ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਹਤਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ। ਨਿਪਤ੍ਯ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਮਾਪ ਸਃ
ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿਚ ਮਰ ਗਿਆ।
ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਨਮੁਚਿਃ ਸੁਰਦਰ੍ਪਹਾ। ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਸਹਸਾ ਸ ਜਘਾਨ ਮਹਾਗਜਮ੍
ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੈਤ ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਫੌਰਨ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਯਥਾ ਮੇਰੁਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਂਗੇ ਵਜ੍ਰਪਾਤੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਤਥੈਵ ਚ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਹ੍ਯਭਵਲ੍ਲੋਮਹਰ੍षਣਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਆਂ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਹਾਰੇਣਾਰ੍ਦਿਤਃ ਪਦ੍ਮੀ ਸਂਚਚਾਲ ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਃ। ਰੁਧਿਰੇਣਾਵਸਿਕ੍ਤਾਂਗੋ ਵਿਮੁਖੋ ਵੇਦਨਾਤੁਰਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਡੋਲ ਗਿਆ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਵਿਧਾਵਂਤਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਰ੍ਧਚਂਦ੍ਰੈਕ੍ਸ਼ੁਃਰਪ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ, ਪਰ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ ਤੇ ਇੱਖ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਜਂਤੁਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਾਭਿਰਰ੍ਦਿਤਾਸ੍ਸੁਰਪੁਂਗਵਾਃ। ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਸੁਪ੍ਤਾ ਰਥੋਪਰਿ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜੰਤੂਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਮਾਧਵੋ ਵਿਸ਼ਿਖਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਜਂਤੁਭੂਤਾਨ੍ਸ ਚਕ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦੇਹਲਗ੍ਨਕਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਬੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤੋ ਜਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਤਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਸ੍ਖਲਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਜਿੱਤੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਮੁੜ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੜਖੜਾ ਗਿਆ।
ਦਧਾਰ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਘੋਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਹਂਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਤਤੋ ਜਘਾਨ ਮਘਵਾ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਮੁਗਦਰ ਚੁੱਕੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਕ੍ਸ਼ਤਵਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਰ੍षਯਃ੫੦ 1.67.50 ਅਪੂਜਯਂਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਬਲਨਮੁਚਿਵਧੋਨਾਮ ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ 'ਬਲ ਅਤੇ ਨਾਮੁਚੀ ਦੇ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਸਤਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਬਲਂ ਚ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਮੁਚਿਂ ਚ ਸ੍ਵਕਾਗ੍ਰਜਮ੍। ਮੁਚਿਸ੍ਤਤ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮੇ ਸੂਦਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜਦੋਂ ਮੁਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਮੁਚੀ ਅਤੇ ਬਲ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਪਰੋਕ੍ਸ਼ੇਣਾਧੁਨਾ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸ਼ਰੈਰ੍ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਭਾਸ੍ਕਰਿਮ੍। ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਭੇਜਾਂਗਾ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—
ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਪਂਥਾਨਮਿਦਾਨੀਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਵਹ੍ਨੇਰੁष੍ਣਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਮੋਹਾਚ੍ਛਲਭਾ ਯਥਾ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਲਾ ਹੀ ਰਾਹ ਪੱਕਾ ਹੀ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਤਥਾ ਮਾਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅਚਾਨਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।' ਇੰਦ੍ਰ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੁਚੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਤਤੋ ਜਘਾਨ ਦਸ਼ਭਿਰਿਂਦ੍ਰਮੈਰਾਵਣਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਚੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਮਾਤਲਿਂ ਛਿਤ੍ਵਾ ਨਾਦੈਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਨਨਾਦ ਹ। ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪੁਨਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਦੈਤ, ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਯਸੀਂ ਤਾਂ ਗਦਾਂ ਕੋਪਾਨ੍ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਲਾਘਵਾਚ੍ਛਕ੍ਰੋ ਜਘਾਨ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਹਿ
ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਪਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਮਾਰੀ।
ਭਿਦੁਰਸ੍ਯਾਵਪਾਤੇਨ ਗਤਾਸੁਰ੍ਨਿਪਪਾਤ ਹ। ਦਨੁਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਾਤੇਨ ਸਂਚਚਾਲ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਹ ਦੈਤ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਕੰਬ ਉਠੀ।
ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨृਤ੍ਯਾਨਿ ਦਾਨਵਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਦੇਵਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਮੁਚਿਵਧੋਨਾਮਾष੍ਟषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ 'ਮੁਚੀ ਦੇ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਅਠਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਤਾਰੇਯੋ ਬਲਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਪਿਤृਘਾਤਿਨਮਾਹਵੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਤਾਰੇਯਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤੀ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਹਰਿਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਵਿਚਕਰ੍ਤ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਹਰਿ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਸਹਸਾ ਸ੍ਕਂਦਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿਸ਼ਾਖੋ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਦੈਤ ਅਚਾਨਕ ਸਕੰਦ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਰੇਯੋਗ੍ਨਿਸ਼ਰੈਃ ਸ੍ਕਂਦਂ ਜਘਾਨ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਵਿਸ਼ਿਖਂ ਭਿਦੁਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਚਖਾਨ ਹਰਨਂਦਨੇ
ਤਾਰੇਯਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਵੀ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੇਣ ਸੇਨਾਨੀਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਨਰ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਰੋਕ ਲਏ; ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਨ੍ਨਿਰਸ੍ਤਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਬਾਣੇਨਾਸ੍ਫਾਲਿਤੇਨ ਚ। ਅਘੋਰਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਘੋਰਰੂਪਂ ਸੁਦਾਰੁਣਂ
ਉਹ ਅਸਤਰ ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਟੁੱਟ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਘੋਰ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਧਰਾ ਵਿਟਪਾਸ੍ਸਿਂਹਾਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਪਾਦਯਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਧਾਵਂਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਸੱਪ—ਇਹ ਤੀਰ ਲੱਖਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਾਂਸ੍ਤੁਸ਼ਰਾਨ੍ਸ੍ਕਂਦੋ ਬਿਭੇਦ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਂ। ਆਪਾਦਂ ਸ਼ੀਰ੍षਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਸਕੰਦੇ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖਾਃ ਸ਼ਰਾ ਲਗ੍ਨਾ ਦੇਹੇ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਰ੍ਭृਸ਼ਂ। ਰੇਜੁਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ਕਲਾ ਯਥਾ ਕृष੍ਣਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ
ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਵੱਸ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਢੇਰੀ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਣ।