਟਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਮੈਲ ਵਾਲੀ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਖੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਾਂਗਾ।