ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾਮਲਕੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਃ ਪੀਨਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਰੁਹ੍ਯ ਸਹਸਾ ਚਖਾਦ ਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਆਮਲਕੀ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ 'ਤੇ ਮੋਟੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਫਲ ਖਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦੈਵਾਤ੍ਸਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਾਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ। ਵੇਦਨਾਗਾਢਸਂਵਿਦ੍ਧਃ ਪਂਚਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਤਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭੂਤਗਣਾਸ੍ਤਥਾ। ਤਨੁਂ ਵੋਢੁਂ ਮੁਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਵੈ ਸ਼ਮਨਸੇਵਕਾਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਆ ਗਏ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਤਿ ਚਾਂਡਾਲਂ ਮृਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਮਾਯਮਿਤਿ ਭਾषਤਾਮ੍
ਪਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ।'
ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਚਾਪਿ ਨੇਤੁਂ ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗਤਾ ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਜਾਂ ਲੈ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁਃ- ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮੁਨਯੋ ਧੀਰਾਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲਂ ਪਾਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨ ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨ ਚਾਪਿ ਯਮਸੇਵਕਾਃ
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— 'ਮੁਨੀਓ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਕਿਉਂ ਹਾਂ?'
ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਪਾਤਿਤਾ ਯੇ ਚ ਸ੍ਥਿਰੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਸਾਹਸੈਃ ਪਾਤਿਤਾ ਭੀਤਾ ਵਜ੍ਰਾਗ੍ਨਿਕਾष੍ਠਪੀਡਿਤਾਃ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰ ਕੇ ਵਜਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ—
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਹਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਜਲਜਂਤੁਭਿਃ। ਜਲਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਵਤਪਾਤਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਬਾਘ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਹਤਾ ਯੇ ਚ ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਗਰੇ ਮृਤਾਃ। ਆਤ੍ਮਘਾਤਮृਤਾ ਯੇ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿਕਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੇਲ੍ਹ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—
ਗੂਢਕਰ੍ਮਮृਤਾ ਧੂਰ੍ਤਾ ਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰਨृਪਦ੍ਵਿषਃ। ਪਾषਂਡਾਃ ਕੌਲਿਕਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਗਰਦਾਃ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਜੋ ਚੁੱਪ ਚੋਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਪਾਥਕ, ਕੌਲਿਕ, ਕਰੂ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ—
ਆਸ਼ੌਚਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਾਰਃ ਪ੍ਰੇਤਭੋਗ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਮਮਾਯਮਿਤਿ ਭਾषਂਤੋ ਨੇਤੁਂ ਤਂ ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ
ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਹਨ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ', ਫਿਰ ਵੀ ਲੈ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕਿਂਵਾ ਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ। ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ- ਅਨੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਪਕ੍ਵਂ ਚਾਮਲਕੀਫਲਮ੍
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੈ? ਮੁਨੀਓ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਪ੍ਰੇਤੋ, ਇਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਆਮਲਕੀ ਫਲ ਖਾਧਾ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਸਂਗਂ ਯਾਂਤਿ ਤਸ੍ਯੈਵ ਫਲਾਨਿ ਪ੍ਰਚੁਰਾਣਿ ਚ। ਤੇਨੈਵ ਕਾਰਣੇਨਾਯਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਭਵਤਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹ ਫਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਪਤਿਤਸ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਨ ਚ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਨਾਯਂ ਚਾਰੇਣ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਫਲ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਧਾਤ੍ਰੀਭਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਦਿਵਮ੍। ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁਃ- ਪृਚ੍ਛਾਮੋ ਵੋ ਹ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਨ ਵਯਂ ਨਿਂਦਕਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਧਾਤਰੀ (ਆਮਲਕੀ) ਖਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਅਸੀਂ ਅਣਜਾਣੀ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ।'
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਾਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਯਾਵਨ੍ਨੈਵਾਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਉਚ੍ਯਤਾਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵੋ ਦ੍ਰੁਤਂ ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਿਮਾਨ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਮੁਨੀਓ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾ ਨ ਘੋषਂਤਿ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਾਦਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਘੋष੍ਯਂਤੇ ਯਤ੍ਰ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਮਂਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤਕ ਦੁਜਾਤੀ ਵੈਦ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਦ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ਪੁਰਾਣਸ੍ਮृਤਯੋ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ। ਯਜ੍ਞਹੋਮਜਪਸ੍ਥਾਨਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਸ్మ੍ਰਿਤੀਆਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਜਗ, ਹੋਮ, ਜਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ,
ਪੁਰਤੋ ਵੈ ਨ ਤਿष੍ਠਾਮਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਕਿਂ ਵੈ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਯੋਨਿਂ ਲਭਂਤੇ ਹਿ ਨਰਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ੫੦ 1.60.
ਅਜਿਹੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸੀਂ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਇਸ ਲਈ ਆਚਰਨ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ—ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ, ਦੁਜਾਤੀ, ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ?
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਥਂ ਵੈ ਵਿਕृਤਂ ਵਪੁਃ। ਦ੍ਵਿਜਾ ਊਚੁਃ- ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪਕ੍ਲੇਸ਼ੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਵਿਸ਼ੇषਕੈਃ
ਅਸੀਂ ਸਪਸ਼ਟ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਠੰਢ, ਹਵਾ, ਗਰਮੀ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ,
ਅਨ੍ਯੈਰਪਿ ਚ ਦੁਃਖੈਰ੍ਯੇ ਪੀਡਿਤਾਃ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਵਧਬਂਧਪ੍ਰਮੀਤਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇਤਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰਯਂ ਗਤਾਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਝੂਠੇ ਗਵਾਹ, ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨਰਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇषਪਰਾ ਯੇ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਘਾਤਿਨਃ। ਤਥੈਵ ਚ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਸ਼੍ਚਾਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਜੋ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਦੀਯਮਾਨੇ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇ ਤੁ ਦਾਤਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧ੍ਯਤਿ। ਚਿਰਂ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਰਕਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਪਰਸ੍ਯ ਵਾऽਤ੍ਮਨੋ ਵਾ ਗਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੀਡਨਵਾਹਨੇ। ਨ ਪਾਲਯਂਤਿ ਯੇ ਮੂਢਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਕਰ੍ਮਜਾ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਦੂਜੇ ਦੀ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਹੀਨਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚਾਸਤ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਭਗ੍ਨਵ੍ਰਤਾ ਨਰਾਃ। ਨਲਿਨੀਦਲਭੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਕਰ੍ਮਜਾ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਲਿਨੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਕ੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਸਾਧ੍ਵੀਮਕਂਟਕਾਮ੍। ਪਿਤृਵ੍ਯਮਾਤੁਲਾਦੇਸ਼੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਕਰ੍ਮਜਾ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਸਧਾਰਣ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਧੀ, ਭਤੀਜੀ ਜਾਂ ਮਾਮੀ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਪ੍ਰੇਤਾ ਜਾਤਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁਃ- ਨ ਭਵਂਤਿ ਕਥਂ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਕਿਹੜੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ, ਦੁਜਾਤੀ?
ਹਿਤਾਯ ਵਦਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਂ ਪਰਮ੍। ਦ੍ਵਿਜਾ ਊਚੁਃ- ਯੇਨ ਚੈਵ ਕृਤਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਜਲੇ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਧੀਮਤਾ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ; ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਨਮਸ੍ਕृਤਂ ਪਰਂ ਲਿਗਂ ਨ ਪ੍ਰੇਤੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ। ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋष੍ਯੈਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ,
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਨ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਵੈ। ਵੇਦਾਕ੍ਸ਼ਰਪ੍ਰਸੂਤੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਂਤ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ; ਅਤੇ ਵੈਦਕ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਕੇ ਵੀ,