ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਬਲਨਮੁਚਿਵਧੋਨਾਮ ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ 'ਬਲ ਅਤੇ ਨਾਮੁਚੀ ਦੇ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਸਤਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਬਲਂ ਚ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਮੁਚਿਂ ਚ ਸ੍ਵਕਾਗ੍ਰਜਮ੍। ਮੁਚਿਸ੍ਤਤ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮੇ ਸੂਦਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜਦੋਂ ਮੁਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਮੁਚੀ ਅਤੇ ਬਲ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਪਰੋਕ੍ਸ਼ੇਣਾਧੁਨਾ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸ਼ਰੈਰ੍ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਭਾਸ੍ਕਰਿਮ੍। ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਭੇਜਾਂਗਾ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—
ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਪਂਥਾਨਮਿਦਾਨੀਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਵਹ੍ਨੇਰੁष੍ਣਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਮੋਹਾਚ੍ਛਲਭਾ ਯਥਾ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਲਾ ਹੀ ਰਾਹ ਪੱਕਾ ਹੀ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਤਥਾ ਮਾਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅਚਾਨਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।' ਇੰਦ੍ਰ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੁਚੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਤਤੋ ਜਘਾਨ ਦਸ਼ਭਿਰਿਂਦ੍ਰਮੈਰਾਵਣਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਚੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਮਾਤਲਿਂ ਛਿਤ੍ਵਾ ਨਾਦੈਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਨਨਾਦ ਹ। ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪੁਨਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਦੈਤ, ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਯਸੀਂ ਤਾਂ ਗਦਾਂ ਕੋਪਾਨ੍ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਲਾਘਵਾਚ੍ਛਕ੍ਰੋ ਜਘਾਨ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਹਿ
ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਪਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਮਾਰੀ।
ਭਿਦੁਰਸ੍ਯਾਵਪਾਤੇਨ ਗਤਾਸੁਰ੍ਨਿਪਪਾਤ ਹ। ਦਨੁਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਾਤੇਨ ਸਂਚਚਾਲ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਹ ਦੈਤ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਕੰਬ ਉਠੀ।
ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨृਤ੍ਯਾਨਿ ਦਾਨਵਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਦੇਵਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਮੁਚਿਵਧੋਨਾਮਾष੍ਟषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ 'ਮੁਚੀ ਦੇ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਅਠਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਤਾਰੇਯੋ ਬਲਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਪਿਤृਘਾਤਿਨਮਾਹਵੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਤਾਰੇਯਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤੀ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਹਰਿਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਵਿਚਕਰ੍ਤ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਹਰਿ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਸਹਸਾ ਸ੍ਕਂਦਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿਸ਼ਾਖੋ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਦੈਤ ਅਚਾਨਕ ਸਕੰਦ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਰੇਯੋਗ੍ਨਿਸ਼ਰੈਃ ਸ੍ਕਂਦਂ ਜਘਾਨ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਵਿਸ਼ਿਖਂ ਭਿਦੁਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਚਖਾਨ ਹਰਨਂਦਨੇ
ਤਾਰੇਯਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਵੀ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੇਣ ਸੇਨਾਨੀਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਨਰ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਰੋਕ ਲਏ; ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਨ੍ਨਿਰਸ੍ਤਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਬਾਣੇਨਾਸ੍ਫਾਲਿਤੇਨ ਚ। ਅਘੋਰਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਘੋਰਰੂਪਂ ਸੁਦਾਰੁਣਂ
ਉਹ ਅਸਤਰ ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਟੁੱਟ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਘੋਰ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਧਰਾ ਵਿਟਪਾਸ੍ਸਿਂਹਾਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਪਾਦਯਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਧਾਵਂਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਸੱਪ—ਇਹ ਤੀਰ ਲੱਖਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਾਂਸ੍ਤੁਸ਼ਰਾਨ੍ਸ੍ਕਂਦੋ ਬਿਭੇਦ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਂ। ਆਪਾਦਂ ਸ਼ੀਰ੍षਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਸਕੰਦੇ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖਾਃ ਸ਼ਰਾ ਲਗ੍ਨਾ ਦੇਹੇ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਰ੍ਭृਸ਼ਂ। ਰੇਜੁਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ਕਲਾ ਯਥਾ ਕृष੍ਣਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ
ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਵੱਸ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਢੇਰੀ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਣ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਤ੍ਤਤਸ਼੍ਚੈਵ ਬਹੁ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਸ਼ੋਣਿਤਂ। ਯਥਾ ਚ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਪੁਰੁਪੁष੍ਪਸ਼੍ਸ਼ਮੀ ਤਰੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਯਂਦਨਾਧਸ਼੍ਚਰਾਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਿਰੇ ਭੂਮਿਲਗ੍ਨਕਾਃ। ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ੂਲਂ ਭੀਮਂ ਚ ਦਾਰੁਣਂ
ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਏ ਘੋੜੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਦੈਤਿਆ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਸਮਪ੍ਰਭਂ। ਪਾਰ੍ਵਤੀਨਂਦਨੇਨਾਪਿ ਸ਼ੂਲਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇਨ ਹ
ਉਹ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਕਾਲ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੁੱਟਿਆ। ਪਰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਕृਤਂ ਦਗ੍ਧਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਪੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਨ੍ਤੁ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਭਾਲਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ਼ੂਲਂ ਪ੍ਰਤਿਜਘਾਨਾਥ ਸ਼ਤਕੂਟਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ੇ ਜਘਟਾਤੇ ਵਿਯਤ੍ਯਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਵੱਜਰ ਵਾਂਗ ਟਕਰਾਏ।
ਤਯੋਸ੍ਸਵੀਰ੍ਯਯੋਰਸ੍ਤ੍ਰੇ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਣਿਪੇਤਤੁਃ। ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਸ੍ਕਂਦਂ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਕੰਦੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸਹਸਾ ਘਨਧਾਰੇਵ ਪਰ੍ਵਤਂ। ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਚ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚਾਪਮਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਧਾਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਜਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਚਕਰ੍ਤਾਰ੍ਧਚਂਦ੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਯਂਤੁਃ ਸ਼ਿਰੋਮਹਤ੍। ਤਥਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੁਸਲਂ ਵੇਗਾਤ੍ਸ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸ੍ਥਲੇ ਗੁਹਂ। ਜਘਾਨ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਖਿਨਂ ਸ਼ਿਖਿਵਾਹਨਂ
ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਮੁਸਲ ਫੜ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਗੁਹਾ ਵੱਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ। ਉਸ ਮੁਸਲ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੋਰ, ਜੋ ਸਕੰਦੇ ਦਾ ਵਾਹਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੱਜ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤੋ ਮੋਹਂ ਗਤੋ ਬਰ੍ਹੀ ਪ੍ਰਚਕਂਪੇ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਤਤਃ ਸ੍ਕਂਦਃ ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਚ ਜਘਾਨਾਸੁਰਪੁਂਗਵਂ
ਫਿਰ ਮੋਰ ਭੁੱਲਣ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਸਕੰਦੇ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।