ਗ੍ਰਹਾ ਦੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਦੁਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਦੁष੍ਟਤਾਂ ਯਾਂਤਿਧਾਤ੍ਰੀਫਲ ਸੁਸੇਵਨਾਤ੍
ਜੋ ਵੀ ਮੰਦ ਗ੍ਰਹ, ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚਾਮਲਕੀਫਲਮ੍। ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪੂਜਾਯਾਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਰਵਿਂ ਸੁਤ
ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਮਲਕੀ ਦਾ ਫਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਵਿਦਿਨੇ ਤਾਤ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਾਨਿ ਸਤਤਂ ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ, ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਨਾਤਿ ਤਥਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਚ ਰਵਿਵਾਸਰੇ। ਆਯੁਰ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰਵਿਵਾਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਾਤਰੀ ਵੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਦੌਲਤ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਚ ਭृਗੋਰ੍ਵਾਰੇ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਿਦਿ(?) ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਚਾਪ੍ਯਮਾਯਾਂ ਚ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਦੂਰਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ, ਛੇਵੀਂ ਤਿੱਥ, ਪੱਖ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਨੌਵੀਂ ਤੇ ਅਮਾਵਸ ਨੂੰ, ਧਾਤਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸਿਕਾਕਰ੍ਣਤੁਂਡੇषੁ ਮृਤਸ੍ਯ ਚਿਕੁਰੇषੁ ਵਾ। ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਯਸ੍ਯ ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਸਂਪਰ੍ਕਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮृਤੋ ਯਾਤ੍ਯਚ੍ਯੁਤਾਲਯਮ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਤਿ ਰਥੇਨ ਤੁ
ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਸਪর্শ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਦ੍ਰਵਂ ਨਰੋ ਲਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਪਦੇਪਦੇਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਾਰਮਿਕ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯੇ ਵੈ ਪਾਪਿष੍ਠਜਂਤਵਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪ੍ਰਪਲਾਯਂਤੇ ਗ੍ਰਹਾ ਦੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਜੀਵ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰੈਕਃ ਪੁਲ੍ਕਸਃ ਸ੍ਕਂਦ ਮृਗਯਾਰ੍ਥਂ ਵਨਂ ਗਤਃ। ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤृषਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਪੁਲਕਸ ਵਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੜਪਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾਮਲਕੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਃ ਪੀਨਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਰੁਹ੍ਯ ਸਹਸਾ ਚਖਾਦ ਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਆਮਲਕੀ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ 'ਤੇ ਮੋਟੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਫਲ ਖਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦੈਵਾਤ੍ਸਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਾਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ। ਵੇਦਨਾਗਾਢਸਂਵਿਦ੍ਧਃ ਪਂਚਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਤਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭੂਤਗਣਾਸ੍ਤਥਾ। ਤਨੁਂ ਵੋਢੁਂ ਮੁਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਵੈ ਸ਼ਮਨਸੇਵਕਾਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਆ ਗਏ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਤਿ ਚਾਂਡਾਲਂ ਮृਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਮਾਯਮਿਤਿ ਭਾषਤਾਮ੍
ਪਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ।'
ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਚਾਪਿ ਨੇਤੁਂ ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗਤਾ ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਜਾਂ ਲੈ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁਃ- ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮੁਨਯੋ ਧੀਰਾਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲਂ ਪਾਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨ ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨ ਚਾਪਿ ਯਮਸੇਵਕਾਃ
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— 'ਮੁਨੀਓ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਕਿਉਂ ਹਾਂ?'
ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਪਾਤਿਤਾ ਯੇ ਚ ਸ੍ਥਿਰੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਸਾਹਸੈਃ ਪਾਤਿਤਾ ਭੀਤਾ ਵਜ੍ਰਾਗ੍ਨਿਕਾष੍ਠਪੀਡਿਤਾਃ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰ ਕੇ ਵਜਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ—
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਹਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਜਲਜਂਤੁਭਿਃ। ਜਲਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਵਤਪਾਤਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਬਾਘ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਹਤਾ ਯੇ ਚ ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਗਰੇ ਮृਤਾਃ। ਆਤ੍ਮਘਾਤਮृਤਾ ਯੇ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿਕਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੇਲ੍ਹ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—
ਗੂਢਕਰ੍ਮਮृਤਾ ਧੂਰ੍ਤਾ ਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰਨृਪਦ੍ਵਿषਃ। ਪਾषਂਡਾਃ ਕੌਲਿਕਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਗਰਦਾਃ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਜੋ ਚੁੱਪ ਚੋਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਪਾਥਕ, ਕੌਲਿਕ, ਕਰੂ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ—
ਆਸ਼ੌਚਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਾਰਃ ਪ੍ਰੇਤਭੋਗ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਮਮਾਯਮਿਤਿ ਭਾषਂਤੋ ਨੇਤੁਂ ਤਂ ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ
ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਹਨ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ', ਫਿਰ ਵੀ ਲੈ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕਿਂਵਾ ਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ। ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ- ਅਨੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਪਕ੍ਵਂ ਚਾਮਲਕੀਫਲਮ੍
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੈ? ਮੁਨੀਓ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਪ੍ਰੇਤੋ, ਇਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਆਮਲਕੀ ਫਲ ਖਾਧਾ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਸਂਗਂ ਯਾਂਤਿ ਤਸ੍ਯੈਵ ਫਲਾਨਿ ਪ੍ਰਚੁਰਾਣਿ ਚ। ਤੇਨੈਵ ਕਾਰਣੇਨਾਯਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਭਵਤਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹ ਫਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਪਤਿਤਸ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਨ ਚ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਨਾਯਂ ਚਾਰੇਣ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਫਲ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਧਾਤ੍ਰੀਭਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਦਿਵਮ੍। ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁਃ- ਪृਚ੍ਛਾਮੋ ਵੋ ਹ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਨ ਵਯਂ ਨਿਂਦਕਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਧਾਤਰੀ (ਆਮਲਕੀ) ਖਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਅਸੀਂ ਅਣਜਾਣੀ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ।'
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਾਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਯਾਵਨ੍ਨੈਵਾਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਉਚ੍ਯਤਾਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵੋ ਦ੍ਰੁਤਂ ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਿਮਾਨ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਮੁਨੀਓ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾ ਨ ਘੋषਂਤਿ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਾਦਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਘੋष੍ਯਂਤੇ ਯਤ੍ਰ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਮਂਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤਕ ਦੁਜਾਤੀ ਵੈਦ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਦ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ਪੁਰਾਣਸ੍ਮृਤਯੋ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ। ਯਜ੍ਞਹੋਮਜਪਸ੍ਥਾਨਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਸ్మ੍ਰਿਤੀਆਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਜਗ, ਹੋਮ, ਜਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ,
ਪੁਰਤੋ ਵੈ ਨ ਤਿष੍ਠਾਮਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਕਿਂ ਵੈ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਯੋਨਿਂ ਲਭਂਤੇ ਹਿ ਨਰਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ੫੦ 1.60.
ਅਜਿਹੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸੀਂ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਇਸ ਲਈ ਆਚਰਨ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ—ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ, ਦੁਜਾਤੀ, ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ?
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਥਂ ਵੈ ਵਿਕृਤਂ ਵਪੁਃ। ਦ੍ਵਿਜਾ ਊਚੁਃ- ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪਕ੍ਲੇਸ਼ੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਵਿਸ਼ੇषਕੈਃ
ਅਸੀਂ ਸਪਸ਼ਟ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਠੰਢ, ਹਵਾ, ਗਰਮੀ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ,