ਸਿਧ੍ਯਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਗ੍ਯਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ षਣ੍ਮੁਖ। ਮਾਤृਪਿਤृ ਸ੍ਵਸृ ਭ੍ਰਾਤृ ਗੁਰੂਨ੍ਵਾਥ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਨਸੀਬ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਓਹ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਛੇ-ਮੁੱਖਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭੈਣ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਸ੍ਯ ਧਾਰਣਾਤ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਥਾ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤ੍ਰੈਯੋਦਸ਼ ਮੁੱਖਾ ਰੁਦਰਾਖ਼sha ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਟੱਲ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮੁਖਂ ਵਤ੍ਸ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦਿ ਧਾਰਯੇਤ੍। ਸਤਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਬਾਹੌ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਿਂਡਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਚੌਦਾਂ-ਮੁੱਖਾ ਰੁਦਰਾਖ਼sha ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿਰ ਜਾਂ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਪਹਿਨੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਵਰ੍ਣਿਤੇਨ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸਤਤਂ ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍
ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਕਹਿਣ ਜਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯ ਉਵਾਚ-। ਭਗਵਨ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਨ੍ਯਸਨਂ ਕੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਧਾਰਣਂ ਵਾ ਕਥਂ ਵਦ
ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰ ਮੁੱਖ ਤੇ ਕਿਵੇਂ, ਕਿਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਰੁਦਰਾਖ਼sha ਪਹਿਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ षਣ੍ਮੁਖ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਅਮਂਤ੍ਰੋਚ੍ਚਾਰਣਾਦੇਵ ਗੁਣਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਛੇ-ਮੁੱਖਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹਰ ਮੁੱਖ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪਹਿਨਣਾ ਹੈ; ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਯਃ ਪੁਨਰ੍ਮਂਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਃ। ਗੁਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਥਿਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਸਮੇਤ ਰੁਦਰਾਖ਼sha ਪਹਿਨੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਾਰਣੇ ਮਤ੍ਸਮੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰ ਧਾਰਯ
ਸਾਰੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰਾਖ਼sha ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੁਦਰਾਖ਼sha ਪਹਿਨੋ।
ਧਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਨਰਃ। ਸ ਯਾਤਿ ਮਤ੍ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰਾਖ਼sha ਪਹਿਨ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਰੁਦੇਸ਼ੇ ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਵਾਣਿਜ੍ਯਾਯ ਕਿਲ ਸ੍ਥਲੇ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਵਣਿਕ੍ਸੁਤਸ੍ਤਾਤ ਤਰੌ ਪ੍ਰੇਤਾ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਰੇਤਲੇ ਦੇਸ਼ 'ਚ, ਵਪਾਰ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਨਰੀਨਰ੍ਤਿਤਤਃ ਪ੍ਰੇਤਾ ਦ੍ਵਿਜੇਨ ਪਰਮੈਕ੍ਸ਼ਿ ਚ। ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਨृਤ੍ਯਸਿ ਦੀਨਾਸਿ ਸਂਵृਤਾ ਜੀਰ੍ਣਵਾਸਸਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਕ੍ਰਮਿਤ ਔਰਤ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ?'
ਅਥ ਸਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਦੂਤਾਨ੍ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਅਸ੍ਯ ਚਾਰੁ ਨਰਸ੍ਯੈਵ ਵਜ੍ਰਪਾਤੇਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਦੇਵਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਮਨੁੱਖ ਹੁਣ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਨਿਧਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਨਾਕਾਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯਸ਼ਿਰੋਪਰਿ
'ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵਜਰ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।'
ਅਪਤਤ੍ਸ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਰ੍ਧਖਂਡਕੇ। ਤਤੋ ਮਮ ਪੁਰਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਂ ਚਾਪਤਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਵਜਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁਦਰਾਖਸ ਦੇ ਅੱਧੇ ਟੁਕੜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ; ਫਿਰ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਿਮਾਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਂਚਿਰਮ੍। ਮਮਾਂਸ਼ਕਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਕੌ ਧਨੀ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ।
ਏਵਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਖਂਡੇ ਚ ਮृਤਸ੍ਯ ਸੁਗਤਿਃ ਸੁਤ। ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਧਾਰਿਣਃ ਪੁਂਸਃ ਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਰੁਦਰਾਖਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਰੁਦਰਾਖਸ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਣ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ।
ਸ ਸ਼ੈਵੋ ਵਾ ਭਵੇਚ੍ਛਾਕ੍ਤੋ ਗਾਣਪਤ੍ਯੋਥ ਸੌਰਕਃ। ਯੋ ਦਧਾਤਿ ਮृਤੋ ਮਾਲਾਮੇਕਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਕਂ ਤੁ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਕਤੀ, ਗਣੇਸ਼ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ; ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰੁਦਰਾਖਸ ਪਹਿਨ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਪਾਠਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਚ੍ਛृਣੁਤੇਪਿ ਵਾ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲਭੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ, ਕਰਵਾਉਂਦਾ, ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षष੍ਠਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ। ਸ੍ਕਂਦਉਵਾਚ- ਅਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਫਲਸ੍ਯ ਪੂਤਤਾਂ ਤਰੋਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਵਦ ਨੋ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ
ਛੱਠਾ ਅਧਿਆਇ। ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਹੋਰ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਪਰਂ ਪੂਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਯਸ੍ਯ ਰੋਪਾਨ੍ਨਰੋ ਨਾਰੀ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮਬਂਧਨਾਤ੍
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਆਦਮੀ ਜਾਂ ਔਰਤ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਾਵਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਅਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਾਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਫਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰੀਤਿ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਚ ਭਵੇਦਾਯੁਃ ਪਾਨੇ ਵੈ ਧਰ੍ਮਸਂਚਯਃ। ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਸ਼ਨਂ ਸ੍ਨਾਨੇ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਆਯੁ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪੀਣ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਇਸ਼ਵਰੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇ ਮਹਾਸੇਨ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇ ਨ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਪ੍ਰੇਤਾ ਦੈਤੇਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿਚ, ਮਹਾਸੇਨਾ, ਧਾਤਰੀ ਰੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਤ, ਦੈਤ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਨ ਗਂਗਾ ਨ ਗਯਾ ਚੈਵ ਨ ਕਾਸ਼ੀ ਨ ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍। ਏਕੈਵ ਹਿ ਨृਣਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਨਾ ਗੰਗਾ, ਨਾ ਗਿਆ, ਨਾ ਕਾਸੀ, ਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਧਾਤਰੀ ਹੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਯੁਗੇ ਧਾਤ੍ਰੀਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਖਾਂ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਧਾਤਰੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਸਦਾ ਸੇਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸ੍ਨਾਨ ਏਵ ਚ। ਨਿਯਤਂ ਪਾਰਣੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਣ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਯਤੇ ਪਾਰਣੇ ਚੈਵ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੇਕਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇ ਨਰਃ। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਂਘਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਿਤਾਸਿਤੇ
ਨਿਯਤ ਪਾਰਣ ਦੇ ਦਿਨ, ਧਾਤਰੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਪੱਖ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਘਟਦਾ—
ਏਕੇਨੈਵੋਪਵਾਸੇਨ ਕृਤੇਨ ਤੁ षਡਾਨਨ। ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਿਰਫ ਇਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਛੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਧਾਤ੍ਰੀਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਚਰ
ਉਹ ਅਖੰਡ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਮਂਤ੍ਰਾ ਦਿਸ਼੍ਯਂਤੇ ੴ ਰੁਦ੍ਰ ਏਕਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ। ੴ ਖਂ ਦ੍ਵਿਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ੴ ਵੁਂ ਤ੍ਰਿਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ। ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ੴ ਹ੍ਰਾਂ ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ। ੴ ਹ੍ਰੂਁ षਡ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ੴ ਹ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ। ੴ ਕਂ ਅष੍ਟਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ੴ ਜੂਂ ਨਵਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ। ੴ ਕ੍ਸ਼ਂ ਦਸ਼ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ੴ ਸ਼੍ਰੀਂ ਏਕਾਦਸ਼ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ। ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ੴ ਕ੍ਸ਼ੌਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ। ੴ ਨ੍ਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ। ਏਵਂ ਮਂਤ੍ਰਾ ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਵ੍ਯਾਃ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਰਸਿ ਮਾਲਾਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯੋ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਰਃ। ਪਦੇਪਦੇਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ੨੦੦ 1.59.
ਹੁਣ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਇਕ-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਰੁਦਰ', ਦੋ-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਖੰ', ਤਿੰਨ-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਵੁੰ', ਚਾਰ-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ', ਪੰਜ-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਹ੍ਰਾਂ', ਛੇ-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਹ੍ਰੂੰ', ਸੱਤ-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਹ੍ਰਹ', ਅੱਠ-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਕੰ', ਨੌ-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਜੂੰ', ਦਸ-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਕ੍ਸ਼ੰ', ਗਿਆਰਾਂ-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਸ਼੍ਰੀਂ', ਦਵਾਦਸ਼-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ', ਤ੍ਰੈਯੋਦਸ਼-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਕ੍ਸ਼ੌਂ', ਚੌਦਾਂ-ਮੁੱਖਾ ਲਈ 'ਓਂ ਨ੍ਰਾਂ'। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਲਾ ਸਿਰ ਜਾਂ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।