ਯਥਾ ਹਂਸਿ ਮਹਾਸ਼ੂਰ ਸੁਰਸੇਨਾਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨੀਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰੋਸਿ ਸੁਰਸਂਮਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗੂ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ। ਇਦਾਨੀਂ ਮਮ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਯਮਮਂਦਿਰਮ੍
ਤੂੰ ਹੁਣ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਕਾਲਕੇਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਮਿਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪੁਰੈਵ ਵਿਜਿਤੋ ਦੇਵ ਗਣਃ ਸਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਲੀਲਯਾ
ਫਿਰ ਕਾਲਕੇਯਾ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਇਦਾਨੀਂ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਹੇਲਯਾ। ਯਦਿ ਤੇ ਨਿਧਨੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰਸ੍ਤੀਹ ਸੁਰਪੁਂਗਵ
ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਖੜੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਤਾਂ ਓਹ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਭਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਮਂਦਿਰਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਾਣਮਂਤਕਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
'ਇਹਨਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਵੀਰਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੋਂਬਰੇ। ਪੁਨਰ੍ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਰੇ ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਂ ਰੁषਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਜਘਾਨ ਪ੍ਰਚੁਰਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਕਰ੍ਤ੍ਤ ਸ ਲਾਘਵਾਤ੍। ਤਤੋਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਧਨੁष੍ਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੁਵਿ ਵੇਗਤਃ। ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਯੋਰ੍ਧਰ੍ਮਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨੁਧਾਰੀ ਮਹਾਨ ਨੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਜੰਗ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਬੜੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਨਾਲ ਹੋਈ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਗਤਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮृषਿ ਦੇਵਾਃ ਸੁਰੋਰਗਾਃ। ਏਵਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਾਣਾਨਾਂ ਵਿਧृਤਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਜੰਗ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਇੰਝ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਵੀਰੌ ਵਿਜਯਾਯ ਵਿਰੇਜਤੁਃ। ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਪਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜਦੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸ ਵੇਲੇ—
ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਲਲਾਟੇ ਹृਦਿ ਪਂਚਭਿਃ। ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਜਠਰੇ ਨਾਭੌ ਬਸ੍ਤੌ ਤਸ੍ਯ ਸ ਪਂਚਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥੇ ਤੇ, ਪੰਜ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਨਾਲ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪੰਜ ਨਾਲ ਨਾਭੀ ਤੇ ਮੂਤ੍ਰਾਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਪਾਤਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਗ੍ਧਃ ਕਸ਼੍ਮਲਤਾਂ ਗਤਃ। ਸ਼ਿਥਿਲੀਕृਤਚਾਪਸ਼੍ਚ ਲੇਭੇ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਚਿਰਾਦ੍ਬਲੀ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ ਢਹਿ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਮਧੁਸਂਜ੍ਞਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਸ ਬਿਭੇਦ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਚਕਰ੍ਤ੍ਤ ਧਨੁਰਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁਸੰਜ्ञਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਬਾਣਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਕਾਲਾਂਤਕਸਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਬਿਭੇਦ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਂ ਤੁ ਸੁਰਾਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਾਲ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਚੇਤਾਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਬਹੁਸ਼ੋਣਿਤਸਂਸ੍ਰਵਃ। ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਬਹੁਬਾਣਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵਃ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆਚੁੱਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਵਧੇਰੇ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਭਾਲਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ਸ਼ਰੈਃ। ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਯਂਤਾਰਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਭਾਲਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਘਾਨ ਸ਼ੂਲਮੁਰ੍ਵੀष੍ਠਸ੍ਤਤੋ ਗਂਧਰ੍ਵਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਿਚਕਰ੍ਤ੍ਤ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ੂਲਂ ਚਿਤ੍ਰਰਥੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚਲਾ ਕੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਚਿਤਰਥ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਭਾਲਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਨष੍ਟਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਭੋਗਮਿਵੋਰਗਮ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੁਰਂ ਬਲੀ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਫਣੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਸਮਾਯਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਧਿਪਂ ਤਦਾ। ਵਿਚਕਰ੍ਤ੍ਤ ਸ਼ਿਰੋ ਦੇਹਾਦਰ੍ਧਚਂਦ੍ਰੇਣ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਬਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਸਂਚਚਾਲ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮੁਖਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉਠੀ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਭੈ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਉਲਟੇ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲੇਯੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ। ਚਿਤ੍ਰਰਥਂ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਧृਤ੍ਵਾ ਬਾਣਂ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲੇਯ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਚਿਤਰਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਂ ਵਿਧਾਵਂਤਂ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਅਰੌਤ੍ਸੀਤ੍ਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਜਯਂਤਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਦੌੜਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਪੁੱਤਰ ਜਯੰਤ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੈਤੇਯਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ। ਤਥ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਲੋਕਦ੍ਵਯਹਿਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਘਾਤਦੁਃਖਾਰ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਚਾਨ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਚ ਨਿਰਸ੍ਤਂ ਚ ਯੋ ਹਂਤਿ ਸ ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੀ ਹੈ।
ਸੁਚਿਰਂ ਰੌਰਵਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦਾਸੋ ਭਵੇਚ੍ਚਿਰਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਮੁਂ ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਯੁਦ੍ਧਧਰ੍ਮਸ੍ਥਿਤੋ ਭਵ
ਉਹ ਬੰਦਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸਹਿ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹੁ।
ਜਯਂਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲੇਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਹਂਤਾਰਮਥ ਤ੍ਵਾਂਹਨ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਕਾਲੇਯ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਯੰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤਸ੍ਤਂ ਚਾਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਜਯਂਤੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਜਯੰਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਦੈਤ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਚਕਰ੍ਤ੍ਤ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸੋਪਿ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਾਸੁਰਃ। ਯਥਾਵृष੍ਟਿਗਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਦੀ ਗੈਰਿਕਵਾਹਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਤੌ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਣੌ ਨ ਚ ਕਾਤਰੌ। ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਪਰਿਲੇਭਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਨਾ ਤਾਂ ਥੱਕੇ, ਨਾ ਡਰੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿਚ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਚ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚੇषੁਣਾ। ਯਂਤਾਰਂ ਪਂਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਰਥ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਟ ਦਿੱਤਾ।