ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਮਂਗਲਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦਮਂਗਲਮ੍। ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਸ੍ਯ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਚ ਪੁष੍ਕਲਮ੍
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਹਨ, ਕੋਈ ਅਮੰਗਲ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਕੋਲ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ ਕੇਸ਼ਵੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਵਿਯੋਗਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵੈਃ। ਜੀਵਤਿ ਵ੍ਯਾਧਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਾਧਰ੍ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਮਤਿਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਮੱਤਿ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਜਾਗਰੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਤੁਲਸੀਸ੍ਤਵਮ੍। ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਭਿਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ ਤੁਲਸੀ ਜੀ ਦਾ ਸਤਵ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਤੁਲਸੀਸ੍ਤਵਮ੍
ਇਹੀ ਫਲ ਤੁਲਸੀ ਜੀ ਦਾ ਸਤਵ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਤੁਲਸੀਸ੍ਤਵਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮੈਕषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਤੁਲਸੀ ਸਤਵ ਮਹਾਤਮ' ਨਾਮਕ ਇਕਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ 1.62 ਦ੍ਵਿਜਾਊਚੁਃ- ਮਜ੍ਜਨਾਦਖਿਲਂ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਂਤਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਮਹਾਪਾਤਕਮਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤਦਾਦੇਸ਼ਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਦੁਜਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੱਸੋ।
ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋऽਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਾਕਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਵਤ੍। ਸੁਰਯੋਨੇਰ੍ਨ ਹਾਨਿਃ ਸ੍ਯਾਦੁਪਦੇਸ਼ਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਅਟੱਲ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਦੇਵ ਜਨਮ ਦੀ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ।
ਅਤ੍ਰ ਭੋਗ੍ਯਂ ਪਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮृਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਕਲਿਪਾਪਹਤਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੋਪਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਵਰਗ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ। ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੁਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਗਤਿਂ ਚਿਂਤਯਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਾਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸਾਮੀਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗਂਗਾ ਪਾਪਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਗੰਗਾ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਗਂਗੇਤਿ ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਚ ਪਾਤਕਮ੍। ਕੀਰ੍ਤਨਾਦਤਿਪਾਪਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਗੁਰੁਕਲ੍ਮषਮ੍
ਸਿਰਫ 'ਗੰਗਾ' ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਮੈਲ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਪਾਨਾਚ੍ਚ ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਾਤ੍ਤਥਾ। ਮਹਾਪਾਤਕਵृਂਦਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਂਤਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਜਹਾਨਵੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਦਹ੍ਯਤੇ ਤੂਲਂ ਤृਣਂ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਯਥਾ। ਤਥਾ ਗਂਗਾਜਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪੁਂਸਾਂ ਪਾਪਂ ਦਹੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰੂਈ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨੇਨ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਯਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਲਭੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯੇਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਂਤੇ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਸੁੱਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ, ਰਾਜ ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤॄਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗਂਗਾਯਾਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪਿਂਡਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਵਿਧਿਨਾ ਵਾਕ੍ਯਪੂਰ੍ਵੇਣ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਤੇ ਸਹੀ ਬੋਲ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ।
ਅਨ੍ਨੈਕੇਨ ਤੁ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਵਰ੍षਂ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸੁਰਾਲਯੇ। ਤਿਲੇਨ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਥਾ ਮੇਧ੍ਯਫਲੇਨ ਚ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇਹ ਫਲ ਦੂਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗਵ੍ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਏਵਂ ਪਿਂਡਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਗਾਇ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੁੱਗ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਇੰਝ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋ ਯਗ ਕਰਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰੋ ਨਿਰਯਸ੍ਥਾ ਯੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਵਾਸਿਨਃ। ਧਨਪੁਤ੍ਰਯੁਤਾਰੋਗ੍ਯਂ ਸੁਖਸਂਮਾਨਪੂਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਪਿਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਸੁੱਖ, ਆਦਰ ਤੇ ਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਰਸਾਤਲਗਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਕੀਟਾ ਮਹੀਤਲੇ। ਸ੍ਥਾਵਰੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਂਘਾਦੌ ਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਧਨਿਨੋ ਨृਪਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਗੋਤ੍ਰੈਰ੍ਦੌਹਿਤ੍ਰਕੈਸ੍ਤਥਾ। ਜਾਮਾਤृਭਾਗਿਨੇਯੈਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਨ੍ਮਿਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੈਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬੀਆਂ, ਧੀ-ਪੋਤਿਆਂ, ਜਵਾਈਆਂ, ਮਾਮਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ,
ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ ਜਲਂ ਪਿਂਡਂ ਯਥੋਪਕਰਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਗਂਗਾਤੋਯੇषੁ ਤੀਰੇषੁ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋऽਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਲ ਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੁੱਗ ਕਦੇ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਪਿਂਡਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੇ ਚ ਪਿਤਰੋ ਮਾਤृਗੋਤ੍ਰਜਾਃ। ਭਵਂਤਿ ਸੁਖਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜੋ ਪਿਤਰ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੁਟੰਬ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਤ੍ਵਾ ਅਧਃਸ੍ਥਾ ਮਧ੍ਯਵਾਸਿਨਃ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਂਞ੍ਛਂਤਿ ਸਦ੍ਗਂਗਾਂ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਸੁਰਨਿਮ੍ਨਗਾਮ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਸੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਦਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਗੰਗਾ, ਦੇਵੀ ਦਰਿਆ, ਨੂੰ ਜਾ ਸਕਣ।
ਏਕੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਗਂਗਾਂ ਯਃ ਪੂਯਂਤੇ ਤਸ੍ਯ ਪੂਰੁषਾਃ। ਏਤਦੇਵ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤਰਤੇ ਤਾਰਯਤ੍ਯਪਿ
ਜਦੋਂ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ—ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਗੁਣਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ। ਅਤਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਦਾਮ੍ਯਤ੍ਰ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾ ਗੁਣਮ੍
ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੁਝ ਗੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇऽਚ੍ਯੁਤਾਭਵਨ੍
ਮੁਨੀ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁੱਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ।
ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਪੁषਾ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਗੇਨ ਰਥੇਨ ਚ। ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਕ੍ਸ਼ਯੇषੁ ਵੈ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰਾਂ ਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਤੱਕ ਵੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਹਲਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਾ ਯਤ੍ਰ ਸੌਵਰ੍ਣਾਸ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਰ੍ਧ੍ਵਗਾਸ਼੍ਸ਼ਿਵਾਃ। ਇष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਤ੍ਰ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਉਹ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਉੱਥੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬੜੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ।
ਪਾਰਿਜਾਤਃ ਸਮਾਃ ਪੁष੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮੋਪਮਾਃ। ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਲਭਂਤਿ ਹਿ
ਉੱਥੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਪਾਰਜਾਤ ਵਰਗੇ ਹਨ ਤੇ ਕਲਪ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤਥਾ। ਪੁਰੁਦਾਨੈਰ੍ਗਤਿਰ੍ਯਾ ਚ ਗਂਗਾਂ ਸਂਸੇਵਤਾਂ ਚ ਸਾ
ਜਿੰਨੇ ਫਲ ਕਈ ਤਪਾਂ, ਯਗਿਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਓਹੀ ਫਲ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਾਰਜਂ ਪਤਿਤਂ ਦੁष੍ਟਮਂਤ੍ਯਜਂ ਗੁਰੁਘਾਤਿਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਦ੍ਰੋਹੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਸਂਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪਤਿਤ, ਬੁਰਾ, ਅਛੂਤ, ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ—