ਕੁਲਂ ਸ਼ੀਲਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਤਥਾ। ਧਨਂ ਰਾਜ੍ਯਮਰੋਗਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੇਵ ਚ
ਕੁਲ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧੀ, ਧਨ, ਰਾਜ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਝ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪੁਰਾਣਾਗਮਸਂਹਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਗਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤੁਲਸ੍ਯਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨੇ ਹਰੇਃ
ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਪੁਰਾਣ, ਆਗਮ ਅਤੇ ਸੰਹਿਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤਲਸੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਗਂਗਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂਗੀ ਸੁਰਲੋਕੇ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾ। ਯਥਾ ਭਾਗੀਰਥੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਤਥੈਵਂ ਤੁਲਸੀ ਸ਼ਿਵਾ
ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤਲਸੀ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਕਿਂ ਚ ਗਂਗਾਜਲੇ ਨੈਵ ਕਿਂਚ ਪੁष੍ਕਰਸੇਵਯਾ। ਤੁਲਸੀਦਲਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਜਲੇਨੈਵ ਪ੍ਰਮੋਦ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਾਧਵਃ ਸਂਮੁਖੋ ਯਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸੁਧੀਮਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਭਵੇਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਹਰਿਮਰ੍ਚਿਤੁਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸੁਧਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਧਵ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਤਲਸੀ ਨਾਲ ਪੂਜਣ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਮਂਜਰੀਦਲੈਰੇਵ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਮਰ੍ਚਯੇਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਕਥਿਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਤਲਸੀ ਦੇ ਮੰਜਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਕੰਦ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਵਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਤੁਲਸੀਵਨਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਕਮਲਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ
ਜਿੱਥੇ ਤਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਸਂਨਿਕृष੍ਟੇ ਤੁ ਸਦਾ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍। ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਂਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਯਦ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਾਨਂਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਪ੍ਰੇਤਾਸ਼੍ਚ ਕੂਸ਼੍ਮਾਂਡਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਭੂਤਦੈਤ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਲਾਯਂਤੇ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਜੋ ਭੂਤ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਪਿਸਾਚ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ, ਭੂਤ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨਾਸ਼ਿਨੀ ਘੂਰ੍ਣਾ ਯਾ ਡਾਕਿਨ੍ਯਾਦਿ ਮਾਤਰਃ। ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਂਕੋਚਿਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤੁਲਸੀਦਲਂ
ਅਸੁਭਾਗ, ਰੋਗ, ਚੱਕਰ ਆਉਣਾ ਅਤੇ ਡਾਕਿਨੀ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਯਃ ਪਾਪਵ੍ਯਾਧਯਃ ਪਾਪਸਂਭਵਾਃ। ਕੁਮਂਤ੍ਰਿਣਾ ਕृਤਾ ਯੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਰੋਗ, ਅਤੇ ਕੁਮੰਤਰੀ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਉਥੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤਲੇ ਵਾਪਿ ਤਂ ਯੇਨ ਹਰ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੁਲਸੀਵਨਮ੍। ਕृਤਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤਂ ਤੇਨ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਹਰੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇਕ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਸੌ ਯਗ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਲਿਂਗੇषੁ ਚਾਨ੍ਯੇषੁ ਸਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਸੁ ਚ। ਤੁਲਸੀਗ੍ਰਹਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਲਿੰਗਾਂ ਜਾਂ ਸਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰਾਂ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਂਦਂਤਿ ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਧਵਾਰ੍ਥੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤੁ ਯਃ। ਤੁਲਸੀਂ ਰੋਪਯੇਦ੍ਧੀਰਃ ਸ ਯਾਤਿ ਮਾਧਵਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਮਾਧਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਿਸਚਲ ਮਨੁੱਖ ਮਾਧਵ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਦੇਵਂ ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਦਲਮ੍। ਧਾਰਯੇਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸ਼ੀਰ੍षੇ ਤੁ ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਨੇ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨੇ ਧ੍ਯਾਨੇ ਰੋਪਣੇ ਧਾਰਣੇ ਕਲੌ। ਤੁਲਸੀ ਦਹਤੇ ਪਾਪਂ ਰ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਪੂਜਾ, ਕੀਰਤਨ, ਧਿਆਨ, ਲਗਾਉਣ ਜਾਂ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੁਲਸੀ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਪਦੇਸ਼ਂ ਦਿਸ਼ੇਦਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਮਾਚਰਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁਦ ਵੀ ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਕਰਂ ਯਚ੍ਚ ਤਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਤਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਹਰੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵੀਨਾਂ ਚ ਸਮਂਤਤਃ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਯਜ੍ਞਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪਰ੍ਣਮੇਕਂ षਡਾਨਨ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਲਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਤੇ ਯਗਾਂ ਵਿਚ, ਇਕ ਪੱਤਾ ਹੀ, ਹੇ ਛੇ-ਮੁਖਾ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤੁਲਸੀਸੇਵਨਂ ਕੁਰੁ। ਤੁਲਸੀ ਸੇਵਿਤਾ ਯੇਨ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੇਵਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗੁਰੁਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੇਵਯ षਣ੍ਮੁਖ। ਸ਼ਿਖਾਯਾਂ ਤੁਲਸੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਹੇ ਛੇ-ਮੁਖਾ; ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਰੱਖ ਕੇ ਜਿੰਦ ਛੱਡਦਾ ਹੈ—
ਦੁष੍ਕृਤੌਘਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਤਿ ਨਿਰਾਮਯਮ੍। ਰਾਜਸੂਯਾਦਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਮੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਸੂਯ ਆਦਿ ਯਗ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ।
ਯਾ ਗਤਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਧੀਰੈਃ ਤੁਲਸੀਸੇਵਿਨਾਂ ਭਵੇਤ੍। ਤੁਲਸੀਦਲੇਨ ਚੈਕੇਨ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਨਰਃ
ਜੋ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਕ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਕਰ ਕੇ—
ਵੈष੍ਣਵਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰੈਃ। ਨ ਪਿਬੇਤ੍ਸ ਪਯੋ ਮਾਤੁਸ੍ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਕੈਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਲੱਖਾਂ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਰ੍ਚਿਤਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ਯੇਨ ਸ਼ਾਖਾਮृਦੁਲਪਲ੍ਲਵੈਃ। ਭਾਵਯੇਤ੍ਪੁਰੁषਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੋਮਲੈਸ੍ਤੁਲਸੀਦਲੈਃ। ਪ੍ਰਧਾਨਤੋ ਗੁਣਾਸ੍ਤਾਤ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਗਦਿਤਾ ਮਯਾ
ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਰਮ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਗੁਣ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਨਿਖਿਲਂ ਪੁਰੁਕਾਲੇਨ ਗੁਣਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਿਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਸਂਚਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਖੁਬੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇਕੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮਬਂਧਨਾਤ੍। ਸਕृਤ੍ਪਠਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਹ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਹਿਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਪੁਤ੍ਰ ਮੂਰ੍ਖਤ੍ਵਂ ਨ ਕਦਾਚਨ। ਸਰ੍ਵਦਾ ਜਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ ਪਰਾਜਯਂ
ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਲੇਖਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਨ ਚਾਧਯੋ ਨ ਚ ਪ੍ਰੇਤਾ ਨ ਸ਼ੋਕੋ ਨਾਵਮਾਨਨਾ
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖਤ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਭੂਤ-ਪਰੇਤ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਹੁੰਦੀ।