ਮਰੁਦੇਸ਼ੇ ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਵਾਣਿਜ੍ਯਾਯ ਕਿਲ ਸ੍ਥਲੇ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਵਣਿਕ੍ਸੁਤਸ੍ਤਾਤ ਤਰੌ ਪ੍ਰੇਤਾ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਰੇਤਲੇ ਦੇਸ਼ 'ਚ, ਵਪਾਰ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਨਰੀਨਰ੍ਤਿਤਤਃ ਪ੍ਰੇਤਾ ਦ੍ਵਿਜੇਨ ਪਰਮੈਕ੍ਸ਼ਿ ਚ। ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਨृਤ੍ਯਸਿ ਦੀਨਾਸਿ ਸਂਵृਤਾ ਜੀਰ੍ਣਵਾਸਸਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਕ੍ਰਮਿਤ ਔਰਤ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ?'
ਅਥ ਸਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਦੂਤਾਨ੍ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਅਸ੍ਯ ਚਾਰੁ ਨਰਸ੍ਯੈਵ ਵਜ੍ਰਪਾਤੇਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਦੇਵਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਮਨੁੱਖ ਹੁਣ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਨਿਧਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਨਾਕਾਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯਸ਼ਿਰੋਪਰਿ
'ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵਜਰ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।'
ਅਪਤਤ੍ਸ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਰ੍ਧਖਂਡਕੇ। ਤਤੋ ਮਮ ਪੁਰਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਂ ਚਾਪਤਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਵਜਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁਦਰਾਖਸ ਦੇ ਅੱਧੇ ਟੁਕੜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ; ਫਿਰ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਿਮਾਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਂਚਿਰਮ੍। ਮਮਾਂਸ਼ਕਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਕੌ ਧਨੀ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ।
ਏਵਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਖਂਡੇ ਚ ਮृਤਸ੍ਯ ਸੁਗਤਿਃ ਸੁਤ। ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਧਾਰਿਣਃ ਪੁਂਸਃ ਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਰੁਦਰਾਖਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਰੁਦਰਾਖਸ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਣ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ।
ਸ ਸ਼ੈਵੋ ਵਾ ਭਵੇਚ੍ਛਾਕ੍ਤੋ ਗਾਣਪਤ੍ਯੋਥ ਸੌਰਕਃ। ਯੋ ਦਧਾਤਿ ਮृਤੋ ਮਾਲਾਮੇਕਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਕਂ ਤੁ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਕਤੀ, ਗਣੇਸ਼ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ; ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰੁਦਰਾਖਸ ਪਹਿਨ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਪਾਠਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਚ੍ਛृਣੁਤੇਪਿ ਵਾ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲਭੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ, ਕਰਵਾਉਂਦਾ, ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षष੍ਠਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ। ਸ੍ਕਂਦਉਵਾਚ- ਅਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਫਲਸ੍ਯ ਪੂਤਤਾਂ ਤਰੋਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਵਦ ਨੋ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ
ਛੱਠਾ ਅਧਿਆਇ। ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਹੋਰ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਪਰਂ ਪੂਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਯਸ੍ਯ ਰੋਪਾਨ੍ਨਰੋ ਨਾਰੀ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮਬਂਧਨਾਤ੍
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਆਦਮੀ ਜਾਂ ਔਰਤ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਾਵਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਅਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਾਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਫਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰੀਤਿ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਚ ਭਵੇਦਾਯੁਃ ਪਾਨੇ ਵੈ ਧਰ੍ਮਸਂਚਯਃ। ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਸ਼ਨਂ ਸ੍ਨਾਨੇ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਆਯੁ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪੀਣ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਇਸ਼ਵਰੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇ ਮਹਾਸੇਨ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇ ਨ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਪ੍ਰੇਤਾ ਦੈਤੇਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿਚ, ਮਹਾਸੇਨਾ, ਧਾਤਰੀ ਰੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਤ, ਦੈਤ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਨ ਗਂਗਾ ਨ ਗਯਾ ਚੈਵ ਨ ਕਾਸ਼ੀ ਨ ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍। ਏਕੈਵ ਹਿ ਨृਣਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਨਾ ਗੰਗਾ, ਨਾ ਗਿਆ, ਨਾ ਕਾਸੀ, ਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਧਾਤਰੀ ਹੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਯੁਗੇ ਧਾਤ੍ਰੀਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਖਾਂ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਧਾਤਰੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਸਦਾ ਸੇਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸ੍ਨਾਨ ਏਵ ਚ। ਨਿਯਤਂ ਪਾਰਣੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਣ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਯਤੇ ਪਾਰਣੇ ਚੈਵ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੇਕਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇ ਨਰਃ। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਂਘਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਿਤਾਸਿਤੇ
ਨਿਯਤ ਪਾਰਣ ਦੇ ਦਿਨ, ਧਾਤਰੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਪੱਖ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਘਟਦਾ—
ਏਕੇਨੈਵੋਪਵਾਸੇਨ ਕृਤੇਨ ਤੁ षਡਾਨਨ। ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਿਰਫ ਇਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਛੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਧਾਤ੍ਰੀਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਚਰ
ਉਹ ਅਖੰਡ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਦ੍ਰਵੇਣ ਸਤਤਂ ਯਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਾਃ ਸੁਰਂਜਿਤਾਃ। ਨ ਪਿਬੇਤ੍ਸ ਪੁਨਰ੍ਮਾਤੁਃ ਸ੍ਤਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍षਡਾਨਨ
ਹੇ ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਏਗਾ।
ਧਾਤ੍ਰੀਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਾਮ੍ਨ ਉਚ੍ਚਾਰਣੇਪਿ ਵਾ। ਵਰਦਃ ਸਂਮੁਖੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਧਾਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਦਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਚ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਥਿਰਾ ਪਦ੍ਮਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਤੁ ਗृਹੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਫਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਧਾਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ। ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਨ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੁਦਾ
ਜਿੱਥੇ ਧਾਤਰੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਅਕਲਕਸ਼ਮੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲੇਨ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਮਹਾਧਨਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਭਵੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਨ੍ਯੈਃ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਨੈਵੇਦਿਆ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਧਾਤ੍ਰੀਦ੍ਰਵੇਣੈਵ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਧਵਮ੍। ਸੋਭੀष੍ਟਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਦ੍ਵਾ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਫਲੇਨ ਤੁ। ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਫਲਮੇਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਫਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਸ੍ਕਂਦ ਮੁਨੀਨਾਂ ਯੋਗਸੇਵਿਨਾਮ੍। ਗਤਿਂ ਤਾਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧਾਤ੍ਰੀਸੇਵਾ ਰਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਗਤੀ ਗਿਆਨੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਜੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਤੀ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਾਭਿਗਮਨੇ ਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਥਾ। ਸਾ ਗਤਿਰ੍ਲਭ੍ਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਸੁਸੇਵਯਾ
ਜੋ ਲਕੜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਜਾਣ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਤੀ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵੀਨਾਂ ਨੋ ਗਣਸ੍ਯ ਚ। ਸਂਮੁਖਾ ਵਰਦਾ ਸ੍ਨਾਨੇ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਨਿषੇਵਣੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।