ਧਾਤ੍ਰੀਦ੍ਰਵੇਣ ਸਤਤਂ ਯਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਾਃ ਸੁਰਂਜਿਤਾਃ। ਨ ਪਿਬੇਤ੍ਸ ਪੁਨਰ੍ਮਾਤੁਃ ਸ੍ਤਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍षਡਾਨਨ
ਹੇ ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਏਗਾ।
ਧਾਤ੍ਰੀਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਾਮ੍ਨ ਉਚ੍ਚਾਰਣੇਪਿ ਵਾ। ਵਰਦਃ ਸਂਮੁਖੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਧਾਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਦਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਚ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਥਿਰਾ ਪਦ੍ਮਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਤੁ ਗृਹੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਫਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਧਾਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ। ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਨ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੁਦਾ
ਜਿੱਥੇ ਧਾਤਰੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਅਕਲਕਸ਼ਮੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲੇਨ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਮਹਾਧਨਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਭਵੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਨ੍ਯੈਃ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਨੈਵੇਦਿਆ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਧਾਤ੍ਰੀਦ੍ਰਵੇਣੈਵ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਧਵਮ੍। ਸੋਭੀष੍ਟਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਦ੍ਵਾ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਫਲੇਨ ਤੁ। ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਫਲਮੇਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਫਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਸ੍ਕਂਦ ਮੁਨੀਨਾਂ ਯੋਗਸੇਵਿਨਾਮ੍। ਗਤਿਂ ਤਾਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧਾਤ੍ਰੀਸੇਵਾ ਰਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਗਤੀ ਗਿਆਨੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਜੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਤੀ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਾਭਿਗਮਨੇ ਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਥਾ। ਸਾ ਗਤਿਰ੍ਲਭ੍ਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਸੁਸੇਵਯਾ
ਜੋ ਲਕੜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਜਾਣ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਤੀ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵੀਨਾਂ ਨੋ ਗਣਸ੍ਯ ਚ। ਸਂਮੁਖਾ ਵਰਦਾ ਸ੍ਨਾਨੇ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਨਿषੇਵਣੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗ੍ਰਹਾ ਦੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਦੁਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਦੁष੍ਟਤਾਂ ਯਾਂਤਿਧਾਤ੍ਰੀਫਲ ਸੁਸੇਵਨਾਤ੍
ਜੋ ਵੀ ਮੰਦ ਗ੍ਰਹ, ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚਾਮਲਕੀਫਲਮ੍। ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪੂਜਾਯਾਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਰਵਿਂ ਸੁਤ
ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਮਲਕੀ ਦਾ ਫਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਵਿਦਿਨੇ ਤਾਤ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਾਨਿ ਸਤਤਂ ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ, ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਨਾਤਿ ਤਥਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਚ ਰਵਿਵਾਸਰੇ। ਆਯੁਰ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰਵਿਵਾਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਾਤਰੀ ਵੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਦੌਲਤ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਚ ਭृਗੋਰ੍ਵਾਰੇ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਿਦਿ(?) ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਚਾਪ੍ਯਮਾਯਾਂ ਚ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਦੂਰਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ, ਛੇਵੀਂ ਤਿੱਥ, ਪੱਖ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਨੌਵੀਂ ਤੇ ਅਮਾਵਸ ਨੂੰ, ਧਾਤਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸਿਕਾਕਰ੍ਣਤੁਂਡੇषੁ ਮृਤਸ੍ਯ ਚਿਕੁਰੇषੁ ਵਾ। ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਯਸ੍ਯ ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਸਂਪਰ੍ਕਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮृਤੋ ਯਾਤ੍ਯਚ੍ਯੁਤਾਲਯਮ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਤਿ ਰਥੇਨ ਤੁ
ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਸਪর্শ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਦ੍ਰਵਂ ਨਰੋ ਲਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਪਦੇਪਦੇਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਾਰਮਿਕ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯੇ ਵੈ ਪਾਪਿष੍ਠਜਂਤਵਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪ੍ਰਪਲਾਯਂਤੇ ਗ੍ਰਹਾ ਦੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਜੀਵ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰੈਕਃ ਪੁਲ੍ਕਸਃ ਸ੍ਕਂਦ ਮृਗਯਾਰ੍ਥਂ ਵਨਂ ਗਤਃ। ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤृषਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਪੁਲਕਸ ਵਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੜਪਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾਮਲਕੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਃ ਪੀਨਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਰੁਹ੍ਯ ਸਹਸਾ ਚਖਾਦ ਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਆਮਲਕੀ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ 'ਤੇ ਮੋਟੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਫਲ ਖਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦੈਵਾਤ੍ਸਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਾਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ। ਵੇਦਨਾਗਾਢਸਂਵਿਦ੍ਧਃ ਪਂਚਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਤਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭੂਤਗਣਾਸ੍ਤਥਾ। ਤਨੁਂ ਵੋਢੁਂ ਮੁਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਵੈ ਸ਼ਮਨਸੇਵਕਾਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਆ ਗਏ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਤਿ ਚਾਂਡਾਲਂ ਮृਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਮਾਯਮਿਤਿ ਭਾषਤਾਮ੍
ਪਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ।'
ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਚਾਪਿ ਨੇਤੁਂ ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗਤਾ ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਜਾਂ ਲੈ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁਃ- ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮੁਨਯੋ ਧੀਰਾਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲਂ ਪਾਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨ ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨ ਚਾਪਿ ਯਮਸੇਵਕਾਃ
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— 'ਮੁਨੀਓ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਕਿਉਂ ਹਾਂ?'
ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਪਾਤਿਤਾ ਯੇ ਚ ਸ੍ਥਿਰੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਸਾਹਸੈਃ ਪਾਤਿਤਾ ਭੀਤਾ ਵਜ੍ਰਾਗ੍ਨਿਕਾष੍ਠਪੀਡਿਤਾਃ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰ ਕੇ ਵਜਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ—
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਹਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਜਲਜਂਤੁਭਿਃ। ਜਲਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਵਤਪਾਤਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਬਾਘ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਹਤਾ ਯੇ ਚ ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਗਰੇ ਮृਤਾਃ। ਆਤ੍ਮਘਾਤਮृਤਾ ਯੇ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿਕਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੇਲ੍ਹ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—
ਗੂਢਕਰ੍ਮਮृਤਾ ਧੂਰ੍ਤਾ ਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰਨृਪਦ੍ਵਿषਃ। ਪਾषਂਡਾਃ ਕੌਲਿਕਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਗਰਦਾਃ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਜੋ ਚੁੱਪ ਚੋਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਪਾਥਕ, ਕੌਲਿਕ, ਕਰੂ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ—