ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦਾਸਿਨਾ ਵੇਗਾਨ੍ਮੁਸਲਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਂ। ਤਾਰੇਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਦਾਯ ਜਘਾਨ ਕ੍ਰੌਂਚਦਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਮੁਸਲ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਮਾਰਿਆ।
ਸੋਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਅਮੋਘਾਂ ਦੁष੍ਟਘਾਤਿਨੀਮ੍। ਤਤਃ ਸਂਦਹ੍ਯ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਲਯਕਾਰਿਣੀ
ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟੀ ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਂ ਫੇਲਦੀ ਤੇ ਬੁਰਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ। ਉਹ ਭਾਲਾ ਭਿਆਨਕ ਤਪਦੀ ਹੋਈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਯਮਦਂਡਸਮਾਨਂ ਚ ਭਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਗੁਹਂ ਗਤਾ। ਸ ਗਤਾਸੁਃ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਚਾਲਯਂਸ਼੍ਚ ਵਸੁਂਧਰਾਂ
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗੀ ਭਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਮੁੜ ਗੁਹਾ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਜਾਨ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਕਂਦਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ
ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸਕੰਦੇ ਦੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਤਾਰੇਯਵਧੋਨਾਮੈਕੋਨਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਤਾਰੇਯ ਦੇ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਉਨਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਦੇਵਾਂਤਕੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵ੍ਯਨਦਤ੍ਸਮਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਰਣਂ ਚਕਾਰ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟੋ ਬਲੀ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ ਦੇਵਾਂਤਕ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤਿਆ ਜੰਗ ਵੱਲ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਦਬਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਗਰ੍ਹਿਤਂ। ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਮਹਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਦੁष੍ਟ ਮੋਹਾਦ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਗੱਲ ਆਖੀ, "ਤੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਬੁਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।"
ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹੇ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਹਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਦੰਡ ਦੇਂਦਾ ਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਂ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁ ਪੁਰਃਸਰਃ। ਨ ਰੋਗੋ ਨ ਜਰਾ ਕਾਲੋ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨ ਚ ਕਿਂਕਰਃ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਕਾਲ ਤੇ ਮੌਤ ਖੜੇ ਹਨ। ਨਾ ਰੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਬੁੱਢਾਪਾ, ਨਾ ਕਾਲ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਕੋਈ ਨੌਕਰ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਚਲਿਤਃ ਕਰ੍ਮੀ ਕष੍ਟਂ ਯਾਤਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਉਕ੍ਤਂ ਵਸੁਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਯਮਂ ਧਰ੍ਮੈਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੇ ਵਾਸੂ ਤੇ ਯਮ ਹੀ ਧਰਮ ਦੇ ਸੱਚੇ ਗਵਾਹ ਹਨ।
ਸ ਜਘਾਨ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਸਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤੇ ਤ੍ਵਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਕਾਲ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਧਰਮੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੂਚ੍ਚੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਯੈਰ੍ਯੁਗਾਂਤਾਨਲਸਪ੍ਰਭੈਃ। ਨਿਜਘਾਨ ਯਮਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਲਪਕਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਯਮ ਨੇ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ। ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸਮਰੇਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤ੍ਤਤ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਰੁषਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਦਿਨ ਰਾਤ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਵਿਚ ਹੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬਿਭੇਦ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਹ੍ਯਹਂਕਾਰਯੁਤੋ ਬਲੀ। ਤਾਮੇਵਾਥ ਰੁषਾ ਧਰ੍ਮੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾਂ ਦ੍ਰੁਤਂ
ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਧਰਮ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਓਹੀ ਭਾਲਾ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਿਜਘਾਨ ਤਯੈਵਾਮੁਂਸ੍ਤਨਯੋਰਂਤਰੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਿਤ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਮੁਖਾਦਾਗਤਸ਼ੋਣਿਤਃ
ਉਸੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਂਡਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਅਮੋਘਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦੰਡ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਹ ਦੰਡ ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਰਥਂ ਤਥਾ ਸੂਤਂ ਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਚਯਮ੍। ਚਕਾਰ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਮਨਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਯੋਧਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ—all ਕੁਝ, ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਤਿਤੇ ਚ ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ। ਸ਼ਮਨਂ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਪੈ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੁਰਧਰਸ਼ ਨਾਂ ਦਾ ਦਾਨਵ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਬਡਵਾਨਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋਤਿਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਜਦ ਉਹ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੌਤ ਵੀ ਭਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਸ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਸੁਰੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਸ਼ੂਲੇਨੈਵ ਜਘਾਨ ਹ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚੈਵ ਤਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਦੈਤ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਮੌਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸਂਦਹ੍ਯ ਸਹਸਾ ਸ਼ੂਲਂ ਵਹ੍ਨਿਕੂਟਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਸਾ ਚ ਧਰਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਭਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਦੈਤ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਰਥਃ ਸ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਜਰ੍ਜਰਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਅਥਾਨ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕृष੍ਟਚਾਪੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਥ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਦੁਰਮੁਖ ਨਾਂ ਦਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਰਃ ਕਾਲੋ ਰਥ ਏਵ ਗਤੋਭਵਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਯੈਰ੍ਜਘਾਨ ਸ ਯਮਂ ਰਣੇ
ਕਾਲ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਚਾਪ੍ਲਤ੍ਯ ਰਥਾਦ੍ਦੇਵੋ ਹ੍ਯਸਿਨਾ ਚ ਸਕੁਂਡਲਮ੍। ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਹਸਾ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੋਂ ਵੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਸ਼ੇषਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਜਦ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ لشਕਰ ਡਰ ਕੇ ਦੱਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਦੇਵਾਂਤਕਰ੍ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਦੁਰ੍ਮੁਖਵਧੋਨਾਮ ਸਪ੍ਤਤਿਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਾਗ ਵਿਚ 'ਅੰਤਕਾ, ਦੁਰਧਰਸ਼ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖ ਦਾ ਵਧ' ਨਾਂ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਨ੍ਯੋ ਨਮੁਚਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਯਂਦਨਸ੍ਥੋ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਵਿਸ਼ਿਖੈਰਰ੍ਦਯਾਮਸ ਘੋਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ ਨਮੁਚਿ ਨਾਂ ਹੋਰ ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਹਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਂਯੁਗੇ ਦੇਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਕਿਨ੍ਨਰਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਤਿ ਬਾਣਾਨਾਂ ਵੇਗਂ ਸੋਢੁਂ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਨਾਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇ।
ਰਥਮੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਸ਼੍ਰਵੋਸ਼੍ਵੇਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਾਤਲਿਨੇਰਿਤਮ੍। ਪੁਰੁਹੂਤਃ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਗਮਤ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਪੁਰਹੁਤ, ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਹੰਕਾਏ ਗਏ ਉੱਚੈਹਿ੍ਸ਼੍ਰਵਾਸ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।