ਸ ਜਘਾਨ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਸਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤੇ ਤ੍ਵਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਕਾਲ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਧਰਮੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੂਚ੍ਚੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਯੈਰ੍ਯੁਗਾਂਤਾਨਲਸਪ੍ਰਭੈਃ। ਨਿਜਘਾਨ ਯਮਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਲਪਕਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਯਮ ਨੇ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ। ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸਮਰੇਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤ੍ਤਤ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਰੁषਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਦਿਨ ਰਾਤ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਵਿਚ ਹੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬਿਭੇਦ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਹ੍ਯਹਂਕਾਰਯੁਤੋ ਬਲੀ। ਤਾਮੇਵਾਥ ਰੁषਾ ਧਰ੍ਮੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾਂ ਦ੍ਰੁਤਂ
ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਧਰਮ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਓਹੀ ਭਾਲਾ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਿਜਘਾਨ ਤਯੈਵਾਮੁਂਸ੍ਤਨਯੋਰਂਤਰੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਿਤ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਮੁਖਾਦਾਗਤਸ਼ੋਣਿਤਃ
ਉਸੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਂਡਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਅਮੋਘਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦੰਡ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਹ ਦੰਡ ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਰਥਂ ਤਥਾ ਸੂਤਂ ਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਚਯਮ੍। ਚਕਾਰ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਮਨਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਯੋਧਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ—all ਕੁਝ, ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਤਿਤੇ ਚ ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ। ਸ਼ਮਨਂ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਪੈ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੁਰਧਰਸ਼ ਨਾਂ ਦਾ ਦਾਨਵ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਬਡਵਾਨਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋਤਿਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਜਦ ਉਹ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੌਤ ਵੀ ਭਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਸ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਸੁਰੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਸ਼ੂਲੇਨੈਵ ਜਘਾਨ ਹ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚੈਵ ਤਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਦੈਤ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਮੌਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸਂਦਹ੍ਯ ਸਹਸਾ ਸ਼ੂਲਂ ਵਹ੍ਨਿਕੂਟਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਸਾ ਚ ਧਰਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਭਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਦੈਤ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਰਥਃ ਸ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਜਰ੍ਜਰਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਅਥਾਨ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕृष੍ਟਚਾਪੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਥ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਦੁਰਮੁਖ ਨਾਂ ਦਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਰਃ ਕਾਲੋ ਰਥ ਏਵ ਗਤੋਭਵਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਯੈਰ੍ਜਘਾਨ ਸ ਯਮਂ ਰਣੇ
ਕਾਲ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਚਾਪ੍ਲਤ੍ਯ ਰਥਾਦ੍ਦੇਵੋ ਹ੍ਯਸਿਨਾ ਚ ਸਕੁਂਡਲਮ੍। ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਹਸਾ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੋਂ ਵੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਸ਼ੇषਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਜਦ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ لشਕਰ ਡਰ ਕੇ ਦੱਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਦੇਵਾਂਤਕਰ੍ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਦੁਰ੍ਮੁਖਵਧੋਨਾਮ ਸਪ੍ਤਤਿਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਾਗ ਵਿਚ 'ਅੰਤਕਾ, ਦੁਰਧਰਸ਼ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖ ਦਾ ਵਧ' ਨਾਂ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਨ੍ਯੋ ਨਮੁਚਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਯਂਦਨਸ੍ਥੋ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਵਿਸ਼ਿਖੈਰਰ੍ਦਯਾਮਸ ਘੋਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ ਨਮੁਚਿ ਨਾਂ ਹੋਰ ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਹਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਂਯੁਗੇ ਦੇਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਕਿਨ੍ਨਰਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਤਿ ਬਾਣਾਨਾਂ ਵੇਗਂ ਸੋਢੁਂ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਨਾਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇ।
ਰਥਮੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਸ਼੍ਰਵੋਸ਼੍ਵੇਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਾਤਲਿਨੇਰਿਤਮ੍। ਪੁਰੁਹੂਤਃ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਗਮਤ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਪੁਰਹੁਤ, ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਹੰਕਾਏ ਗਏ ਉੱਚੈਹਿ੍ਸ਼੍ਰਵਾਸ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਨਮੁਚਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸਵਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਸਾਨੁਗਂ ਤਦਾ
ਜਦ ਨਮੁਚਿ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਮਹਾ ਬੀਰ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਨਿਰ੍ਜਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨ ਯਸ਼ੋਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਨ ਲਾਭਕृਤਕਂ ਵਾਪਿ ਨ ਜਯਸ੍ਤੁ ਪੁਰष੍ਟੁਤ
ਆਮ ਅਮਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਨਾ ਕੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ, ਨਾ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਧਾਈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਵਯਿ ਹਤੇਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍। ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਖਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰ ਲਵਾਂ ਤਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਦਾ ਲਈ ਮੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੁਰਲੋਕ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਲਭਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾ ਤੇਜੀ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਤਾ ਸ਼ੇਰੀ ਹੋਣਾ ਹਰ ਥਾਂ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਮਹਾਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਯਦ੍ਵਾ ਅਸ੍ਤਿ ਤੇ ਦਾਨਵਾਧਮ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵਾਹਵੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇਃ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਜਿਗਰਾ ਹੈ, ਦੈਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕੰਮਾ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਾ; ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ। ਪਂਚਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾ ਤੇਜੀ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਘਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਃ ਪਂਚਭਿਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਸਮਰੇ ਵਿषਯੈषਿਣੌ
ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਉਹ ਪੰਜੇ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂ ਬੀਰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਵੇਗਾਚ੍ਛਰੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਿਦਤੁਃ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਬਿਭਿਦਾਤੇਥ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਭਿਦੁਰੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਦੇ ਗਏ।
ਅਤ੍ਯਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਰਣੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਲਾਘਵਂ ਸ਼ਰਸਂਧਾਨ ਗ੍ਰਹਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਐਸਾ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ— ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾਸੁਰਗਣਾਸ੍ਤਦਾ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਾਯਾਸ੍ਸਂਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਹ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈਆਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।