ਚਿਰਂ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਮृਤਾ ਜਾਤਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਜਾਤਕਰ੍ਮਮੁਖੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਸ੍ਕਾਰੈਰ੍ਯੇ ਵਿਵਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪਰੇਤ ਜਾਂ ਪਿਸਾਚ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਮਰਦੇ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤਕ੍ਰਿਆ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕੈਕਸ੍ਮਿਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਕਾਰੇ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਪਰਿਹੀਯਤੇ। ਸ੍ਨਾਨਸਂਧ੍ਯਾਸੁਰਾਰ੍ਚਾਭਿਰ੍ਵੇਦਯਜ੍ਞਵ੍ਰਤਾਕ੍ਸ਼ਰੈਃ
ਹਰ ਇਕ ਸੰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਪਰੇਤ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਨ੍ਹਾਉਣ, ਸੰਧਿਆ, ਦੇਵ-ਪੂਜਾ, ਵੇਦ ਪਾਠ, ਯਜਨ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ।
ਆਜਨ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਪਾਪਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਸ਼੍ਚਾਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ। ਭੋਜਨੋਚ੍ਛਿष੍ਟਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਨਿ ਦੇਹਮਲਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਹ ਰਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹਨ ਤੇ ਪਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਅਤੇ ਜੋ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ—
ਨਿਪਾਤਯਂਤਿ ਯੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਦਾਨਮਾਨਾਰ੍ਚਨੈਰ੍ਨੈਵ ਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਭੁਵਿ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
—ਉਹ ਵੀ ਪਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਜੋ ਦਾਨ, ਆਦਰ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—
ਪਿਤਰੋ ਗੁਰਵਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰੇਤਾਸ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਜਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਪਤਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਯਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਵਸਂਤਿ ਚੇਤਰੈਰ੍ਜਨੈਃ
—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਗੁਰੂ ਵੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਪ੍ਰੇਤਲੋਕੇ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਜਾਯਂਤੇ ਚਾਂਤ੍ਯਯੋਨਿषੁ। ਪਤਿਂ ਚ ਵਂਚਯਿਤ੍ਵਾ ਯਾ ਵਿषਯੇਂਦ੍ਰਿਯਮੋਹਿਤਾਃ
—ਉਹ ਪਰੇਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਅੰਤਜਨ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਮਿष੍ਟਂ ਚਾਦਂਤਿ ਯਾਃ ਪਾਪਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੇਤਾਸ਼੍ਚਿਰਂ ਭੁਵਿ। ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਕਾ ਯੇ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਰਤਾਃ
—ਉਹ ਪਾਪੀ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਪਰੇਤ ਬਣੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਦ, ਮੂਤਰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—
ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਕਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਸ਼੍ਚਾਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ। ਬਲਾਦ੍ਯੇ ਪਰਵਸ੍ਤੂਨਿ ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਨ ਦਦਤ੍ਯਪਿ
—ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਅਤੇ ਜੋ ਜਬਰਦਸਤੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੰਗਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ—
ਅਤਿਥੀਨਵਮਨ੍ਯਂਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾ ਨਿਰਯਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਾਮਲਕੀਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰਵੇਣ ਚ ੧੦੦ 1.60.
—ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਆਮਲਕੀ ਦਾ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੇਵਯਾਮਲਕੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
—ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਆਮਲਕੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪ ਪ੍ਰਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਤ੍ਸਤਤਂ ਲੋਕੇ ਵੈष੍ਣਵੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਮਿਤਿ ਪੌਰਾਣਿਕਾ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ, ਲਗਾਤਾਰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਕਂਦ ਉਵਾਚ- ਮਹੀਰੁਹ ਫਲਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਪ੍ਰਪੂਤਂ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਸੁਮੋਕ੍ਸ਼ਦਮ੍
ਸਕੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਫਲ ਦੋ ਤਰਾਂ ਦਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪੇਭ੍ਯਃ ਸਤ੍ਤਮਾ ਤੁਲਸੀ ਸ਼ਿਵਾ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਵਿष੍ਣੁਸੁਪ੍ਰਿਯਾ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਤુલਸੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ, ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾ ਮੁਖ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਰਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਯਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤુલਸੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਹ ਅਮਰ ਸੁੱਖ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾਰੋਪਿਤਾ ਪੁਰਾ। ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਤਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹਨ।
ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਿਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਥਾਹਂ ਪ੍ਰਿਯ ਏਵ ਚ। ਤਥੇਯਂ ਤੁਲਸੀਦੇਵੀ ਚਤੁਰ੍ਥੋ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਤਲਸੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਚੌਥਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਮੇਕਂ ਤੁ ਸ਼ਤਹੇਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਨਾਨ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤਥਾਪਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਤਲਸੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪੱਤਾ ਹੀ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਫੁੱਲ, ਹੋਰ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਐਸਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਤੁष੍ਯਤੇ ਦੈਤ੍ਯਹਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਲੈਰ੍ਵਿਨਾ। ਅਨੇਨ ਪੂਜਿਤੋ ਯੇਨ ਹਰਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਾਸ਼ਯਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਰੀ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਕृਤਂ ਯਜ੍ਞਵ੍ਰਤਾਦਿਕਮ੍। ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਭਾਸਿਤ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਭਾਗ੍ਯਂ ਯਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ
ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਸਮਝਿਆ ਜਾਂ ਯਜਨ, ਵਰਤ ਆਦਿ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਚਮਕ, ਸੁੱਖ, ਭਾਗ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕੁਲਂ ਸ਼ੀਲਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਤਥਾ। ਧਨਂ ਰਾਜ੍ਯਮਰੋਗਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੇਵ ਚ
ਕੁਲ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧੀ, ਧਨ, ਰਾਜ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਝ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪੁਰਾਣਾਗਮਸਂਹਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਗਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤੁਲਸ੍ਯਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨੇ ਹਰੇਃ
ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਪੁਰਾਣ, ਆਗਮ ਅਤੇ ਸੰਹਿਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤਲਸੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਗਂਗਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂਗੀ ਸੁਰਲੋਕੇ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾ। ਯਥਾ ਭਾਗੀਰਥੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਤਥੈਵਂ ਤੁਲਸੀ ਸ਼ਿਵਾ
ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤਲਸੀ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਕਿਂ ਚ ਗਂਗਾਜਲੇ ਨੈਵ ਕਿਂਚ ਪੁष੍ਕਰਸੇਵਯਾ। ਤੁਲਸੀਦਲਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਜਲੇਨੈਵ ਪ੍ਰਮੋਦ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਾਧਵਃ ਸਂਮੁਖੋ ਯਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸੁਧੀਮਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਭਵੇਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਹਰਿਮਰ੍ਚਿਤੁਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸੁਧਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਧਵ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਤਲਸੀ ਨਾਲ ਪੂਜਣ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਮਂਜਰੀਦਲੈਰੇਵ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਮਰ੍ਚਯੇਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਕਥਿਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਤਲਸੀ ਦੇ ਮੰਜਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਕੰਦ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਵਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਤੁਲਸੀਵਨਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਕਮਲਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ
ਜਿੱਥੇ ਤਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਸਂਨਿਕृष੍ਟੇ ਤੁ ਸਦਾ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍। ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਂਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਯਦ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਾਨਂਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਪ੍ਰੇਤਾਸ਼੍ਚ ਕੂਸ਼੍ਮਾਂਡਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਭੂਤਦੈਤ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਲਾਯਂਤੇ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਜੋ ਭੂਤ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਪਿਸਾਚ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ, ਭੂਤ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨਾਸ਼ਿਨੀ ਘੂਰ੍ਣਾ ਯਾ ਡਾਕਿਨ੍ਯਾਦਿ ਮਾਤਰਃ। ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਂਕੋਚਿਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤੁਲਸੀਦਲਂ
ਅਸੁਭਾਗ, ਰੋਗ, ਚੱਕਰ ਆਉਣਾ ਅਤੇ ਡਾਕਿਨੀ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।