ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਗਣਪਤਿਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਾਮ। ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਗਣਪਤੀ ਸਤੋਤ੍ਰ' ਨਾਮਕ ਤ੍ਰਿਸਠੀ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਪੁਨਰਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਗਣਾਧਿਪਸ੍ਯ ਚ। ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਪੂਤਂ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਫਲਪ੍ਰਦਂ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਦਾ ਹੋਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਬਖ਼ਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏਕਦਂਤਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਤਪ੍ਤਕਾਂਚਨਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਲਂਬੋਦਰਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਂਦੇਹਂ ਗਣਨਾਯਕਂ
ਮੈਂ ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਕ-ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਪਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵੱਡੀ ਤੋਨ ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮੁਂਜਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰਂ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਕਮ੍। ਬਾਲੇਂਦੁਕਲਿਕਾਮੌਲਿਂ ਵਂਦੇਹਂ ਗਣਨਾਯਕਂ
ਮੈਂ ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੁੰਜ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਹਰਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਮੂषਕੋਤ੍ਤਮਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦੇਵਾਸੁਰਮਹਾਹਵੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਗੇ ਚੂਹੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ—
ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵਂਦੇਹਂ ਗਣਨਾਯਕਮ੍। ਅਂਬਿਕਾਹृਦਯਾਨਂਦਂ ਮਾਤृਕਾਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਵਂਦੇਹਂ ਗਣਨਾਯਕਮ੍। ਚਿਤ੍ਰਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂਗਂ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲਾਵਿਭੂषਣਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿਲੱਖਣ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕਾਮਰੂਪਧਰਂ ਦੇਵਂ ਵਂਦੇਹਂ ਗਣਨਾਯਕਮ੍। ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਾਰੁਕਰ੍ਣਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ, ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੁੰਦਰ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਧਰਂ ਦੇਵਂ ਵਂਦੇਹਂ ਗਣਨਾਯਕਮ੍। ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਨ੍ਨਰਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੈਸ੍ਸਦਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਸ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿਧ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਮਹਾਦੇਹਂ ਵਂਦੇਹਂ ਗਣਨਾਯਕਮ੍। ਗਣਾष੍ਟਕਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿਧ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਣ-ਅਸ਼ਟਕ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਨ ਨਿਃਸ੍ਵਤਾਂ ਤਥਾਭ੍ਯੇਤਿ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਯ ਇਦਂ ਪਠਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਵਸ਼੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਠਨਾਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਦਪਿ। ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਗਣਪਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਇਸ ਉੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਗਣਪਤਿਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਾਮ-ਚਤੁष੍षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਗਣਪਤੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਚੌਂਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਨਾਂਦੀਮੁਖੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯੋ ਗਣਾਧਿਪਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੋ ਭਵੇਦ੍ਵਸ਼੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜੋ ਕੋਈ ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕੇ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੰਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਗਣਾਨਾਂ ਤ੍ਵੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਘਟੇषੁ ਚ। ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ
‘ਗਣਾਂ ਦਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਤੇ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਣ੍ਮਯੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਂ ਚ ਚਿਤ੍ਰੇ ਚਾਥ ਦृषਣ੍ਮਯੇ। ਦ੍ਵਾਰਦਾਰੁਣਿ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਹੇਰਂਬਂ ਲੇਖਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਮੂਰਤ ਮਿੱਟੀ ਦੀ, ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਪੱਥਰ ਦੀ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਲੱਕੜ ਤੇ ਜਾਂ ਭਾਂਡੇ ਉੱਤੇ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਸਤਤਂ ਦृष੍ਟਿਗੋਚਰੇ। ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹੇਰਂਬਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੀ, ਜੇ ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਗਣਪਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ—
ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਂਤਿ ਦਯਿਤਾਨਿ ਸਮਂਤਤਃ। ਨ ਵਿਘ੍ਨਂ ਜਾਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨਯੇਤ੍
ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਕੰਮ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਾਮ੍। ਅਨ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਜਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਲਾ-ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਵਿਦਿਆ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਧਨਾਰ੍ਥੀ ਵਿਪੁਲਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧ੍ਯਂ ਚ ਤਨਯਂ ਕੁਲਮੋਕ੍ਸ਼ਦਮ੍
ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਧਨ, ਚੰਗੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਐਸ਼ਵਰਿਆ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਰੋਗੈਃ ਪੀਡ੍ਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਗ੍ਰਹੈਃ ਪ੍ਰੇਤਯੋਨਿਭਿਃ। ਸ਼ृਂਗਿਭਿਰ੍ਨਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਭਿਰ੍ਵਨਤਸ੍ਕਰੈਃ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੋਗ, ਗ੍ਰਹ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਰਾਖਸ਼, ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਚੋਰ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਨ ਰਾਜਾ ਕੁਪ੍ਯਤਿ ਗृਹੇ ਨ ਚ ਮਾਰੀ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਨ ਦੌਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਕਦੇ ਅਕਾਲ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਪ੍ਰੇਤਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪੂਜਿਤੋ ਯਃ ਸੁਰੈਰਪਿ। ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਛਿਦੇ ਤਸ੍ਮੈ ਗਣਾਧਿਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਚਾਹੀਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਂਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਯਂ ੴ ਨਮੋ ਗਣਪਤਯੇ। ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਗਂਧਿਭਿਃ। ਮੋਦਕੈਃ ਫਲਮੂਲੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਕਾਲੋਦ੍ਭਵੈਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: 'ਓਂ ਨਮੋ ਗਣਪਤਯੇ।' ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਫਲ, ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ—
ਦਧਿਦੁਗ੍ਧੈਃ ਪ੍ਰਿਯੈਰ੍ਵਾਦ੍ਯੈਰਪਿ ਧੂਪਸੁਗਂਧਿਭਿਃ। ਪੂਜਯੇਦ੍ਗਣਪਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਪਿਆਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗੇ ਤੁ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਸੁਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਪੂਜੋਪਕਰਣਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਦਾਨ—ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਾਮਾਨ ਜਾਂ ਕਪੜਾ—ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਵਨਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਲੌਹਿਤ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੀਰੇ ਲਿਂਗਰੂਪੋ ਵਿਨਾਯਕਃ
ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਲੌਹਿਤਯਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਵਿਨਾਇਕ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਹਰਗੌਰੀਸਮਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਂਮਤੇਨ ਚ। ਸ੍ਥਿਤੋ ਲੋਕਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਹਰ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂਚਯੈਃ। ਵਿਨਾਯਕਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਨਵਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਦਾ ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸਪর্শ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਖੁੱਟ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।