ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੋਦ੍ਭਵੋ ਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀਭਵਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾਵਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ।
ਉਭਯੋਃ ਸਂਗਮੋ ਯਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿ ਗृਹਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਜਾਂ ਭਿਖਾਰੀ—
ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਤਤ੍ਪੂਜਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨ ਜਪੋ ਨ ਚ ਭਾਵਨਾ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੰਤਰ, ਜਪ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਨਾਪਿ ਚਾਚਾਰਃ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨੇ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਮਾਦਰਾਤ੍
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਸਤੁਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਪਰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਅੱਗੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਆਸਤਿਕ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਅਣੁਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਂਡਲਂ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਅੱਗੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਮृਦਾਧਾਤੁਵਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਂ ਦਿਵਂ ਵਸੇਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਪਾਸਤੇ
ਮਿੱਟੀ, ਧਾਤੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨੇ ਚੈਵ ਹ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਆਸਤਿਕ ਬਣਾਉਣਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਣਚਾਹੀ ਸੰਗਤ ਕਰ ਲਵੇ ਜਾਂ ਮਨਾਂ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਵੇ—
ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਮਂਡਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍ । ਮਂਡਲਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਾ ਨਾਰੀ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰਤਃ । ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਪਾਪ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੇਸ਼ਵ ਅੱਗੇ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਂਵਾਦੇ ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹਾਤਮ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਮਹਾਤਮ ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ। ਧਾਤ੍ਰੀਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਂਡਂ ਤੁ ਯੋ ਗੁਹ । ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਪਿਤਰਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਤੁ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਗੁਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਣੌ ਮੁਖੇ ਚੈਵ ਦੇਹੇ ਚੈਵ ਤੁ ਯੋ ਨਰਃ । ਧਤ੍ਤੇ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਵਤ੍ਸ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਵਿਭੂषਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ, ਹੱਥ, ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਕृਤਾਹਾਰੋ ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍ । ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੈष੍ਣਵੋ ਲੋਕੇ ਧਤ੍ਤੇ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਗੁਹ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੁਹਾ—
ਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਂ ਚ ਕਾ ਕਥਾ । ਨ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਜਾਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਂਠਸ੍ਥਾ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾ ਨਰਸ੍ਯ ਹਿ । ਤਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਫਲਂ ਤੁ ਤੁਲਸੀਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਦ੍ਵਾਰਕੋਦ੍ਭਵਾ । ਸਫਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਯਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਵਹਤੇ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾਂ ਕਲੌ ਨਰਃ । ਤਾਵਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵੈਕੁਂਠੇ ਵਸਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮਾਲਾਯੁਗ੍ਮਂ ਵਹੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਧਾਤ੍ਰੀਤੁਲਸਿਸਂਭਵਮ੍ । ਵਹਤੇ ਕਂਠਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਂ ਦਿਵਂ ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਧਾਤਰੀ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਜੋੜੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਕਰੋੜ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਂਨਿਯਮ੍ਯੇਂਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਵੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪੇਪੁष੍ਪੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਜਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਫੁੱਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਸਮਝ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਤੁਲਸੀ ਤਥਾ । ਤੁਲਸ੍ਯਾਨੁਦਿਨਂ ਦੇਵਂ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਦ੍ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਜਨ੍ਮਦੁਃਖਜਰਾਰੋਗੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤੁਲਸੀਮਾਲਯਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੂਜਿਤੋ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਜਨਮ, ਬੁੱਢਾਪੇ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਮਾਕ੍ਸ਼ਰਕृਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਤਿ । ਸ਼੍ਰੀਚਂਦਨਂ ਸਕਰ੍ਪੂਰਮਗੁਰੁਂ ਚ ਸਕੁਂਕੁਮਮ੍
ਜਿਸ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਸ਼ੌਰੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ, ਅਗਰ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਵੀ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਕੇਤਕੀ ਦੀਪਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਕੇਤਕੀਪੁष੍ਪਂ ਦਤ੍ਤਂ ਯੇਨ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਭੇਟ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੌਰਾਨ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਦੀਪਦਾਨਂ ਮਹਾਸੇਨ ਕੁਲਾਨਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍ । ਸਰੋਰੁਹਾਣਿ ਤੁਲਸੀ ਕੇਤਕੀ ਮੁਨਿਪੁष੍ਪਕਮ੍
ਦੀਵੇ ਦੀ ਭੇਟ ਸੌ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਮਲ, ਤੁਲਸੀ, ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਫੁੱਲ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚ ਦਿਨਾਨ੍ਯੇਵ ਦੀਪਦਾਨਂ ਤੁ ਪਂਚਮਮ੍ । ਕੇਤਕੀਮਾਲਯਾ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਪੁष੍ਪਮਂਡਪਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀਵੇ ਦੀ ਭੇਟ। ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਤਕੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ—
ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਕृਤਂ ਵਤ੍ਸ ਵਸਤਿਰ੍ਦਿਵਿ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਕੇਤਕੀਪੁष੍ਪਕੇਨੈਵ ਪੂਜਿਤੋ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਪਿਆਰੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਲਈ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵਸੇਬਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸਮਾਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਜਾਯਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਕੁਸੁਮੈਃ ਕੇਤਕੀਭਵੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਉਸ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਵਨਂ ਯਾਤਿ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਗੁਹ । ਦਮਨਕੇਨਾਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਧੁਮਾਧਵੇ
ਗੁਹਾ, ਜਿਸ ਘਰ ਵਿਚ ਮਧੁ ਮਾਧਵ ਰੁੱਤ ਆਉਣ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਮਨਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਅਰ੍ਚਨਾਲ੍ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍ । ਅਗਸ੍ਤਿਕੁਸੁਮੈਰ੍ਦੇਵਂ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਤ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਮੁਨੀਸ਼ਰੋਮਣੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਗਸਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਨਰਕਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ । ਨ ਤਤ੍ਕਰੋਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਤਪਸਾ ਤੋषਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਰੀ ਦੇ ਦੱਸਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਰੋਤਿ ਮਹਾਸੇਨ ਮੁਨਿਪੁष੍ਪੈਰਲਂਕृਤਃ । ਵਿਹਾਯ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮੁਨਿਪੁष੍ਪੇਣ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਸੇਨਾ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਕੇ ਕੇਵਲ ਮੁਨੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।