ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਕੋਟਿਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪਾਦੋਦਕੇਨ ਦੇਵਸ੍ਯ ਹਤ੍ਯਾਕੋਟਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਅਦਮੀ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਤਿਆਵਾਂ ਵੀ ਧੋ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਂਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਂਖੋਦਕੇਨ ਹਿ । ਯੋ ਹਿ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਚ ਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਦ੍ਵੇष੍ਟਾ ਚ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਸ਼੍ਰਮੀ ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਮਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰਮੇਤ੍
ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸਨਿਆਸੀ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇ—
ਪਿਤਾਮਹਾ ਯੁਗਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਭਵਤ੍ਯਮृਤਭੋਜਿਨਃ । ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਕਾਂਤਾਰੇ ਨਿਮਜ੍ਜ੍ਯਂਤੇ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਅਠ ਪੀੜੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕृष੍ਣਾਰਾਧਨਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸ੍ਨੇਹਾਦਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੈਰ੍ਲਿਂਗੈਃ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਲਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹੋਣ—
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਯੋਗਸਾਂਖ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਮਲ੍ਲਿਂਗਕੋਟਿਭਿਰ੍ਦृष੍ਟੈਰ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਪੂਜਿਤੈਃ ਸ੍ਤੁਤੈਃ
ਉਹ ਸੰਖਿਆ ਜਾਂ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। ਲੱਖਾਂ ਲਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਪੂਜਣ ਜਾਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਤੁ ਏਕਸ੍ਯਾਮਿਹ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਸ਼ਿਲਾ ਯੋ ਵੈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸਮੁਦ੍ਭਵਾਃ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਰਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—
ਅਰ੍ਚਯੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਬੋਧ ਮੇ । ਕੋਟਿਲਿਂਗਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤੈਰ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤਟੇ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੋ ਕੇ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੱਖਾਂ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ—
ਕਾਸ਼ੀਵਾਸੇ ਯੁਗਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਦਿਨੇਨੈਕੇਨ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵੋ ਨਰਃ
ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਅਠ ਪੀੜੀਆਂ ਰਹਿਣ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ!
ਨਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੀਹਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਾਂ।
ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਮ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚ੍ਚਨਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰੂਪੀ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਆਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸੁਰਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਭੁਵਨ ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸੁਰਾਣਾਂ ਕੀਰ੍ਤਨੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕੋਟਿਭਿਸ਼੍ਚ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਾਦੇਵ ਕੇਸ਼ਵੇ ਸੁਕृਤਂ ਕਲੌ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੱਖਾਂ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਸਕृਤ੍ਪਿਂਡੇਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ । ਵਸਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਖ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਅੱਗੇ ਇਕ ਹੀ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਪਿਬਂਤਿ ਨਰਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਜਲਮ੍ । ਪਂਚਗਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਸ਼ਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਜ ਗਉ-ਉਤਪਾਦ ਖਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਕਿਂ ਦਾਨੈਃ ਕਿਮੁਪੋषਣੈਃ । ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣੈਃ ਸੁਚੀਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਾਦੋਦਕਂ ਹਰੇਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਹਰੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਤਡਾਗੇ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਜਲਸ਼ਾਯਿਨੀਮ੍ । ਕੋਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਨ੍ਯਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਜਲ-ਸ਼ਾਈਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਲੱਖਾਂ ਕੰਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੁਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਲ੍ਪਂਤਿ ਵੈ ਸਹ । ਪ੍ਰਮਾਣਮਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰ ਪੁੰਨ ਦਾ ਇਕ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈ।
ਫਲਪ੍ਰਮਾਣਂ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸ਼ਿਲਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸਮੁਦ੍ਭਵਾਮ੍
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਹਦ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਯ ਤੇਨੇष੍ਟਂ ਕ੍ਰਤੁਭਿਃ ਸ਼ਤੈਃ । ਗृਹੇऽਪਿ ਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਂ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
—ਅਤੇ ਉਹ ਪੱਥਰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੌਂ ਸੌਂ ਯਗ ਕਰ ਲੈਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਤੋਯੈਰਭਿषੇਕਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਪਾषਾਣਾਃ ਸਂਤਿ ਵੈ ਗੁਹ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਗ੍ਰਾਵ੍ਣਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮਾ ਪੁਨਃ
ਸੁਰਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਗੁਹਾ, ਬੇਅੰਤ ਪੱਥਰ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਮਾਨੁषੇ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭੇ ਲੋਕੇ ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਤਿਲਪ੍ਰਸ੍ਥਸ਼ਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੌ ਪ੍ਰਸਤ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਾਤ੍ । ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤੋਯਂ ਮੂਲਂ ਦੂਰ੍ਵਾਦਲਂ ਤਥਾ
ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਾਣੀ, ਜੜ੍ਹ ਜਾਂ ਦੂਬ ਦਾ ਪੱਤਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਜਾਯਤੇ ਮੇਰੁਣਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਵਿਧਿਹੀਨੋऽਪਿ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮਂਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਅੱਗੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਧੀ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰੇ—
ਚਕ੍ਰਾਂਕਭੁਜ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਦਿਤਂ ਫਲਮ੍ । ਯਤ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਕੇਸ਼ਵੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਮ੍ 6.120.
—ਤੇ ਉਹ ਚਕਰ ਵਾਲੀ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਕ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਵਸਸਿ ਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਕਿਮਾਧਾਰਃ ਕਿਮਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪੁੱਤਰ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਨਿਵਾਸ ਕਿਹੜਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਵਾ ਪ੍ਰੀਯਸੇ ਦੇਵ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ। ਨਿਵਸਾਮਿ ਸਦਾ ਸ਼ਂਭੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੋਦ੍ਭਵੇऽਸ਼੍ਮਨਿ
ਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਥਚਕ੍ਰਾਂਕੇ ਯਾਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ । ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਸਮੇ ਚਕ੍ਰੇ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਨਾਂਤਰਂ ਯਦਿ । ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ਼੍ਚੈਵਾਤਿਸ਼ੋਭਨਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਥ ਦਾ ਚੱਕਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਸੁਣ। ਜੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਿੱਸੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਾਣ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸੂਰ੍ਯਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਨੀਲਦੀਪ੍ਤਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਸੁषਿਰਂ ਚ੍ਛਿਦ੍ਰਬਹੁਲਂ ਦੀਰ੍ਘਾਕਾਰਂ ਤੁ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਪ੍ਰਦੁਮਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇ ਨੀਲੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੁਰਾਖ ਹੋਣ ਤੇ ਲੰਮਾ ਆਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਰੂਪ ਹੈ।