ਅਤਿਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਸਿਦ੍ਧਿਕਰੀ ਕृष੍ਣਾ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਪਾਂਡੁਰਾ ਪਾਪਦਹਨੀ ਪਿਤਾਪੁਤ੍ਰਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਬਹੁਤ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ, ਸਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਯਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿੱਕਾ ਰੰਗ ਪਾਪ ਸਾੜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨੀਲਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਰਕ੍ਤਾ ਰੋਗਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਰੂਕ੍ਸ਼ਾ ਉਦ੍ਵੇਗਜਨਨੀ ਵਕ੍ਰਾ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਭਾਗਿਨੀ
ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਰੋਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਰੁੱਖਾ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੰਕੜਾ ਗਰੀਬੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਰਾਯਣਂ ਦ੍ਵਯਮ੍ । ਤृਤੀਯਂ ਚਾਚ੍ਯੁਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਤੁ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਇੱਕ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮੰਨੋ, ਦੋ ਲਕਸ਼ਮੀਨਾਰਾਇਣ, ਤੀਜਾ ਅਚ੍ਯੁਤ ਤੇ ਚੌਥਾ ਜਨਾਰਦਨ ਜਾਣੋ।
ਪਂਚਮਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ षष੍ਠਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੇਵ ਚ । ਸਂਕਰ੍षਰ੍ਣਂ ਸਪ੍ਤਮਂ ਚ ਅष੍ਟਮਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੰਜਵਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਛੇਵਾਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਸੱਤਵਾਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਅੱਠਵਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਹੈ।
ਨਵਮਂ ਚ ਨਵਵ੍ਯੂਹਂ ਦਸ਼ਮਂ ਤੁ ਤਦਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ਂ ਚਾਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਨੌਵੀਂ ਰੂਪ ਨੌਂ ਵਿਅਪਕ ਹਨ, ਦਸਵੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਰਵੀਂ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤੁ ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇऽਨਂਤਸਂਜ੍ਞਕੇ । ਖਂਡਿਤੇ ਤ੍ਰੁਟਿਤੇ ਭਗ੍ਨੇ ਸਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਨ ਦੋषਭਾਕ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰੰਤ, ਚੱਕਰ ਅਨੰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ, ਫਟ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਇष੍ਟਾ ਚ ਯਸ੍ਯ ਯਾ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ ਤਾਂ ਯਤ੍ਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਸ੍ਕਂਧੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋऽਧ੍ਵਾਨਂ ਵਹਤੇ ਸ਼ੈਲਨਾਯਕਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋ ਰੂਪ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੈਲਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਵਸ਼੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਜਪਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਨੈਮਿषੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਥਾ
ਉੱਥੇ ਦਾਨ, ਜਪ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਾਰਾਣਸੀ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਨੈਮਿਸ਼ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਫਲਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਉੱਥੇ ਪੁੰਨ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਜੇਹਾ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ—
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੋਦ੍ਭਵੋ ਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀਭਵਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾਵਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ।
ਉਭਯੋਃ ਸਂਗਮੋ ਯਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿ ਗृਹਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਜਾਂ ਭਿਖਾਰੀ—
ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਤਤ੍ਪੂਜਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨ ਜਪੋ ਨ ਚ ਭਾਵਨਾ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੰਤਰ, ਜਪ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਨਾਪਿ ਚਾਚਾਰਃ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨੇ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਮਾਦਰਾਤ੍
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਸਤੁਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਪਰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਅੱਗੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਆਸਤਿਕ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਅਣੁਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਂਡਲਂ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਅੱਗੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਮृਦਾਧਾਤੁਵਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਂ ਦਿਵਂ ਵਸੇਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਪਾਸਤੇ
ਮਿੱਟੀ, ਧਾਤੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨੇ ਚੈਵ ਹ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਆਸਤਿਕ ਬਣਾਉਣਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਣਚਾਹੀ ਸੰਗਤ ਕਰ ਲਵੇ ਜਾਂ ਮਨਾਂ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਵੇ—
ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਮਂਡਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍ । ਮਂਡਲਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਾ ਨਾਰੀ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰਤਃ । ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਪਾਪ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੇਸ਼ਵ ਅੱਗੇ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਂਵਾਦੇ ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹਾਤਮ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਮਹਾਤਮ ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ। ਧਾਤ੍ਰੀਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਂਡਂ ਤੁ ਯੋ ਗੁਹ । ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਪਿਤਰਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਤੁ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਗੁਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਣੌ ਮੁਖੇ ਚੈਵ ਦੇਹੇ ਚੈਵ ਤੁ ਯੋ ਨਰਃ । ਧਤ੍ਤੇ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਵਤ੍ਸ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਵਿਭੂषਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ, ਹੱਥ, ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਕृਤਾਹਾਰੋ ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍ । ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੈष੍ਣਵੋ ਲੋਕੇ ਧਤ੍ਤੇ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਗੁਹ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੁਹਾ—
ਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਂ ਚ ਕਾ ਕਥਾ । ਨ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਜਾਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਂਠਸ੍ਥਾ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾ ਨਰਸ੍ਯ ਹਿ । ਤਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਫਲਂ ਤੁ ਤੁਲਸੀਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਦ੍ਵਾਰਕੋਦ੍ਭਵਾ । ਸਫਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਯਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਵਹਤੇ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾਂ ਕਲੌ ਨਰਃ । ਤਾਵਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵੈਕੁਂਠੇ ਵਸਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮਾਲਾਯੁਗ੍ਮਂ ਵਹੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਧਾਤ੍ਰੀਤੁਲਸਿਸਂਭਵਮ੍ । ਵਹਤੇ ਕਂਠਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਂ ਦਿਵਂ ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਧਾਤਰੀ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਜੋੜੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਕਰੋੜ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਂਨਿਯਮ੍ਯੇਂਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਵੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪੇਪੁष੍ਪੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਜਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਫੁੱਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਸਮਝ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਤੁਲਸੀ ਤਥਾ । ਤੁਲਸ੍ਯਾਨੁਦਿਨਂ ਦੇਵਂ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਦ੍ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਜਨ੍ਮਦੁਃਖਜਰਾਰੋਗੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤੁਲਸੀਮਾਲਯਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੂਜਿਤੋ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਜਨਮ, ਬੁੱਢਾਪੇ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।