ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਲਲਾਟੇ ਹृਦਿ ਪਂਚਭਿਃ। ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਜਠਰੇ ਨਾਭੌ ਬਸ੍ਤੌ ਤਸ੍ਯ ਸ ਪਂਚਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥੇ ਤੇ, ਪੰਜ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਨਾਲ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪੰਜ ਨਾਲ ਨਾਭੀ ਤੇ ਮੂਤ੍ਰਾਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਪਾਤਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਗ੍ਧਃ ਕਸ਼੍ਮਲਤਾਂ ਗਤਃ। ਸ਼ਿਥਿਲੀਕृਤਚਾਪਸ਼੍ਚ ਲੇਭੇ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਚਿਰਾਦ੍ਬਲੀ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ ਢਹਿ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਮਧੁਸਂਜ੍ਞਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਸ ਬਿਭੇਦ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਚਕਰ੍ਤ੍ਤ ਧਨੁਰਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁਸੰਜ्ञਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਬਾਣਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਕਾਲਾਂਤਕਸਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਬਿਭੇਦ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਂ ਤੁ ਸੁਰਾਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਾਲ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਚੇਤਾਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਬਹੁਸ਼ੋਣਿਤਸਂਸ੍ਰਵਃ। ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਬਹੁਬਾਣਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵਃ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆਚੁੱਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਵਧੇਰੇ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਭਾਲਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ਸ਼ਰੈਃ। ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਯਂਤਾਰਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਭਾਲਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਘਾਨ ਸ਼ੂਲਮੁਰ੍ਵੀष੍ਠਸ੍ਤਤੋ ਗਂਧਰ੍ਵਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਿਚਕਰ੍ਤ੍ਤ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ੂਲਂ ਚਿਤ੍ਰਰਥੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚਲਾ ਕੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਚਿਤਰਥ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਭਾਲਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਨष੍ਟਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਭੋਗਮਿਵੋਰਗਮ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੁਰਂ ਬਲੀ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਫਣੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਸਮਾਯਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਧਿਪਂ ਤਦਾ। ਵਿਚਕਰ੍ਤ੍ਤ ਸ਼ਿਰੋ ਦੇਹਾਦਰ੍ਧਚਂਦ੍ਰੇਣ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਬਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਸਂਚਚਾਲ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮੁਖਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉਠੀ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਭੈ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਉਲਟੇ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲੇਯੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ। ਚਿਤ੍ਰਰਥਂ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਧृਤ੍ਵਾ ਬਾਣਂ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲੇਯ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਚਿਤਰਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਂ ਵਿਧਾਵਂਤਂ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਅਰੌਤ੍ਸੀਤ੍ਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਜਯਂਤਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਦੌੜਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਪੁੱਤਰ ਜਯੰਤ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੈਤੇਯਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ। ਤਥ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਲੋਕਦ੍ਵਯਹਿਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਘਾਤਦੁਃਖਾਰ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਚਾਨ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਚ ਨਿਰਸ੍ਤਂ ਚ ਯੋ ਹਂਤਿ ਸ ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੀ ਹੈ।
ਸੁਚਿਰਂ ਰੌਰਵਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦਾਸੋ ਭਵੇਚ੍ਚਿਰਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਮੁਂ ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਯੁਦ੍ਧਧਰ੍ਮਸ੍ਥਿਤੋ ਭਵ
ਉਹ ਬੰਦਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸਹਿ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹੁ।
ਜਯਂਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲੇਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਹਂਤਾਰਮਥ ਤ੍ਵਾਂਹਨ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਕਾਲੇਯ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਯੰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤਸ੍ਤਂ ਚਾਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਜਯਂਤੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਜਯੰਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਦੈਤ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਚਕਰ੍ਤ੍ਤ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸੋਪਿ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਾਸੁਰਃ। ਯਥਾਵृष੍ਟਿਗਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਦੀ ਗੈਰਿਕਵਾਹਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਤੌ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਣੌ ਨ ਚ ਕਾਤਰੌ। ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਪਰਿਲੇਭਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਨਾ ਤਾਂ ਥੱਕੇ, ਨਾ ਡਰੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿਚ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਚ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚੇषੁਣਾ। ਯਂਤਾਰਂ ਪਂਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਰਥ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅष੍ਟਾਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਤੁਰੋਸ਼੍ਵਾਨਪਾਤਯਾਤ੍। ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਭੂਮਿष੍ਠਃ ਕੁਮਾਰਂ ਚ ਜਘਾਨ ਹ
ਅੱਠ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਗਦਯਾ ਪੀਡਿਤਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਵਰੂਥਂ ਸਕੂਬਰਮ੍। ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਚ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਨਨਾਦ ਹ
ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ ਤੇ ਝੰਡੇ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਉਠਿਆ।
ਲਾਘਵਾਤ੍ਸ ਧਰਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਗਦਾਪਾਣਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਜ੍ਰਪਾਤਾਦ੍ਯਥਾ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਦੁਃਸਹੋ ਭਵੇਤ੍
ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਭਾਰੀ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਯ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾ ਤਯੋਰ੍ਗਦਾਪਾਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਏਵਂ ਤਯੋਰ੍ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਂ ਯਾਵਦਬ੍ਦਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਦੀ ਧੁਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੂੰਜੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਦਾ-ਲੜਾਈ ਚਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲੀ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੇ ਤੇ ਗਦੇ ਖਸ੍ਥੌ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਰਾਵੁਭੌ। ਤਦਾ ਪਦਾਤਿਨੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਦ੍ਭੁਤਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਂ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਲਏ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਜੀਬ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੋ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾਸੁਰਮਹੋਰਗਾਃ। ਖਡ੍ਗਪਾਤੈਰ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਂਤੇ ਤਯੋਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਤੁ ਵਰ੍ਮਣੀ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ; ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀਆਂ ਕੱਟ ਗਈਆਂ।
ਅਭਵਤ੍ਖਡ੍ਗਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਤਿਸ਼ੀਲਿਨੋਃ। ਦਧਾਰ ਚਿਕੁਰੇ ਤਸ੍ਯ ਜਯਂਤੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਭੀਮ ਬਲ ਵਾਲਾ ਜਯੰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਵਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਖਡ੍ਗੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਨਂਦਿਰੇ
ਉਸਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਭੱਜ ਪਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਕਾਲੇਯਵਧੋਨਾਮ षਟ੍षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ 'ਕਾਲੇਯਾ ਦਾ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਛਿਆਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕਿਆ।